Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) sędzia WSA Andrzej Brzuzy Protokolant specjalista Monika Rząp po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2022r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 28 lutego 2022r., nr SKO.53.560.2021 w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2021r. oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 28 lutego 2022 r., nr SKO.53.560.2021, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej SKO) po rozpatrzeniu odwołania E. M., reprezentowanej przez doradcę podatkowego P. S., utrzymało decyzję z 8 lutego 2021 r., nr [...], wydaną z upoważnienia Wójta Gminy A. przez Skarbnika Gminy, w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2021 r.

Z akt sprawy przekazanych do SKO wynika, że decyzją będącą przedmiotem odwołania organ pierwszej instancji ustalił E. M. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2021 r. w kwocie 76161,00 zł. W decyzji do podstawy opodatkowania przyjęto powierzchnię budynku mieszkalnego - 63 m2, budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą - 1937 m2, gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą - 34400 m2 oraz budowle o wartości 30000 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik E. M. zarzucił naruszenie zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej, wymienionej w art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprzeprowadzenie właściwej analizy.

Podał, że z uwagi na pandemię koronawirusa województwo warmińsko-mazurskie wyłączone jest z prowadzenia działalności hotelarskiej, w związku z czym podatnik nie ma możliwości osiągania jakichkolwiek przychodów z tej działalności. Zarzucił, że ustalenie zobowiązania podatkowego w pełnym wymiarze jest niewłaściwe. Poinformował, że niezależnie od niniejszego odwołania zostanie złożony wniosek o umorzenie połowy zobowiązania podatkowego.

Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym SKO stwierdziło, że podatkom od nieruchomości zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 ze zmianami) podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stopień obciążeń podatkiem od nieruchomości konkretnych gruntów czy budynków uzależniony jest od ich przeznaczenia lub sposobu wykorzystania. Najwyższe stawki stosuje się do opodatkowania gruntów związanych z działalnością gospodarczą, a najniższe do opodatkowania tzw. gruntów pozostałych.

W myśl art. 4 ust. 1 cytowanej ustawy podstawę opodatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia, a podstawą opodatkowania budynków jest ich powierzchnia użytkowa. Wymiar podatku od nieruchomości to iloczyn wyrażonej w metrach kwadratowych powierzchni gruntów i budynków oraz odpowiednich stawek podatkowych uchwalanych przez radę gminy na każdy rok podatkowy.

Podatnik podatku od nieruchomości będący osobą fizyczną jest obowiązany na podstawie art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych do złożenia właściwemu organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzonej na formularzu według ustalonego wzoru IN-1, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Z zasady dane przedstawione przez podatnika w informacji stanowią podstawę faktyczną w postępowaniu mającym za przedmiot ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego za konkretny rok podatkowy. Decyzja wydana na podstawie tych danych jest w większości przypadków wynikiem zaufania organu do rzetelności i prawdziwości informacji. Mogą się jednak zdarzyć sytuacje, w których podatnik celowo lub nieświadomie składa informacje niezgodne ze stanem rzeczywistym. Weryfikacja takich przypadków może wówczas przebiegać tylko w toku postępowania podatkowego.

W aktach niniejszej sprawy znajduje się informacja IN-1 złożona przez E. M. 25 stycznia 2016 r., w której wykazała ona powierzchnię gruntów związanych z działalnością gospodarczą - 34400 m2, powierzchnię budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą - 1937 m2, powierzchnię budynku mieszkalnego - 63 m2 oraz budowle o wartości 30 000 zł. Informacja ta jest nadal aktualna, gdyż podatniczka nie skorygowała podanych wartości.

SKO uznało, że organ pierwszej instancji przyjął wykazane w informacji dane jako miarodajne także w 2021 r. i prawidłowo dokonał na ich podstawie wymiaru podatku od nieruchomości.

W skardze pełnomocnik skarżącej zarzucił, że SKO naruszyło zasadę prawdy obiektywnej, którą wyraża art. 122 Ord. pod..

W toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Powyższą zasadę realizują przede wszystkim przepisy normujące postępowanie dowodowe, a więc art. 180-200 Ordynacji podatkowej.

Na poparcie swego stanowiska autor skargi przytoczył wyroki NSA i sądów administracyjnych, na przykład wyrok NSA z 20 marca 1997 r. sygn. akt SA/Po 1459/96, wg którego obowiązek przeprowadzenia postępowania co do wszystkich okoliczności spoczywa zawsze na organach podatkowych i nie może być przerzucany na podatnika, jeżeli nie wynika to z konkretnych przepisów podatkowych.

W niniejszej sprawie naruszono zasadę dochodzenia do prawdy obiektywnej przez organ podatkowy w całości. Wiadomym jest, że od ponad dwóch lat w Polsce trwa pandemia, a podatnik prowadzi działalność hotelarską. Podatnik nie mógł prowadzić działalności hotelarskiej przez przeważającą część roku, ponieważ w okręgu w którym przebywa regularnie zamykano możliwość prowadzenia takiej działalności. W chwili obecnej całe województwo warmińsko-mazurskie wyłączone jest od prowadzenia działalności hotelarskiej, w związku z czym podatnik nie ma możliwości osiągania jakiegokolwiek przychodu z tego tytułu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W skardze pełnomocnik skarżącej zarzucił, że SKO naruszyło zasadę prawdy obiektywnej wyrażonej art. 122 O.p. Przy wymiarze podatku Organ nie uwzględnił bowiem faktu pandemii. I w konsekwencji braku przychodu z działalności gospodarczej, prowadzonej przez skarżącą.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych.

Z kolei w myśl art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty;

2) budynki lub ich części;

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi:

1) dla gruntów - powierzchnia;

2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;

3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

W aktach niniejszej sprawy znajduje się informacja IN-1 złożona przez E. M. z 25 stycznia 2016 r., w której wykazała ona powierzchnię gruntów związanych z działalnością gospodarczą - 34400 m2, powierzchnię budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą - 1937 m2, powierzchnię budynku mieszkalnego - 63 m2 oraz budowle o wartości 30 000 zł. Informacja ta jest nadal aktualna, gdyż podatniczka nie skorygowała podanych wartości.

Wobec tego organ pierwszej instancji, ani SKO nie miały podstaw do kwestionowania przedmiotu czy też podstawy opodatkowania. Nie było również podstaw do kwestionowania wysokości stawek podatkowych. SKO prawidłowo uznało, że wykazane w informacji dane jako miarodajne także w 2021 r.. W konsekwencji ustalona wysokość podatku nie budzi zastrzeżeń.

Natomiast przesłanki dotyczące warunków wynikających z istnienia pandemii koronowirusa nie mogą stanowić podstawy do odmowy ustalenia wysokości zobowiązań podatkowych, w tym podatku od nieruchomości. Mogą one być modyfikowane w ustawie względnie w indywidualnych decyzjach w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej.

Podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy, a jego pobór zależny jest od faktu posiadania nieruchomości. Obowiązek podatkowy powstaje bez względu na sposób w jaki jest ona wykorzystywana i bez względu na sytuację materialną podatnika. Nie ma też znaczenia fakt, że podatnik nie osiągnął dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej.

Skarżący w każdym czasie może zainicjować postępowanie w przedmiocie zastosowania ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych na podstawie art. 67a O.p., składając stosowny wniosek i odpowiednio go dokumentując.

A zatem organ nie naruszył zasady prawdy obiektywnej wyrażonej art. 122 O.p. Przy wymiarze podatku Organ nie mógł uwzględnić faktu pandemii. I w konsekwencji ustalenie wysokości przychodu, z działalności gospodarczej, prowadzonej przez skarżącą, dla wymiaru podatku nie miało znaczenia.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że jest ona prawidłowa i w żaden sposób nie narusza prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.