Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 marca 2021 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu skargę oddala.

Decyzją z dnia [...] 2020 r., nr: [...], Prezydent Miasta ustalił wysokość kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, zniszczeniem pojazdu marki Volkswagen nr rej. [...] w kwocie 534 zł i zobowiązał D. B. (dalej: skarżący), do zapłaty tych kosztów w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 15 kwietnia 2020 r., funkcjonariusz Straży Miejskiej, działając na podstawie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2021 r., poz. 2165, dalej: u.p.r.d.), wydał dyspozycję usunięcia ww. samochodu z ul. S w K, z uwagi na postój w miejscu przeznaczonym dla osób niepełnosprawnych. Organ wyjaśnił, że ww. pojazd w chwili postoju był nieoznakowany kartą parkingową, zaparkowany był jako drugi na miejscu przeznaczonym dla pojazdów osób niepełnosprawnych oznaczonym znakiem drogowym D-18a "parking - miejsce zastrzeżone" z tabliczką T-29 oraz tabliczką "3 miejsca". Kolejnym znakiem znajdującym się za ww. stanowiskami postojowymi, był znak D-18 "parking" z tabliczką T-3a "koniec", stąd w ocenie organu I instancji nie było wątpliwości co do lokalizacji ww. zastrzeżonych miejsc postojowych. Organ podał, że pojazd został odebrany przez skarżącego w dniu 15 kwietnia 2020 r., bez uiszczenia kosztów powstałych w związku z usunięciem i przechowywaniem pojazdu, w związku z czym na podstawie art. 130a ust. 1 u.p.r.d., konieczne stało się przeprowadzenie postępowania i wydanie decyzji określającej wysokość tych opłat. Organ podał, że na sumę 534 zł składają się koszty usunięcia pojazdu na parking strzeżony przy ul. L w kwocie 503 zł oraz opłata za przechowanie pojazdu przez jeden dzień na parkingu strzeżonym przy ul. L w kwocie 31 zł.

W odwołaniu skarżący podniósł, że usunięcie pojazdu było pozbawione podstaw. Wskazał, że w dniu 15 kwietnia 2020 r., ulica S była oznakowana jedynie pionowymi znakami D-18a oraz D-18. Tym samym ewentualną zasadność działania funkcjonariuszy Straży Miejskiej należy rozpatrywać w zakresie obowiązków, jakie dla uczestnika ruchu powoduje oznakowanie drogi tymi znakami. Zdaniem skarżącego pionowe znaki D-18a oraz D-18 w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. z 2002 r., poz.1393, dalej: rozporządzenie), zostały określone jako znaki informacyjne, które jedynie informują o miejscu przeznaczonym na postój pojazdów, z katalogiem otwartym, tj. bez wskazywania na pojazdy przeznaczone do przewozu osób niepełnosprawnych. Natomiast znak odnoszący się do pojazdu dla osoby niepełnosprawnej, został określony w § 92 ww. rozporządzenia jako poziomy znak P-24 "miejsce dla pojazdu osoby niepełnosprawnej" i znak ten nie występował w dniu 15 kwietnia 2020 r. na ulicy S. Ponadto skarżący podniósł, że nie popełnił żadnego wykroczenia, bowiem zgodnie z l.p. 200g Tabeli B zawartej w załączniku do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 24 listopada 2003 r. w sprawie wysokości grzywien nakładanych w drodze mandatów karnych za wybrane rodzaje wykroczeń (Dz.U. z 2013 r. poz. 1624), grzywna może być nałożona jedynie w przypadku niezastosowania się do znaku P-18 i P-24 albo P-20 i P-24, umieszczonego samodzielnie bez znaku pionowego D-18, D-18a lub D-18b. Podobnie, w ocenie skarżącego, sytuacja przedstawia się w przypadku oznaczonym w Tabeli pod l.p. 232. Zdaniem skarżącego ewentualna odpowiedzialność za niezastosowanie się do znaków drogowych mogłaby zaistnieć, gdy miejsce dla pojazdu osoby niepełnosprawnej jest oznaczone łącznie znakiem poziomym P-18 i P-24 oraz ewentualnie znakiem pionowym D-18, D-18a lub D-18b albo jedynie znakiem poziomym P-18 i P-24. Skarżący podniósł, że nie powinien być obciążany kosztami działań organów i straży, które nie mają oparcia w przepisach prawa. Podał, że domniemane miejsce postojowe przeznaczone dla osoby niepełnosprawnej było niewłaściwie oznaczone, gdyż zabrakło poziomego znaku P-24a, a kierujący pojazdem nie ma obowiązku domyślania się gdzie znajduje się owo miejsce przeznaczone dla osoby niepełnosprawnej, w tym również czy obejmuje chodnik, część chodnika czy jedynie jezdnię.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 marca 2021 r., nr: [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium opisało dotychczasowy przebieg postępowania a następnie wskazało na treść art. 8 ust. 1-3, art. 130a ust. 1 pkt 4, ust. 5f-6, ust. 10 h, ust. j u.p.r.d. Dalej Kolegium wskazało, że nie jest trafne twierdzenie skarżącego, że dla skutecznego wyznaczenia miejsca postojowego zarezerwowanego dla osoby niepełnosprawnej, konieczne jest zawsze posłużenie się znakami poziomymi i że miejsce to nie jest wyznaczone w sposób zgodny z prawem w przypadku posłużenia się wyłącznie odpowiednimi znakami pionowymi bez znaków poziomych. Zdaniem Kolegium, z samego charakteru znaków pionowych D-18 i D-18a lub grupy do której owe znaki pionowe zostały zaklasyfikowane przez prawodawcę, nie sposób wyprowadzać wniosku, że w każdym przypadku mają one "wyłącznie informacyjny" charakter i że z tego powodu nie rodzą one odpowiednich powinności po stronie uczestników ruchu drogowego. Zdaniem Kolegium, znaków tych nie należy odczytywać w oderwaniu od towarzszącej im "prawnej otoczki", znakom tym nieraz towarzyszą bowiem odpowiednie przepisy ustawy, nakładające obowiązki określonego zachowania. Jeżeli więc dane miejsce postojowe nie zostało przeznaczone do użytku powszechnego, ale zostało zarezerwowane wyłącznie dla osób niepełnosprawnych, to ustawienie informacyjnego znaku drogowego wyznaczającego miejsce postojowe dla osoby niepełnosprawnej - w powiązaniu z przepisem ustawy nakazującym parkowanie w odpowiednich miejscach i zabraniającym parkowania w miejscach innych niż wyznaczone w tym celu -powoduje, że na miejscu zastrzeżonym dla osoby niepełnosprawnej, nie może parkować osoba, która nie legitymuje się odpowiednimi uprawnieniami. Tym samym, w ocenie Kolegium, obowiązki określonego zachowania wynikające z ustawy, z którymi merytorycznie powiązane są znaki informacyjne, również powinny być przestrzegane, zaś niedochowanie powinności wynikających z przepisów ustawy i powiązanych z nimi znaków informacyjnych, jest również obwarowane sankcjami. Kolegium podało, że ani przepisy rozporządzenia o znakach, ani Załącznik Nr 1 do ww. rozporządzenia, nie stanowi, że znaki pionowe wyznaczające miejsca parkingowe dla osób niepełnosprawnych, koniecznie muszą być uzupełnione znakami poziomymi, i że samo posłużenie się znakami pionowymi, jest niewystarczające dla wyznaczenia tych miejsc parkingowych. Kolegium wskazując na treść pkt 5.2.4 oraz pkt 5.2.6 i pkt. 5.2.9.2. Załącznika nr 2 do rozporządzenia, podało że posłużenie się przez prawodawcę sformułowaniem, że znaki poziome "stanowią uzupełnienie znaków pionowych", eksponuje jedynie akcesoryjny i przez to fakultatywny charakter znaków poziomych, w takiej konfiguracji znaków. W ocenie Kolegium, przy wyznaczaniu miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych, stosuje się albo samodzielnie znaki pionowe, albo znaki pionowe uzupełnione odpowiednimi znakami poziomymi. Niezależnie od tego, prawodawca dopuścił także możliwość wyznaczenia tych miejsc samodzielnie znakami poziomymi. Mając na uwadze powyższe, Kolegium stwierdziło, że miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, były wyznaczone prawidłowo i nie naruszały odpowiednich, cytowanych wyżej przepisów. Organ podał, że na podstawie dokumentacji przekazanej przez funkcjonariuszy wydających dyspozycję usunięcia pojazdu, ustalono że właścicielem pojazdu, w dniu wydania dyspozycji, był skarżący. Ze sporządzonej dokumentacji zdjęciowej bezspornie także wynika, że samochód skarżącego zaparkowany był zaraz za znakiem D-18a i tabliczką T-29 w miejscu przeznaczonym dla osoby niepełnosprawnej, a za przednią szybą samochodu, ani w innym widocznym miejscu w przedniej części samochodu, nie znajdowała się karta parkingowa potwierdzająca uprawnienia osoby niepełnosprawnej. Kolegium wyjaśniło też, że wydanie dyspozycji jest niezależne od wykroczenia. Podstawą wydania dyspozycji jest bowiem art. 130a ust. 1, ust. 2, ust. 3 w zw. z ust. 4 u.p.r.d.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący domagał się stwierdzenia nieważności decyzji wydanych przez organy obu instancji, ewentualnie uchylenia tych decyzji.

Skarżący podniósł zarzuty naruszenia:

1. przepisów stanowiących podstawę stwierdzenia nieważności, tj. art. 136 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 3) w zw. z art. 75 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. przez uznanie w postępowaniu odwoławczym faktu braku popełnienia przez skarżącego wykroczenia określonego w art. 92 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (dalej: k.w), za okoliczność irrelewantną dla przedmiotowego postępowania, choć okoliczność popełnienia wykroczenia określonego w art. 92 § 1 k.w. jest tożsama z przesłanką konieczną do podjęcia czynności odholowania pojazdu i wszczęcia postępowania zakończonego decyzją II instancji;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7a § 1 w zw. z art. 8 k.p.a. przez imputowanie skarżącemu twierdzeń niewskazanych w odwołaniu, z jednoczesnym wskazaniem, że skarżący w odwołaniu przywołuje przepisy w sposób "wybiórczy", "tzn. powołuje tylko te, które są dla niego korzystne i stanowią wsparcie prowadzonej przez niego argumentacji";

3. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 k.p.a. przez brak umożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji II instancji;

4. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 kpa jak i art. 15zzzzzn ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (dalej "Ustawa COVID-19") przez jego niezastosowanie w sytuacji uniemożliwienia osobistego zapoznania się przez skarżącego z materiałem dowodowym;

5. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, przez dokonanie błędnej interpretacji przepisów Załącznika nr 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach, i w rezultacie uznanie umieszczenia znaku P-24 "miejsce dla pojazdu osoby niepełnosprawnej" jako prawa a nie obowiązku organów administracji publicznej, odpowiedzialnych za oznaczenie drogi publicznej.

W odpowiedzi Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Zdaniem Sądu skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 4 u.p.r.d., pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu nieoznakowanego kartą parkingową, w miejscu przeznaczonym dla pojazdu kierowanego przez osoby wymienione w art. 8 ust. 1 i 2.

W art. 8 u.p.r.d. wskazano, że:

1. Osoba niepełnosprawna legitymująca się kartą parkingową kierująca pojazdem samochodowym oznaczonym tą kartą, może nie stosować się do niektórych znaków drogowych dotyczących zakazu ruchu lub postoju, w zakresie określonym przepisami o których mowa w art. 7 ust. 2.

2. Przepis ust. 1 stosuje się również do:

1) kierującego pojazdem, który przewozi osobę niepełnosprawną legitymującą się kartą parkingową;

2) kierującego pojazdem należącym do placówki, o której mowa w ust. 3a pkt 3, przewożącego osobę mającą znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się, pozostającą pod opieką takiej placówki.

3. Kartę parkingową umieszcza się za przednią szybą pojazdu samochodowego, a jeśli pojazd nie posiada przedniej szyby - w widocznym miejscu w przedniej części pojazdu, w sposób eksponujący widoczne zabezpieczenia karty oraz umożliwiający odczytanie jej numeru i daty ważności.

Dyspozycję przemieszczenia lub usunięcia pojazdu z drogi wydaje strażnik gminny (miejski) - w sytuacjach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 4 i 5 art. 130a u.p.r.d.

W ocenie Sądu organy administracyjne zasadnie uznały, że w tej sprawie zostały spełnione przesłanki do usunięcia z drogi, na koszt właściciela, pojazdu marki Volkswagen [...] nr rejestracyjny [...], o których mowa w art. 130a ust. 1 pkt 4 u.p.r.d. Organy właściwie ustaliły stan faktyczny sprawy, a następnie zastosowały przepisy prawa materialnego.

Poza sporem stron postępowania sądowoadministracyjnego pozostawało, że w dniu 15 kwietnia 2020 r., na chodniku przy ulicy S w K, został pozostawiony pojazd, którego właścicielem jest skarżący. Następnie, że pojazd ten znajdował się w pasie drogi publicznej za znakiem D-18a "parking – miejsce zastrzeżone" z umieszczoną pod tym znakiem tabliczką T-29 i tabliczką 3 miejsca a przed znakiem D-18 "parking" z umieszczoną pod tym znakiem tabliczką T-3a "koniec", które to znaki były znakami pionowymi, przy równoczesnym braku jakiegokolwiek oznakowania poziomego. Za szybą pojazdu skarżącego, nie została umieszczona karta parkingowa wydana dla osoby niepełnosprawnej. Spornym jest natomiast, czy istniejące oznakowanie drogi umożliwiało pozostawienie przez skarżącego pojazdu w miejscu, w którym stwierdzono postój pojazdu, przy przyjęciu zgodności takiego działania z przepisami u.p.r.d. i rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy.

Skarżący zarzucił, że brak było podstaw do odholowania pojazdu i wszczęcia postępowania w tej sprawie w sytuacji, gdy nie popełnił on wykroczenia z art. 92 § 1 k.w., zgodnie z którym, kto nie stosuje się do znaku lub sygnału drogowego albo do sygnału lub polecenia osoby uprawnionej do kierowania ruchem lub do kontroli ruchu drogowego, podlega karze grzywny albo karze nagany. Słusznie organy uznały, że okoliczność, na którą powołuje się skarżący, nie ma znaczenia prawnego w sprawie dotyczącej ustalenia wysokości kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu, a także zobowiązania skarżącego do uiszczenia tych kosztów. Przesłanki usunięcia z drogi pojazdu na koszt właściciela, zostały w pełni określone w u.p.r.d., a wśród nich brak jest przesłanki wcześniejszego ustalenia faktu popełnienia wykroczenia z art. 92 § 1 k.w. W art. 130a ust. 1 pkt 4 u.p.r.d., wskazano dwie przesłanki stanowiące podstawę do odholowania pojazdu na koszt właściciela. Pierwszą jest pozostawienie pojazdu nieoznakowanego kartą parkingową. Druga odnosi się do miejsca pozostawienia pojazdu tj. miejsca przeznaczonego dla pojazdu kierowanego przez trzy grupy osób, w tym osoby niepełnosprawne. Szeroko rozumiane prawo karne, obejmujące swym zakresem prawo wykroczeń, stanowi odrębny od prawa administracyjnego dział prawa. Aktualnie orzekanie w sprawach o wykroczenia zostało poddane sądownictwu powszechnemu. Oczywiście istnieją sytuacje, w których powstają relacje pomiędzy prawem karnym a prawem administracyjnym. Niejednokrotnie organy administracyjne są związane prawomocnym wyrokiem karnym. Jednakże w tej sprawie, tego rodzaju zależności nie występują. Celem przepisu art. 130 ust. 1 pkt 4 u.p.r.d., jest zapewnienie podstawy prawnej do niezwłocznego działania strażników gminnych (miejskich) i przywrócenia stanu zgodnego z prawem tj. zapewnienia, że ściśle określone miejsca postojowe, będą przeznaczone wyłącznie dla osób uprawnionych. Natomiast poprzez prawo karne, w tym prawo wykroczeń, realizowane są inne cele i w szczególności w odniesieniu do wykroczeń, obejmują one ustalenie, czy sprawca popełnił czyn społecznie szkodliwy, zabroniony przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia pod groźbą kary aresztu, ograniczenia wolności, grzywny do 5000 złotych lub nagany, przy założeniu że nie popełnia wykroczenia sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu (art. 1 k.w.). Konsekwencją tych ustaleń, może być pociągnięcie sprawcy do odpowiedzialności karnej lub uwolnienie od tej odpowiedzialności. Powiązanie zasad dotyczących odholowania pojazdu z koniecznością ustalenia faktu popełnienia wykroczenia, skutkowałoby niejednokrotnie koniecznością oczekiwania przez organy administracyjne na zakończenie postępowania przed Sądem powszechnym w sprawie o wykroczenie. W tym czasie niemożliwym byłoby usunięcie pojazdu, skoro kwestia popełnienia lub niepopełnienia wykroczenia, pozostawałaby nierozstrzygniętą. Z powyższych względów, brak było podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego celem ustalenia, czy skarżący dopuścił się wykroczenia w ruchu drogowych, co czyni bezpodstawnym, sformułowany przez skarżącego zarzut naruszenia art. 75 k.p.a., 77 k.p.a. i 80 k.p.a.

Organy uznały, że zastosowanie znajduje art. 130a ust. 1 pkt 4 u.p.r.d. w przypadku gdy oznaczenie miejsc przeznaczonych dla postoju pojazdów, którymi kierują osoby wymienione w art. 8 ust. 1 i 2 u.p.r.d., nastąpi poprzez posłużenie się wyłącznie znakami pionowymi D-18a "parking – miejsce zastrzeżone" wraz z tabliczką T-29 i D-18 "parking" wraz z tabliczką T-3a "koniec". Z tą oceną należy się zgodzić. Argumentacja skarżącego, z której wynika, że oznaczenie tych miejsc znakami pionowymi bez posłużenia się znakami poziomymi, nie wywołuje skutku prawnego, nie mogła podważyć stanowiska organów.

Zagadnienia dotyczące znaków drogowych, zostały szczegółowo uregulowane w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych, a także w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach.

W rozporządzeniu z 2003 r., w załączniku nr 1 Szczegółowe warunki techniczne dla znaków drogowych pionowych i warunki ich umieszczania na drogach, w pkt 5 zatytułowanym Znaki informacyjne, wskazano że "znaki informacyjne mają na celu poinformowanie kierujących pojazdami o rodzaju drogi i sposobie korzystania oraz o obiektach znajdujących się przy drodze lub w jej pobliżu przeznaczonych dla użytkowników dróg" (5.1.1. Funkcja, kształt i wymiary znaków). Następnie w załączniku nr 2 do tego rozporządzenia, zatytułowanym Szczegółowe warunki techniczne dla znaków drogowych poziomych i warunki ich umieszczania na drogach, w jego pkt 1.2. Cel i zakres stosowania znaków, wskazano że znakowanie poziome dróg ma na celu zwiększenie bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze oraz usprawnienie ruchu pojazdów i ułatwienie korzystania z drogi. Dodatkowo przyjęto, że znaki poziome mogą występować samodzielnie lub w powiązaniu ze znakami pionowymi. Uzasadnione jest stwierdzenie, że znakom informacyjnym pionowym należy nadawać rolę decydującą, a brak oznakowania poziomego, nie skutkuje że tracą swe znaczenie już zamontowane znaki informacyjne pionowe. Na tę okoliczność zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 9 października 2017 r., sygn. II GPS 2/17 (opubl. ONSAiWSA z 2018 r., nr 1, poz. 4), wskazując, iż: "na tle tych przepisów prawnych pojawia się kwestia ustalenia prawidłowego rozumienia "wyznaczenia" miejsca postoju w strefie płatnego parkowania, stanowiącego, w świetle art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych przesłankę poboru opłaty za parkowanie w takim miejscu. W szczególności chodzi o to, czy prawidłowe wyznaczenie miejsca płatnego postoju wymaga zastosowania dwóch znaków: pionowego D-18 i jednego ze znaków poziomych, np. P-18, czy też wystarczający jest tylko jeden znak - pionowy lub poziomy. Spójnik "oraz" w zdaniu mówiącym, że "w strefie płatnego parkowania oznaczonej znakiem D-44 miejsca postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi oraz znakami poziomymi" wydaje się mieć znaczenie koniunktywne, a nie enumeratywne. W tej interpretacji należałoby jednak również uwzględnić funkcje przypisane tym dwóm rodzajom znaków informacyjnych. Według omawianych załączników do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. znaki informacyjne pionowe mają na celu poinformowanie kierujących pojazdami o rodzaju drogi i sposobie korzystania oraz obiektach znajdujących się przy drodze lub w jej pobliżu przeznaczonych dla użytkowników dróg (pkt 5 załącznika nr 1). Znaki poziome dróg służą zaś zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg (pkt 1.2. załącznika nr 2). W świetle omawianych przepisów prawnych miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane: znakami pionowymi D-18 i znakami poziomymi typu P-18. Niemniej jednak to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom, co trzeba podkreślić, należałoby przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju. Uzasadniałoby to stwierdzenie, że miejsca postoju oznakowane w strefie płatnego parkowania wyłącznie znakiem poziomym nie spełniają wymagania miejsca wyznaczonego w rozumieniu art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych."

W realiach niniejszej sprawy należy przyjąć, że w dniu 15 kwietnia 2020 r., ustawione znaki pionowe, jednoznacznie informowały uczestników ruchu drogowego o wyznaczonych miejscach postojowych m.in. dla osób niepełnosprawnych. W rozporządzeniu w sprawie znaków i sygnałów drogowych, jednoznacznie określono treść informacyjną nadaną tym znakom. Zgodnie z § 52 ust. 4 znak D-18a "parking - miejsce zastrzeżone" oznacza miejsce przeznaczone na postój pojazdu uprawnionej osoby. Z kolei z treści § 52 ust. 6 wynika, że umieszczona pod znakiem D-18, D-18a lub D-18b tabliczka T-29 informuje o miejscu przeznaczonym dla pojazdu samochodowego osoby, o której mowa w art. 8 ust. 1 i 2 ustawy. W ustalonym stanie faktycznym, nie wystąpiła sytuacja, w której określenie miejsc przeznaczonych na postój pojazdów, nastąpiło poprzez zamontowanie znaku D-18 "parking", o którym mowa w § 52 ust. 1. Znak ten informuje o istnieniu uprawnienia realizowanego na zasadach ogólnych. Pominięcie znaków poziomych, w tym przypadku powodowało w głównej mierze pozbawienie osób niepełnosprawnych ułatwień w korzystaniu z tych miejsc postojowych. Należy zwrócić uwagę na definicję ustawową drogi, którą zgodnie z art. 2 pkt 1 u.p.r.d., jest wydzielony pas terenu składający się z jezdni, pobocza, chodnika, drogi dla pieszych lub drogi dla rowerów, łącznie z torowiskiem pojazdów szynowych znajdującym się w obrębie tego pasa, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt. Zamontowanie pionowych znaków informacyjnych D-18a i T-29 oraz tabliczką 3 miejsca, a następnie znaków D-18 i T-3a wskazało w ramach pasa drogi publicznej obszar, na którym zostały wyznaczone trzy miejsca przeznaczone dla osób niepełnosprawnych. Jakkolwiek oznakowanie poziome powoduje, że obszar miejsca postojowego jest bardzo czytelny, to jednakże jego brak w żadnym razie nie uniemożliwia osobie niepełnosprawnej ustalenia miejsca, gdzie konkretnie może nastąpić postój pojazdu. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że niezamontowanie znaku P-24 "miejsce dla pojazdu osoby niepełnosprawnej", który zgodnie z § 92 rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych, oznacza że stanowisko postojowe, na którym znak umieszczono, jest przeznaczone dla pojazdu samochodowego osób, o których mowa w art. 8 ust. 1 i 2 ustawy, skutkuje brakiem oznaczenia miejsc postojowych przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych, w sytuacji gdy istnieje właściwe oznakowanie pionowe.

Przy braku znaków poziomych, ustalenie przez osobę niepełnosprawną miejsca postoju dla niej przeznaczonego, następuje na podstawie ogólnych zasad ruchu drogowego. Opierając się na treści art. 46 i 47 u.p.r.d., należy przyjąć następujące zasady. Kierujący pojazdem jest obowiązany stosować sposób zatrzymania lub postoju wskazany znakami drogowymi (art. 46 ust. 4 u.p.r.d.). Kierujący pojazdem jest obowiązany w czasie postoju zabezpieczyć pojazd przed możliwością jego uruchomienia przez osobę niepowołaną oraz zachować inne środki ostrożności niezbędne do uniknięcia wypadku (art. 46 ust. 5 u.p.r.d.). Dopuszcza się zatrzymanie lub postój na chodniku kołami jednego boku lub przedniej osi pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 2,5 t, pod warunkiem że: 1) na danym odcinku jezdni nie obowiązuje zakaz zatrzymania lub postoju; 2) szerokość chodnika pozostawionego dla pieszych jest taka, że nie utrudni im ruchu i jest nie mniejsza niż 1,5 m; 3) pojazd umieszczony przednią osią na chodniku nie tamuje ruchu pojazdów na jezdni (art. 47 ust. 1 u.p.r.d.). Dopuszcza się, przy zachowaniu warunków określonych w ust. 1 pkt 2 (szerokość chodnika pozostawionego dla pieszych jest taka, że nie utrudni im ruchu i jest nie mniejsza niż 1,5 m), zatrzymanie lub postój na chodniku przy krawędzi jezdni całego samochodu osobowego, motocykla, motoroweru, roweru lub wózka rowerowego. Inny pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 2,5 t, może być w całości umieszczony na chodniku tylko w miejscu wyznaczonym odpowiednimi znakami drogowymi (art. 47 ust. 2 u.p.r.d.). Ze zdjęcia wykonanego w dniu 15 kwietnia 2020 r., wynika że trzej kierujący pojazdami, w tym skarżący zastosowali się do wymienionych zasad ogólnych. Brak jest również jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że skarżący mógł pozostawać w uzasadnionym przekonaniu, że dokonuje postoju pojazdu, poza trzema miejscami wyznaczonymi dla osób niepełnosprawnych. Z dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach sprawy, w tym ze zdjęcia wykonanego przez skarżącego, wynika że kierujący pojazdami każdorazowo uznawali, że bezpieczne pozostawienie pojazdu wymaga umieszczenia go równolegle do krawędzi jezdni, tak też uczynił skarżący. Wówczas nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że nie jest możliwe pozostawienie na tym odcinku drogi więcej niż trzech pojazdów, co wynika z tego, że w ramach chodnika wydzielone zostały swego rodzaju zatoki, gdzie ich powierzchnia jest determinowana już tylko przez rosnące w pasie drogi drzewa. Skarżący pozostawił swój pojazd jako drugi z kolei. Jednakże nawet gdyby przyjąć, że gabaryty pojazdów a także względy bezpieczeństwa umożliwiałyby prostopadły względem osi jezdni postój pojazdów oraz, że z uwagi na ten rodzaj postoju możliwe byłoby pozostawienie dwóch pojazdów w ramach jednej zatoki, to i tak możliwe byłoby postawienie skarżącemu zarzutu wadliwego pozostawienia pojazdu. Wynika to z tego, że wówczas pojazd skarżącego pozostawiony zostałby jako trzeci, a o tylu miejscach wyznaczonych dla osób niepełnosprawnych, informował znak informacyjny pionowy w dniu 15 kwietnia 2020 r. Jak już wskazano, znaki informacyjne poziome, dotyczące wyznaczenia miejsc przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych, w głównej mierze stanowić mają dla tych osób ułatwienie w zatrzymaniu, postoju pojazdu, a następnie w opuszczeniu pojazdu, w ewentualnym skorzystaniu z wózka inwalidzkiego itp. Istnienie znaków poziomych będzie przekładać się na poziom bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Organ II instancji, w kontekście dopuszczalności zastosowania art. 130a ust. 1 pkt 4 u.p.r.d. słusznie zwrócił uwagę, że należy dokonać rozróżnienia pomiędzy minimalnym standardem oznaczenia drogi znakami (wyłącznie znaki drogowe pionowe) a standardem podwyższonym (znaki drogowe pionowe i poziome). Skoro oznakowanie poziome, w omawianym zakresie, co do zasady, ma na celu osiągnięcie korzyści przez osoby niepełnosprawne, to brak jest podstaw do takiej wykładni przepisów prawa tj. art. 130a ust. 1 pkt 4 u.p.r.d. wraz z przepisami rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, w której to skarżący jako osoba nielegitymująca się kartą parkingową przyznawaną osobom niepełnosprawnym, miałby w przypadku braku oznakowania poziomego, odnosić korzyść polegającą na uprawnieniu do zajęcia miejsca postojowego, które zgodnie ze znakami drogowymi pionowymi w sposób jednoznaczny przeznaczone jest dla osób ze stwierdzoną niepełnosprawnością lub osób, które niosą im pomoc w codziennym funkcjonowaniu w społeczeństwie. Jest przy tym faktem powszechnie znanym, a więc niewymagającym dowodu, że liczba miejsc przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych jest stosunkowo niewielka.

Organ II instancji zapoznał się ze zdjęciem wykonanym przez skarżącego i złożonym do akt sprawy wraz z odwołaniem od decyzji organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odniosło się do tego zdjęcia w uzasadnieniu wydanej decyzji, co uzasadnia wniosek, że dowód w tym względzie został przeprowadzony. Wobec tego zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 75 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. nie mogły odnieść skutku. Dodać należy, że informacje wynikające z tego zdjęcia, nie mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, skoro przedstawiają stan faktyczny w innej dacie niż data 15 kwietnia 2020 r., w tym przypadku w dacie późniejszej. Wprowadzenie zmian w oznakowaniu drogi publicznej, samo w sobie nie stanowi podstawy do stwierdzenia, że wcześniej istniejące rozwiązania nie spełniały minimalnych wymogów w zakresie dopuszczalności zastosowania art. 130a ust. 1 pkt 4 u.p.r.d. W niniejszej sprawie jednym z zagadnień ocenianych przez organy, było to czy dla zastosowania przepisu art. 130a ust. 1 pkt 4 u.p.r.d., koniecznym było usytuowanie na tym odcinku drogi znaków poziomych. Dokonanie tej oceny było w pełni możliwe bez przeprowadzenia dowodu ze zdjęcia przedłożonego do akt sprawy przez skarżącego.

Skarżący zarzucił naruszenie przez organ II instancji art. 10 k.p.a. Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, czego jednakże organ II instancji nie uczynił, w szczególności nie pouczono skarżącego o uprawnieniach wynikających z tego przepisu oraz nie wyznaczono terminu na zapoznanie się strony z aktami sprawy. Jednakże z uwagi na okoliczność, że poza zapoznaniem się przez organ ze zdjęciem złożonym do akt sprawy przez skarżącego, a więc znanym skarżącemu, organ nie prowadził uzupełniającego postępowania dowodowego, brak jest podstaw do uznania, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2006 r., sygn. I OSK 246/06, LEX nr 281403). Nadto skarżący nie wykazał, że na skutek tego uchybienia, nie podjął konkretnych czynności procesowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2006 r., sygn. II OSK 831/05, opubl. ONSAiWSA 2006/6/157). Organ II instancji nie naruszył natomiast art. 15zzzzzn Ustawy Covid-19 bowiem w aktach sprawy barak jest wniosku skarżącego o udostępnienie dokumentów za pomocą środków komunikacji elektronicznej, a jak wskazano powyżej, poza zapoznaniem się przez organ ze zdjęciem złożonym do akt sprawy przez skarżącego, a więc znanym skarżącemu, organ nie prowadził uzupełniającego postępowania dowodowego.

Brak jest podstaw do przyjęcia, że organ II instancji naruszył art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. Organ II instancji nie powziął wątpliwości co do treści normy prawnej stosowanej w sprawie, należycie uzasadniając swe stanowisko. Słusznie więc nie zastosował art. 7a § 1 k.p.a. Następnie organ II instancji dokonał wnikliwej oceny stanowiska przedstawionego przez skarżącego w odwołaniu i odniósł się do zarzutów odwołania. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 8 § 1 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.