Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 23 lipca 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2015 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 maja 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 1363/13 o odmowie wyłączenia sędziów WSA w Gliwicach Małgorzaty Walentek, Edyty Żarkiewicz i Renaty Siudyki od orzekania w niniejszej sprawie w sprawie ze skargi L. L. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. akt IV SAB/Gl 59/09 ze skargi L. L. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tychach w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Gliwicach postanowieniem z dnia 18 maja 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 1363/13 odmówił wyłączenia sędziów WSA Małgorzaty Walentek, Edyty Żarkiewicz i Renaty Siudyki od orzekania w sprawie ze skargi L. L. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem WSA w Gliwicach z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. akt IV SAB/Gl 59/09 ze skargi L. L. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tychach w przedmiocie choroby zawodowej.

W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 26 stycznia 2015 r. WSA w Gliwicach odmówił wyłączenia sędziów: NSA Tadeusza Michalika, WSA Beaty Kozickiej oraz WSA Teresy Kurcyusz- Furmanik.

Następnie w piśmie z dnia 15 lutego 2015 r. L. L. domagał się wyłączenia trzech sędziów, którzy brali udział w wydaniu wymienionego wyżej postanowienia, tj. sędziego WSA Małgorzaty Walentek, sędziego WSA Edyty Żarkiewicz i sędziego WSA Renaty Siudyki.

W uzasadnieniu wniosku L. L. wskazał, że objęci nim sędziowie orzekali niesprawiedliwe oraz stronniczo z naruszeniem art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej Ppsa) oraz art. 45 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucji RP (Dz. U. Nr 78, póz. 483 ze zm.). Ponadto wnioskodawca oświadczył, że posiedzenie niejawne, na którym w dniu 26 stycznia 2015 r. wydano postanowienie było niezgodne z przepisami, ponieważ nie dano wnioskodawcy prawa do jawnego rozpatrzenia jego sprawy.

Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że fakt, iż w przekonaniu L. L. sędziowie orzekli niesprawiedliwie oraz uniemożliwili mu jawne rozpoznanie sprawy, nie stanowi podstawy wyłączenia sędziów i taka sytuacja nie może być oceniana jako okoliczność mogąca wywołać wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył L. L., wnosząc o jego uchylenie w całości.

Jego zdaniem sąd I instancji naruszył art. 45 ust. 1 Konstytucji RP ponieważ zaskarżone postanowienie zapadło na posiedzeniu niejawnym. Skład Sędziowski nie był bezstronny i działał na jego szkodę wydając zaskarżone postanowienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W postępowaniu sądowoadministracyjnym kwestię wyłączenia sędziego normują przepisy art. 18 - 24 Ppsa. Wyczerpujący katalog przyczyn wyłączenia sędziego z mocy ustawy wymieniony został w art. 18 Ppsa, natomiast art. 19 Ppsa zakreśla tzw. względne przesłanki wyłączenia wskazując, że niezależnie od wymienionych w art. 18 Ppsa przyczyn wyłączenia, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.

Wskazać należy, że wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Złożenie takich wyjaśnień miało miejsce w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

W niniejszej sprawie sędziowie, których wyłączenia domaga się skarżący, złożyli oświadczenia, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 Ppsa, dające podstawę do wyłączenia od rozpoznawania w niniejszej sprawie i prawdziwość tych oświadczeń nie budzi żadnych wątpliwości. W tym miejscu wypada jedynie przytoczyć, że jak stwierdził Sąd Najwyższy: "autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego" (postanowienie z dnia 25 sierpnia 1971 r., I CZ 121/71, OSN z 1972 r., poz. 55).

Argumenty skarżącego zawarte we wniosku o wyłączenie sędziów nie mogą być w żaden sposób uznane za takie, które podważyłyby wiarygodność złożonych przez sędziów oświadczeń. Fakt orzekania przez sędziów objętych wnioskiem o wyłączenie w innej sprawie skarżącego, której rozstrzygnięcie zapadło nie po jego myśli oraz uniemożliwienia mu jawnego rozpoznania sprawy, nie może być bowiem uznany za przesłankę dla uznania, że sędziowie Ci powinni zostać wyłączeni od rozpoznawania tej sprawy, gdyż – zdaniem strony – są nieobiektywni. W ocenie NSA w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wyłączenia w odniesieniu do sędziów objętych wnioskiem skarżącego i prezentowane w tym zakresie stanowisko sądu I instancji należy podzielić. Ponadto zauważyć trzeba, że w rozpoznawanym zażaleniu skarżący nie podniósł żadnych takich okoliczności, które poddawałyby w wątpliwość prawidłowość zajętego przez sąd I instancji stanowiska.

Skoro zatem postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 18 maja 2015 r. jest poprawne i zgodne z prawem, to mając te względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.