Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

II OZ 1359 / 14 POSTANOWIENIE Dnia 8 stycznia 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 października 2014 r. sygn. akt IV SA/Gl 1363/13 oddalające wniosek o wyłączenia sędziów w sprawie ze skargi L. L. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. akt IV SAB/Gl 59/09 w sprawie ze skargi L. L. na bezczynność Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tychach w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: oddalić zażalenie.

II OZ 1359 / 14

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek L. L. o wyłączenie sędziów WSA: Małgorzaty Walentek, Andrzeja Matana i Iwony Boguckiej.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, skarżący wniósł o wyłączenie sędziów, którzy brali udział w wydaniu postanowienia z dnia 24 kwietnia 2014 r. Kwestionując oznaczenie przedmiotu sprawy, skarżący stwierdził, że ww. sędziowie "działali we własnej danej przez sędziów sprawie". Nadto zdaniem skarżącego w niniejszym postępowaniu Sąd kuriozalnie stwierdził, że nie zachodzi bezczynność ze strony organów sanitarnych.

W złożonych oświadczeniach sędziowie WSA: Iwona Bogucka, Andrzej Matan oraz Małgorzata Walentek stwierdzili, że brak jest podstaw do wyłączenia ich od rozpatrywania sprawy z mocy art. 18 i 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.).

Oddalając powyższy wniosek, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na treść art. 18 i art. 19 P.p.s.a. i stwierdził, że nie stanowi przesłanki wyłączenia sędziego subiektywne przeświadczenie skarżącego, że ze względu na nieprawidłowo ustalony przedmiot zaskarżenia, sędziowie nie są bezstronni. Wniosek o wyłączenie sędziego uzasadniają jedynie takie okoliczności, które obiektywnie mogą wywołać wątpliwości, co do jego bezstronności, takich zaś przyczyn nie ma w niniejszej sprawie. Nie jest również podstawą wyłączenia sędziego przeświadczenie strony, co do tego, że sędzia prowadzi proces wadliwie, zwłaszcza nieobiektywnie, czy też stronniczo, gdyż merytoryczne kwestionowanie rozstrzygnięć sądu może odbywać się za pomocą przysługujących stronie środków odwoławczych. Także z oświadczeń złożonych przez sędziów wynika, że brak jest podstaw do wyłączenia ich od rozpatrywania sprawy.

Z powyższych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 19 w związku z art. 22 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył L. L., wnosząc o jego uchylenie jako niezgodnego z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz z art. 18 i art. 134 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli wcześniej, wskazanych w ustawie związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa (art. 18 § 1 P.p.s.a.), wyłączenie sędziego następuje na wniosek wówczas, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości, co do bezstronności sędziego (art.19 P.p.s.a.).

W związku z wywodami zaprezentowanymi we wniesionym zażaleniu wymaga podkreślenia, iż okoliczność mogąca wywołać uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędziego w danej sprawie musi faktycznie wystąpić, tzn. nie może mieć charakteru potencjalnego. Ponadto wątpliwość, co do bezstronności sędziego musi być uzasadniona, co wiąże się z przedstawieniem odpowiedniej argumentacji przez stronę w jej wniosku i należy ją odnieść do ewentualnego braku bezstronności w konkretnej sprawie. Niedopuszczalne jest formułowanie zarzutów o generalnym braku bezstronności danego sędziego w oderwaniu od specyfiki i okoliczności konkretnej sprawy. Okoliczność, że sędzia reprezentuje pogląd prawny niekorzystny dla strony, że wydaje odmienne z jej oczekiwaniami rozstrzygnięcia nie stanowi podstawy wyłączenia sędziego i taka sytuacja nie może być oceniana jako okoliczność mogąca wywołać wątpliwość, co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Zarzuty dotyczące wydanego w sprawie orzeczenia bądź opierające się na naruszeniu przepisów procesowych w toku postępowania mogą uzasadniać wniesienie środka odwoławczego, a nie wniosku o wyłączenie sędziego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 1997 r. sygn. akt III AO 5/97, OSNP 1997, nr 24, poz. 502; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 1972 r. sygn. akt I PZ 9/72, Lex, nr 7068). Warunkiem koniecznym wyłączenia sędziego określonym w art. 19 p.p.s.a. jest uprawdopodobnienie, iż pomiędzy sędzią objętym wnioskiem, a stroną skarżącą lub innymi uczestnikami postępowania zachodzą takie stosunki, które w sytuacji konkretnego sędziego mogą budzić uzasadnione wątpliwości co do wydania orzeczenia opartego na w pełni zobiektywizowanych przesłankach (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2005 r., sygn. SK 53/04, publ. OTK-A 2005, nr 11, poz. 134).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wyłączenia w odniesieniu do sędziów objętych wnioskiem skarżącego i prezentowane w tym zakresie stanowisko Sądu pierwszej instancji należy w pełni podzielić. Ocena ta nie została również podważona w rozpoznawanym zażaleniu.

Ze wskazanych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie, jako pozbawione uzasadnionych podstaw.