Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Alina Dominiak, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Ł. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę.

Decyzją z dnia 31 marca 2017 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 128 ze zm.; dalej również jako: "ustawa") oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej w skrócie jako: "k.p.a.") Starosta [...] orzekł o cofnięciu imiennego uprawnienia diagnosty nr [...] wydanego w dniu 12 marca 2009 r. Ł. U. (dalej również jako: "diagnosta" albo "skarżący").

W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, iż w dniu 14 lutego 2017 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynęło pismo ze Starostwa Powiatowego w [...] wraz z kopią zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...] z dnia 23 stycznia 2017 r. oraz kopią załącznika - dokumentu identyfikacyjnego pojazdu.

Z przedmiotowych dokumentów wynika, że diagnosta Ł. U. w dniu 23 stycznia 2017 r. dokonał badania technicznego samochodu osobowego marki Nissan Skyline o numerze identyfikacyjnym [...], z kierownica umieszczoną po prawej stronie, pochodzącego z Japonii. Wynik badania został określony jako pozytywny. Dokumenty te posłużyły do złożenia wniosku o pierwszą rejestrację pojazdu sprowadzonego z zagranicy (Japonii) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Starostwa [...] wskazał, że zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 776) badania techniczne polegają na sprawdzeniu, czy pojazd odpowiada warunkom technicznym określonym między innymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 202 ze zm.). Szczegółowy sposób przeprowadzenia badania technicznego określony został w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach.

Stosownie do § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia pojazd samochodowy wyposaża się w numer identyfikacyjny pojazdu (VIN) albo w numer nadwozia, podwozia lub ramy, umieszczony w sposób trwały na nadwoziu, ramie lub innym podobnym podstawowym elemencie konstrukcyjnym. Numeru identyfikacyjnego VIN nie wymaga się dla pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 1995 r. oraz dla motocykla zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 2003 r., ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego, przyczepy przeznaczonej do łączenia z tymi pojazdami oraz pojazdu z nadanym i wybitym numerem nadwozia/podwozia zgodnie z odrębnymi przepisami. Organ wskazał, że przedmiotowy samochód po raz pierwszy został zarejestrowany w dniu 1 maja 2001 r., tak więc powinien być oznakowany poprzez numer VIN w sposób określony w § 1 załącznika nr 9 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1038 ze zm.).

Organ pierwszej instancji podniósł również, że zgodnie z § 9 ust. 2a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia dopuszcza się umieszczenie kierownicy po prawej stronie pojazdu w pojeździe kategorii M1 o rodzaju samochód osobowy, nowym objętym świadectwem homologacji typu WE pojazdu, albo uprzednio zarejestrowanym na terytorium jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej, po spełnieniu dodatkowych warunków określonych w punktach 1 i 2. Z wydanego przez diagnostę zaświadczenia oraz dokumentów przesłanych ze Starostwa Powiatowego w [...] wynika, że przedmiotowy samochód pochodzi z Japonii, co uniemożliwia wydanie zaświadczenia z pozytywnym wynikiem badania technicznego.

Organ pierwszej instancji wskazał dalej, że zgodnie z treścią art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. W przypadku zaistnienia wskazanej w tym przepisie sytuacji starosta jest zobligowany do zastosowania jedynej sankcji jaką jest cofnięcie uprawnień diagnosty. Organ pierwszej instancji mając na względzie wydanie zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym niezgodnie z przepisami zobligowany był do cofnięcia imiennego uprawnienia diagnosty. Organ podkreślił przy tym, że pisemne wyjaśnienia diagnosty zawarte w piśmie z dnia 27 marca 2017 r. nie mogły stanowić podstawy do wstrzymania procedury zmierzającej do cofnięcia uprawnień.

W odwołaniu od wyżej wskazanej decyzji organu pierwszej instancji Ł. U. wniósł o uchylenie wydanego rozstrzygnięcia. Uzasadniając swoje stanowisko odwołujący się zarzucił brak wyjaśnienia przez organ orzekający gdzie po raz pierwszy został zarejestrowany samochód - czy w Japonii czy w Polsce po sprowadzeniu go z Japonii. Organ wskazując na datę pierwszej rejestracji stwierdził, że samochód powinien być oznakowany numerem VIN, ale takiego numeru nie posiadał. Organ okoliczności tej sam również nie wyjaśnił. Ł. U. powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (wydany w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wr 34/12) wskazał ponadto, że przepis art. 84 ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie ma charakteru absolutnego. Organ orzekający na podstawie tego przepisu ma bowiem obowiązek wnikliwego rozważenia wszelkich aspektów sprawy, czego w jego sprawie nie uczyniono. Odwołujący się wskazał ponadto, że jest praktycznie jedynym żywicielem rodziny, ma na utrzymaniu dwoje dzieci, nie posiada własnego mieszkania. Okoliczności te, zdaniem odwołującego, zostały całkowicie pominięte przez organ wydający zakwestionowaną decyzję.

Decyzją z dnia 28 lipca 2017 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz § 6 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2014 r. (sygn. II GSK 928/13) organ odwoławczy zauważył, że przepis stanowiący podstawę cofnięcia uprawnień diagnosty ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że stwierdzenie uchybienia polegającego na wydaniu przez diagnostę zaświadczenia lub dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami skutkuje zastosowaniem przewidzianej w nim sankcji. Ta odpowiedzialność administracyjna w postaci cofnięcia uprawnień jest niezależna od odpowiedzialności karnoprawnej. Z kolei odwołując się odwołując się do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2012 r.; sygn. II GPS 2/11) Kolegium podniosło, że sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w tym przepisie nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji w nim przewidzianej.

Kolegium wskazało, że zaświadczenie nr [...] o pozytywnym wyniku badania technicznego zostało wydane niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz ze stanem faktycznym, co uzasadniało cofnięcie odwołującemu imiennego uprawnienia diagnosty.

Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia pojazd samochodowy wyposaża się w numer identyfikacyjny pojazdu (VIN) albo w numer nadwozia, podwozia lub ramy, umieszczony w sposób trwały na nadwoziu, ramie lub innym podobnym podstawowym elemencie konstrukcyjnym. Numeru identyfikacyjnego VIN nie wymaga się dla pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 1995 r. oraz dla motocykla zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 2003 r., ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego, przyczepy przeznaczonej do łączenia z tymi pojazdami oraz pojazdu z nadanym i wybitym numerem nadwozia/podwozia zgodnie z odrębnymi przepisami. Ponieważ przedmiotowy pojazd został zarejestrowany po raz pierwszy w roku 2001 r., co zostało udokumentowane, to winien być oznakowany poprzez numer VIN w sposób określony w załączniku nr 9 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów. Numer identyfikacyjny pojazdu VIN składa się zawsze z 17 znaków, stanowiących kombinację liter i cyfr. Numer nadwozia przedmiotowego pojazdu "[...]" nie jest oznakowany zgodnie z wymogami określonymi w powołanym rozporządzeniu. Brak dokumentu potwierdzającego, że pojazd był zarejestrowany na terytorium jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej (dotyczy pojazdu konstrukcyjnie przystosowanego do ruchu lewostronnego z kierownicą umieszczoną po prawej stronie pojazdu) stanowi istotną usterkę w świetle załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach. W przypadku, gdy w pojeździe stwierdzono usterki istotne, uprawniony diagnosta zamieszcza wpis o nich w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i określa wynik badania technicznego jako negatywny (§ 6 ust. 2 ww. rozporządzenia).

Kolegium wskazało ponadto, że zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, kierownica w pojeździe o liczbie kół większej niż trzy, którego konstrukcja umożliwia rozwijanie prędkości przekraczającej 40 km/h, nie powinna być umieszczona po prawej stronie pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2a. W ustępie 2a dopuszczono umieszczenie kierownicy po prawej stronie pojazdu w pojeździe kategorii M1, o rodzaju samochód osobowy, nowym objętym świadectwem homologacji typu WE pojazdu, albo uprzednio zarejestrowanym na terytorium jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej, pod warunkami tam określonymi. Ponieważ przedmiotowy pojazd posiadający kierownicę z prawej strony, nie był uprzednio zarejestrowany na terytorium Unii Europejskiej, nie spełniał zatem warunków określonych w powołanym przepisie rozporządzenia. Kierownica umieszczona z prawej strony w pojazdach o liczbie kół większej niż trzy, których prędkość jest większa niż 40 km/h, innych niż pojazdy zabytkowe i pojazdy, o których mowa w § 9 ust. 2a i 3 rozporządzenia o warunkach technicznych, stanowi istotną oraz stanowiącą zagrożenie usterkę w świetle załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach. W przypadku, gdy w pojeździe stwierdzono usterki stwarzające zagrożenie, uprawniony diagnosta zamieszcza wpis o nich w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i określa wynik badania technicznego jako negatywny. Uprawniony diagnosta zatrzymuje dowód rejestracyjny i umieszcza w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu stosowny wpis.

Mając na uwadze powyższe okoliczności jak i wskazane regulacje normatywne Kolegium skonstatowało, że badany przez odwołującego się pojazd nie odpowiadał warunkom technicznym określonym w powołanych wyżej przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Do sprawdzenia zgodności pojazdu z warunkami technicznymi określonymi we wskazanych rozporządzeniach obowiązany jest uprawniony diagnosta.

Zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym przedmiotowego pojazdu było niezgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach bowiem wynik badania nie mógł być określony jako "pozytywny".

Dalej organ podniósł, iż z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że przedmiotowy pojazd był zarejestrowany po raz pierwszy w maju 2001 r. w Japonii (dowód: świadectwo wywozowe pojazdu, japoński dowód rejestracyjny). Zatem wpis w zaświadczeniu nr [...] diagnosty odnośnie daty pierwszej rejestracji w kraju (na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej) w dniu 1 maja 2001 r. jest niezgodny z dokumentami dotyczącymi przedmiotowego pojazdu.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Kolegium wskazało, że zarzuty podniesione w odwołaniu nie mogły zostać uwzględnione. W przypadku stwierdzenia zaistnienia okoliczności określonych w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym nie mogą być brane pod uwagę żadne inne okoliczności, w tym podnoszone przez odwołującego kwestie dotyczące sytuacji materialnej i rodzinnej.

W skardze na wyżej wskazaną decyzję organu odwoławczego skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Ł. U. wniósł o uchylenie wydanych w jego sprawie decyzji. Decyzji organu odwoławczego skarżący zarzucił:

- naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym poprzez nieprawidłowe uznanie, że skarżący swoim postępowaniem wypełnił znamię przepisu poprzez umyślne wydanie zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, zastosowanie ww. przepisu prawa w sytuacji, gdy w postępowaniu nie doszło do rozważenia czy ciężar ewentualnie popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięciu uprawnień na okres 5 lat (albowiem zgodnie z art. 84 ust. 4 ustawy "w przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna"), co skutkowało utrzymaniem w mocy poprzednio zapadłej decyzji;

- naruszenie procedury administracyjnej, to jest: art. 7, 8, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez fragmentaryczne i niewystarczające rozważenie materiału dowodowego, w tym w kontekście przede wszystkim złożonych w postępowaniu odwoławczym zarzutów, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego sprawy, sporządzenie błędnego i niepełnego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, a także wobec wydania decyzji z pominięciem oceny zachowania diagnosty w kontekście zakresu i pełnego zbadania sposobu przeprowadzenia badania technicznego, a tym samym brak rozważenia przepisów prawa materialnego wskazanych w skardze i analizy tego, czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięciu uprawnień na okres 5 lat.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał m.in., że organy orzekając nie wyjaśniły jaki charakter miało oznaczenie pojazdu opisane w zaświadczeniu przez diagnostę. Czy był to numer VIN czy numer podwozia, nadwozia lub ramy. Organy nie uwzględniły tego, że rozporządzenie w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów dopuszcza rejestrację pojazdu wyposażonego także w inną cechę identyfikacyjną niż numer VIN opisany w § 1 załącznika nr 9 do tego rozporządzenia. Ustawodawca rozróżnia przy tym opisane w § 1 załącznika nr 9 standardy dla numeru VIN oraz zawarte w § 2 załącznika standardy dla numeru nadwozia, podwozia lub ramy. Organy nie odpowiedziały na pytanie, czy zgodnie z prawem obcym taki numer był prawidłowy, wiarygodny a ponadto przede wszystkim brak jest odpowiedzi na zasadnicze pytanie, czy diagnosta odczytując numer wskazany w zaświadczeniu spisał go rzetelnie i zgodnie z prawdą. W trakcie postępowania nie przeprowadzono oględzin przedmiotowego pojazdu, opinii biegłego lub nawet rzeczoznawcy samochodowego na tę okoliczność. Nie uwzględniono także tego, że rozporządzenie w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia w § 11 ust. 1 pkt 1 wyraźnie stanowi, że pojazd samochodowy wyposaża się nie tylko w numer identyfikacyjny (VIN) ale alternatywnie w numer nadwozia, podwozia lub ramy, umieszczony w sposób trwały na nadwoziu, ramie lub innym podobnym podstawowym elemencie konstrukcyjnym.

Mając na uwadze treść § 9 ust. 2a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia skarżący podniósł, że w sprawie nie wyjaśniono również, czy diagnosta rzetelnie i pełnie skontrolował powyżej opisane warunki techniczne pojazdu i w tym świetle mógł on zgodnie z prawem, bezpiecznie poruszać się jako pojazd sprawny w ruchu. Jedyny błąd diagnosty mógł wynikać z niezrozumienia znaczenia wyżej wskazanej normy w zakresie tego, ze dotyczy ona tylko pojazdów sprowadzanych z obszaru Unii Europejskiej.

W ocenie skarżącego organy orzekające w realiach rozpatrywanej sprawy nie dochowały wyjątkowej staranności w dokonaniu oceny zebranego materiału dowodowego. Nie zbadano także okoliczności przedmiotowych i podmiotowych sprawy, to jest nie zapytano nawet skarżącego z jakiego powodu doszło do ewentualnego naruszenia przez niego przepisów prawa.

Skarżący wskazał również, że jego działanie było podyktowane błędną interpretacją przepisów rozporządzenia, natomiast wszelkie wątpliwości należało tłumaczyć na jego korzyść. Działaniu organu w przedmiotowej sprawie skarżący zarzucił brak proporcjonalności w stosunku do ewentualnych skutków jego działania. W ocenie skarżącego w art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym ustawodawca spenalizował tylko świadome i zawinione przez diagnostę przypadki przeprowadzenia badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania lub wydania zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym. Skarżący podniósł również, że organy orzekające nie rozważyły czy ciężar popełnionego przez skarżącego uchybienia jest na tyle duży, że daje podstawę do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień.

Na poparcie swoich argumentów skarżący przytoczył szereg orzeczeń sądów administracyjnych wydanych w sprawach mających za przedmiot cofnięcie imiennych uprawnień diagnosty.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska.

Na rozprawie w dniu 22 lutego 2018 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, że regulacja, którą zastosowały organy narusza zasadę proporcjonalności określoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zaskarżonych decyzji w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 28 lipca 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 31 marca 2017 r. o cofnięciu imiennych uprawnień diagnosty nr [...] wydanych Ł. U.

Materialnoprawną podstawę zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia stanowił art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

Zgodnie z treścią art. 84 ust. 3 tej ustawy starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono:

1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania;

2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

Sformułowanie, że uprawniony organ "cofa" diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych w razie stwierdzenia okoliczności określonych w pkt 1 i 2 wskazanego powyżej przepisu jest oczywiste i jednoznaczne, że żadne inne okoliczności nie mogą być brane w tym wypadku pod uwagę. W razie ustalenia natomiast, że okoliczności te zaistniały, organ nie ma swobody w podjęciu decyzji, lecz jest zobligowany do cofnięcia uprawnień (zob. w tej materii m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2012 r.; sygn. akt II GSK 422/11 i z dnia 27 czerwca 2012 r.; sygn. akt II GSK 619/11; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie daje również organowi prawa do miarkowania konsekwencji, co oznacza, że uchybienia o dużym ciężarze gatunkowym są traktowane na równi z uchybieniami o mniejszych skutkach. Wykonanie badań technicznych pojazdów sprzecznie z wymogami prawa i stanem faktycznym zawsze będzie rodziło po stronie organu obowiązek cofnięcia uprawnień (tak Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach: z dnia 25 lutego 2015 r.; sygn. akt II GSK 46/14 oraz z dnia 12 kwietnia 2013 r.; sygn. akt II GSK 60/12; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy mieć również na uwadze, że dla istoty deliktu administracyjnego polegającego na wydaniu przez diagnostę zaświadczenia albo dokonaniu wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami nie ma istotnego znaczenia, czy poświadczając nieprawdę można, czy też nie, przypisać winę sprawcy tego deliktu. O delikcie skutkującym z mocy prawa cofnięciem uprawnień diagnosty, decyduje bowiem obiektywny stan rzeczy, jakim jest fakt poświadczenia przez diagnostę nieprawdy w okolicznościach wskazanych w przepisie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1395/10; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd wyjaśnia również, że z przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym wynika, że stwierdzenie nieprawidłowego działania diagnosty powinno wynikać z przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 ustawy. Co prawda przepis art. 83 ust. 6 ustawy - Prawo o ruchu drogowym został uchylony z dniem 21 sierpnia 2004 r. (ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej: Dz. U. Nr 173, poz. 1808 ze zm.) ale nie został przez ustawodawcę usunięty z treści art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, co budziło wątpliwości oraz rozbieżności w orzecznictwie. Rozstrzygnęła je uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r. (sygn. akt II GSP 2/11; publ. ONSAiWSA 2012/3/37), w której wskazano, że sformułowanie "w wyniku przeprowadzonej kontroli" należy rozumieć jako wystąpienie podstaw faktycznych do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień. W uzasadnieniu powołanej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że wszczęcie z urzędu postępowania w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień może nastąpić zarówno wówczas, gdy wynik kontroli przeprowadzonej u prowadzącego stację kontroli wykaże niezgodne z prawem działanie diagnosty, jak i wówczas, gdy informacje o takim działaniu organ poweźmie z innych źródeł np. podczas analizy akt innej sprawy lub uzyska je od innych organów.

Należy ponadto zaaprobować pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 14 października 2008 r.; sygn. akt II GSK 375/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl), że rolą organu administracji publicznej, a następnie (ewentualnie) także rolą sądu administracyjnego, jest każdorazowe dokonanie oceny, czy występujące w danej sprawie uchybienia mogą dawać podstawę do zastosowania powyższego przepisu, co zawsze wymaga zindywidualizowanej oceny, czy stwierdzone podczas kontroli przez organ administracji publicznej nieprawidłowości rzeczywiście były tego rodzaju, iż obiektywnie mogły stanowić podstawę wydania zaskarżonej decyzji o cofnięciu uprawnień diagnoście. Podyktowane jest to tym, że stanowiąc jednoznacznie jakie pojazdy, w jakich okolicznościach i w jakim zakresie podlegają obowiązkowi badań technicznych (zob. art. 81 ustawy – Prawo o ruchu drogowym) ustawodawca wyraźnie wskazał osobę, która ponosi bezpośrednią odpowiedzialność za należyte przeprowadzenie kontroli danego pojazdu, w tym za prawidłowe określenie jej zakresu oraz za ustalenie właściwego terminu następnych badań kontrolnych, a mianowicie upoważnionego diagnostę. Z treści art. 84 ustawy - Prawo o ruchu drogowym wynika zaś jednoznacznie, iż ustawodawca przywiązuje duże znaczenie do kwalifikacji i profesjonalizmu diagnosty uznając, iż w dużej mierze to od jego umiejętności i rzetelności zależy stan techniczny pojazdów znajdujących się w ruchu drogowym, a tym samym również i istotny aspekt bezpieczeństwa ruchu drogowego odnoszony do stanu technicznego dopuszczonych do ruchu i uczestniczących w nim pojazdów. W związku z tym to diagności są podmiotami wyłącznie upoważnionymi do wykonywania badań technicznych pojazdów z czym wiąże się wynikający z przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym wymóg posiadania wykształcenia technicznego i praktyki oraz odbycia szkolenia zakończonego egzaminem z wynikiem pozytywnym. Regulacjom normującym zdobywanie uprawnień diagnosty towarzyszą zawarte w art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym restrykcyjne zasady odpowiedzialności tej grupy zawodowej. W związku z powyższym, za uzasadnione uznać należy twierdzenie, że "celem regulacji prawnej ustanowionej na gruncie art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów dokonujących wpisów do dowodów rejestracyjnych lub wystawiających zaświadczenia skutkujących dopuszczeniem do ruchu pojazdów niesprawnych bądź w istocie niesprawdzonych pod względem technicznym, co naraża na niebezpieczeństwo uszkodzenia ciała lub utraty życia osoby korzystające ze zgłoszonych do badań pojazdów jak i innych użytkowników drogi, nie mówiąc już o szkodach w mieniu" (tak zasadnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 13/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe rozważania w realia rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty wobec skarżącego mogło być wszczęte z urzędu w następstwie informacji uzyskanej ze Starostwa Powiatowego w [...], która w dniu 14 lutego 2017 r. wpłynęła do Starostwa Powiatowego w [...] wraz z kopią zaświadczenia o przeprowadzonym przez skarżącego badaniu technicznym nr [...] z dnia 23 stycznia 2017 r. oraz dokumentu identyfikacyjnego pojazdu.

Z treści przedstawionego Sądowi wraz z aktami administracyjnymi zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym samochodu osobowego marki Nissan Skyline sprowadzonego z Japonii wynika, że skarżący określił wynik badania pojazdu jako "pozytywny". W rubryce zaświadczenia określonej jako "nr identyfikacyjny (VIN); numer nadwozia/podwozia-ramy" skarżący wpisał "[...]", przy czym z załączonego do zaświadczenia dokumentu identyfikacyjnego pojazdu wynika, że przedmiotowy numer został przez skarżącego uznany za numer VIN. Świadczy o tym przekreślenie w punkcie 4 dokumentu identyfikacyjnego pojazdu sformułowania "[...] lub nadwozia (podwozia ramy)". W punkcie tym pozostawiono jako nieskreślony opis "numer identyfikacyjny (VIN [...]". Ponadto w punkcie 39 dokumentu identyfikacyjnego pozostawiono jako nieskreślony opis "miejsce wybicia numeru VIN [...]" przekreślając "[...] lub nadwozia (podwozia ramy)". W rubryce zaświadczenia określonej jako "data pierwszej rejestracji w kraju" widnieje ponadto wpis "01.05.2001". W znajdującej się na drugiej stronie druku zaświadczenia rubryce "uwagi" widnieje wpis "kierownica po prawej stronie".

Powyższe zapisy w ocenie organów orzekających były niezgodne z przepisami prawa i stanem faktycznym, co uzasadniało w ich ocenie wydanie decyzji o cofnięciu imiennych uprawnień diagnosty. Oceniając w sposób kompleksowy dokumenty przedstawione Sądowi na tle obowiązujących regulacji normatywnych należy zgodzić się z przyjętym przez organy stanowiskiem.

Należy w pierwszej kolejności wskazać, że stawiane diagnoście wymogi co do wydawania zaświadczeń i wpisów w dowodzie rejestracyjnym, określone zostały w wydanym na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 81 ust. 15 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach.

Według § 2 ust. 3 rozporządzenia, wymagania dotyczące kontroli oraz wytyczne dotyczące oceny usterek dokonywanej podczas przeprowadzania okresowego badania technicznego pojazdu określa załącznik nr 1 do rozporządzenia, a wymagania dotyczące kontroli oraz wytyczne dotyczące oceny usterek podczas przeprowadzania dodatkowego badania technicznego określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.

Wedle § 2 ust. 4 wskazanego rozporządzenia, stwierdzone w trakcie badania technicznego usterki dzieli się na trzy grupy:

1) usterki drobne - usterki techniczne niemające istotnego wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego i ochrony środowiska;

2) usterki istotne - usterki techniczne mogące naruszać bezpieczeństwo ruchu drogowego i ochrony środowiska;

3) usterki stwarzające zagrożenie - usterki stanowiące bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego i ochrony środowiska w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, niezależnie od okoliczności.

Wytyczne dotyczące oceny usterek ujawnionych w trakcie przeprowadzania badania technicznego pojazdu zawarto w kolumnie czwartej załącznika nr 1 oraz załącznika nr 2 do rozporządzenia (§ 2 ust. 5 rozporządzenia). Wzór zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym został z kolei określony w załączniku nr 3 do rozporządzenia (§ 2 ust. 9 rozporządzenia).

Stosownie do § 6 ust. 2 rozporządzenia, w przypadku, gdy w pojeździe stwierdzono usterki istotne, uprawniony diagnosta zamieszcza wpis o nich w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i określa wynik badania technicznego jako negatywny. Uprawniony diagnosta informuje posiadacza pojazdu o konieczności przeprowadzenia badania technicznego pojazdu, o którym mowa w ust. 6. Z kolei zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ drugiej instancji), w przypadku, gdy w pojeździe stwierdzono usterki stwarzające zagrożenie, uprawniony diagnosta zamieszcza wpis o nich w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i określa wynik badania technicznego jako negatywny. Uprawniony diagnosta zatrzymuje dowód rejestracyjny i w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu dokonuje wpisu "zatrzymano dowód rejestracyjny nr...", z zastrzeżeniem ust. 5.

Zgodnie natomiast z § 1 pkt 1 wskazanego powyżej rozporządzenia badania techniczne polegają na sprawdzeniu, czy pojazd odpowiada warunkom technicznym określonym w m.in: rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia oraz rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów.

Stosowanie do treści § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, pojazd samochodowy wyposaża się w numer identyfikacyjny pojazdu (VIN) albo w numer nadwozia, podwozia lub ramy, umieszczony w sposób trwały na nadwoziu, ramie lub innym podobnym podstawowym elemencie konstrukcyjnym, oraz tabliczkę znamionową określoną w załączniku nr 4 do rozporządzenia; numeru identyfikacyjnego VIN nie wymaga się dla pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 1995 r. oraz dla motocykla zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 2003 r., ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego, przyczepy przeznaczonej do łączenia z tymi pojazdami oraz pojazdu z nadanym i wybitym numerem nadwozia/podwozia zgodnie z odrębnymi przepisami (pkt 1)

Samochód poddany badaniu przez skarżącego w dniu 23 stycznia 2017 r., jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy, po raz pierwszy został zarejestrowany dnia 1 maja 2001 r. w Japonii, tak więc - w świetle § 11 ust. 1 wyżej wskazanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia - powinien być - tak jak zasadnie uznały organy - oznakowany zgodnie z generalnym wymogiem poprzez nr VIN w sposób określony w § 1 załącznika nr 9 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów. Numer identyfikacyjny pojazdu VIN składa się zawsze z 17 znaków, stanowiących kombinację liter i cyfr. Numer nadwozia przedmiotowego pojazdu "[...]" nie mógł być uznany jako "oznakowanie" zgodne z wymogami określonymi w powołanym rozporządzeniu. Trudno racjonalnie zakładać, że skarżący posiadający doświadczenie w wykonywaniu badań technicznych pojazdów jak i zobowiązany do każdorazowego weryfikowania w toku badania prawidłowości oznakowania pojazdu nie miał możliwości dogłębnego zweryfikowania oznaczenia w tym konkretnym przypadku. Analizując przedstawione Sądowi dokumenty w postaci zaświadczenia oraz dokumentu identyfikacyjnego pojazdu należy przyjąć, że skarżący kwestie prawidłowego oznakowania pojazdu zupełnie zbagatelizował uznając w istocie numer "[...]" za numer VIN pojazdu. Świadczy o tym bezsprzecznie treść podpisanych przez skarżącego dokumentów. W zaświadczeniu oraz dokumencie identyfikacyjnym pojazdu skarżący wpisał numer "[...]" jako numer VIN. Ponadto w punktach 4 i 39 dokumentu identyfikacyjnego pojazdu skarżący dokonał przekreśleń sformułowania "[...] lub nadwozia (podwozia ramy)".

Odnosząc się w tym zakresie do argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi należy wskazać, że organy orzekające nie były zobligowane do ustalania czy zgodnie z prawem obcym numer "[...]" był prawidłowy. Z uwagi na treść podpisanych przez skarżącego dokumentów organy nie musiały także prowadzić odrębnych ustaleń w przedmiocie tego, czy diagnosta odczytując numer wskazany w zaświadczeniu spisał ten numer rzetelnie i zgodnie z prawdą. W realiach rozpatrywanej sprawy nie było także potrzeby przeprowadzenia oględzin przedmiotowego pojazdu, czy też dopuszczenia dowodu z opinii biegłego.

Należy ponadto wskazać, że zgodnie z § 9 ust. 2a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, dopuszcza się umieszczenie kierownicy po prawej stronie pojazdu w pojeździe kategorii M1 o rodzaju samochód osobowy, nowym objętym świadectwem homologacji typu WE pojazdu, albo uprzednio zarejestrowanym na terytorium jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej po spełnieniu dodatkowych warunków określonych w punktach 1 i 2. Dokonując badania skarżący miał wiedzę co do tego, ze przedmiotowy samochód pochodzi z Japonii, czyli spoza terytorium Unii Europejskiej. Okoliczność ta - na tle wskazanej regulacji - uniemożliwiała wydanie zaświadczania z pozytywnym wynikiem badania technicznego. Odnosząc się do tej kwestii należy zauważyć, że przedmiotowy pojazd posiadający kierownicę z prawej strony, nie był uprzednio zarejestrowany na terytorium Unii Europejskiej. Kierownica umieszczona z prawej strony w pojazdach o liczbie kół większej niż trzy, których prędkość jest większa niż 40 km/h, innych niż pojazdy zabytkowe i pojazdy, o których mowa w § 9 ust. 2a i 3 rozporządzenia o warunkach technicznych, stanowi istotną oraz stanowiącą zagrożenie usterkę w świetle załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (zob.: załącznik nr 1; tabela "Układ kierowniczy"; przedmiot i zakres badania z pkt 2.2.2. – "Kolumna kierownicy, koło kierownicy i kierownica"). W przypadku stwierdzenia tego typu usterek diagnosta – jak wskazano we wcześniejszych rozważaniach – ma bezwzględny obowiązek zamieszczenia wpisu o nich w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i określenia wyniku badania technicznego jako "negatywny". Dopuszczenie do ruchu pojazdu z kierownicą po prawej stronie zagraża w istocie bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu i narusza porządek ruchu na drodze, a także nie zapewnia dostatecznego pola widzenia kierowcy oraz łatwego, wygodnego i pewnego posługiwania się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał za niezasadny zarzut braku wyjaśnienia czy diagnosta rzetelnie i pełnie skontrolował powyżej opisane warunki techniczne pojazdu. Na uwzględnienie nie zasługuje ponadto argument, że skarżący błędnie odczytał znaczenie wyżej wskazanej normy w zakresie tego, że dotyczy ona tylko pojazdów sprowadzanych z obszaru Unii Europejskiej. W ocenie Sądu wskazana regulacja nie nastręcza jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych. Treść wskazanej regulacji w żaden sposób nie nawiązuje bowiem do używanych samochodów osobowych uprzednio zarejestrowanych na terytorium Japonii a taki właśnie pojazd był przedmiotem badań technicznych przeprowadzonych przez skarżącego.

Należy mieć również na uwadze, że pojazd poddany badaniu przez skarżącego został zarejestrowany po raz pierwszy w maju 2001 r. w Japonii (co na tle zgromadzonych w aktach administracyjnych dokumentów jest w sprawie okolicznością bezsporną). Tym samym zapis "01.05.2001" w rubryce zaświadczenia "data pierwszej rejestracji w kraju" (na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej) jest niezgodny z bezspornym stanem faktycznym. Powyższa sprzeczność w oczywisty sposób świadczy o nierzetelnym sporządzeniu wydanego zaświadczenia i dokonania wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym.

Reasumując powyższe rozważania Sąd uznał, że w realiach rozpatrywanej sprawy zaistniała podstawa co cofnięcia skarżącemu imiennych uprawnień diagnosty. Skarżący wystawił zaświadczenie w sposób niezgodny ze wskazanymi powyżej przepisami (w zakresie oznakowania pojazdu oraz w zakresie kwestii technicznych związanych z umieszczeniem kierownicy po prawej stronie) oraz niezgodne ze stanem faktycznym (w zakresie wskazania daty pierwszej rejestracji). W ocenie Sądu proporcjonalność i adekwatność sankcji administracyjnej nałożonej na skarżącego na podstawie art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym każdorazowo pozostaje w ścisłym związku ze wszystkimi okolicznościami stanu faktycznego. Zastosowana przez organy sankcja jest w ocenie Sądu prawidłowym następstwem oceny treści, wagi i znaczenia obowiązków, którym skarżący uchybił wykonując powierzone mu i ważkie z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego zadania. Należy w tym miejscu podnieść, że skarżący wykonując czynności zawodowe jako diagnosta powinien zachowywać najwyższą możliwą staranność. Za nieuprawnione należy więc uznać twierdzenie, że miarą wagi i znaczenia naruszonych przez skarżącego obowiązków powinna być ocena związanych z tym naruszeniem skutków. Na tle stwierdzonych uchybień zamierzonego przez skarżącego skutku nie może ponadto odnieść zasłanianie się brakiem doświadczenia w badaniu pojazdów sprowadzonych z Japonii czy też nieznajomością prawa. Na powyższą ocenę nie może mieć nadto wpływu argumentacja skarżącego ukierunkowana na wykazanie braku istotności przypisanych mu naruszeń. Łącznie ocenianych uchybień nie można w ocenie Sądu traktować w kategoriach uchybień "błahych".

Sąd ma pełną świadomość, że jakkolwiek cofnięcie diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych stanowi dolegliwą sankcję to należy pamiętać, że celem opisanej regulacji jest odsunięcie od czynności diagnostycznych tych osób, które swoje obowiązki wykonują w sposób nierzetelny. Wydanie przez diagnostę zaświadczenia czy też dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami prawa może mieć bowiem bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, godzić w życie i zdrowie ludzkie. Konsekwencją uchybienia przez diagnostę obowiązkom w zakresie stałego, zgodnego z prawem i stanem faktycznym wykonywania zadań jest cofnięcie uprawnień. Ustawodawca dla cofnięcia uprawnień wymaga jedynie ustalenia, że diagnosta wydał zaświadczenie niezgodne ze stanem faktycznym lub przepisami. Taka sytuacja w niniejszej sprawie wystąpiła, czego skarżący nie był w stanie skutecznie zakwestionować.

Wbrew zarzutom skargi, organy w ramach przeprowadzonego postępowania podjęły wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrały w wyczerpujący sposób materiał dowodowy oraz dokonały jego prawidłowej oceny. Na tle poczynionych przez organy ustaleń zachodziły w ocenie Sądu przesłanki do zastosowania sankcji, o której mowa w art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Zaskarżona decyzja zawiera w tym zakresie wystarczające wyjaśnienie zastosowania wskazanej powyżej regulacji w ustalonym stanie faktycznym.

Nie budzi ponadto wątpliwości, że skarżący brał czynny udział w postepowaniu. Znany był mu także materiał dowodowy, który posłużył za podstawę wydanego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że skarga nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym albowiem organy administracji publicznej obydwu instancji nie naruszyły prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.) ani nie naruszyły przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu w granicach rozstrzyganej sprawy, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (zob.: art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.