Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Stachurski (sprawozdawca), Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Bogusław Woźniak, , po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 2041/24 w sprawie ze skargi K.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 27 czerwca 2024 r., nr 1401-IEW3.4123.38.2023.MR w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę w całości, 3) zasądza od K.K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 490 (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

1. Wyrok sądu pierwszej instancji.

Wyrokiem z 20 maja 2025 r., III SA/Wa 2041/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. K. (dalej: ,,Skarżący"), uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 27 czerwca 2024 r., nr 1401-IEW3.4123.38.2023.MR oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędy Skarbowego [...] z 18 lipca 2023 r., nr [...], w części orzekającej o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego dotyczącej podatku od towarów i usług za styczeń 2018 r. i umorzył w tym zakresie postępowanie administracyjne.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że decyzją z 18 lipca 2024 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] orzekł o solidarnej ze Spółką M. [...] sp. z o.o. (dalej: "Spółka") odpowiedzialności podatkowej Skarżącego jako prezesa zarządu Spółki, za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń i marzec 2018 r. w łącznej kwocie 4.044,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 1.989,00 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 250,33 zł oraz umorzył postępowanie w sprawie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącego z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2018 r. i luty 2019 r. jako bezprzedmiotowe.

Zaskarżoną decyzją z 27 czerwca 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej wraz ze Spółką odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległość podatkową tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za marzec 2018 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego i w tej części umorzył postępowanie w sprawie oraz utrzymał w mocy decyzję w pozostałej części. Organ odwoławczy stwierdził, że w tej sprawie zostały spełnione wszystkie pozytywne przesłanki odpowiedzialności osoby trzeciej, o których mowa w art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 z poźn. zm.; dalej: "o.p."), a Skarżący nie wykazał istnienia tzw. negatywnych przesłanek, które mogłyby uwolnić go od odpowiedzialności. Powodem uchylenia decyzji w części dotyczącej odpowiedzialności Skarżącego za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za marzec 2018 r. było przedawnienie tego zobowiązania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem z dwóch powodów, tj. nie dokonano stanowczych i jednoznacznych i prawidłowych ustaleń co do kluczowej przesłanki odpowiedzialności Skarżącego jako członka zarządu Spółki tj. kwestii bezskuteczności egzekucji prowadzonej wobec Spółki oraz oceny czy w czasie pełnienia funkcji prezesa zarządu przez Skarżącego w Spółce powstała przesłanka do wnioskowania o jej upadłość.

Zdaniem sądu, organy uznając, że egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna, zupełnie pominęły fakt posiadania przez Spółkę dwóch nieruchomości, z których potencjalnie możliwa była egzekucja zaległości Spółki. Organ nie wykazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, aby istniały obiektywne przeszkody prowadzenia egzekucji z nieruchomości Spółki, co więcej czynności egzekucyjne był gotów podjąć organ egzekucyjny, jednak wierzyciel zaległości podatkowych nie był zainteresowany prowadzeniem egzekucji. Wątpliwości sądu budzi również wskazywany przez organ obowiązek złożenia przez Skarżącego wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki w czasie gdy Skarżący pełnił funkcję w zarządzie Spółki, a dokładnie we wskazanym w decyzji dniu 20 kwietnia 2018 r. Sąd wskazał, że od połowy 2017 r. Spółka miała problemy z bieżącym wywiązywaniem się ze swoich zobowiązań względem Urzędu Skarbowego. Niemniej, zdaniem sądu okoliczność, że Spółka miała obiektywnie niewielkie zobowiązania, których nie uregulowała w terminie nie musi automatycznie oznaczać, że stała się niewypłacalna. W ocenie sądu, organy dokonały nieprawidłowej wykładni art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2025 r., poz. 614 z poźn. zm.; dalej: "p.u."). W ocenie sądu, zaległości w kwocie 391 zł, dodatkowo przy jednoczesnym posiadaniu przez Spółkę dwóch nieruchomości, nie uzasadniały uznania, że zachodzą przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Konsekwencją uznania, że organy nie wykazały bezskuteczności egzekucji z majątku Spółki i zaistnienia właściwego czasu do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki w czasie pełnienia przez Skarżącego funkcji w zarządzie Spółki, było uchylenie zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania administracyjnego.

Wyrok wraz z uzasadnieniem, a także inne powoływane w dalszej części orzeczenia sądów administracyjnych, są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

2. Skarga kasacyjna.

Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji złożył pełnomocnik organu. Zaskarżonemu w całości wyrokowi zarzucił naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, co stanowi podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a."), a mianowicie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a i art. 145 § 3 p.p.s.a. w związku art. 116 § 1 i § 2 o.p., poprzez błędną wykładnie i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie powołanych wyżej przepisów ustawy, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że w sprawie nie istniały wystarczające podstawy do orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za styczeń 2018 r. z uwagi na to, że organ podatkowy nie wykazał bezskuteczności egzekucji z majątku Spółki, w sytuacji, gdy wskazana w art. 116 § 1 o.p. przesłanka została dostatecznie i prawidłowo wykazana postanowieniem o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, a także innymi dowodami zgromadzonymi w aktach sprawy;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a i art. 145 § 3 p.p.s.a. w związku art. 116 § 1 i § 2 w związku z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a o.p. oraz art. 11 ust. 1 p.u., poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie powołanych wyżej przepisów ustawy, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że organ podatkowy nie wykazał zaistnienia właściwego czasu do złożenia przez Skarżącego wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, w sytuacji, gdy były wystarczające podstawy do uznania, że w sprawie wystąpiła przesłanka z art. 11 ust. 1 p.u. tj. doszło do trwałego zaprzestania płacenia zobowiązań, co uzasadniało zgłoszenie wniosku o upadłość Spółki w kontekście spełnienia przesłanki egzoneracyjnej z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a o.p.;

II. przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, co stanowi podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a mianowicie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 127, art. 124, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191, a także art. 210 § 4 o.p. w związku z art. 116 § 1 i § 2 o.p. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uchylenie decyzji organu odwoławczego wraz z decyzją poprzedzającą oraz umorzenie postępowania administracyjnego i błędne uznanie, że organy podatkowe naruszyły przepisy postępowania i nie uwzględniły w sposób dostateczny ustaleń, co do przesłanek uzasadniających orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za styczeń 2018 r. w sytuacji, gdy w istocie do takich naruszeń nie doszło. Takie uchybienie sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na to, że cały zebrany i prawidłowo oceniony materiał dowodowy potwierdzał zasadność rozstrzygnięcia organów podatkowych, a uchybienia proceduralne nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 145 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez uchylenie obydwy decyzji organów podatkowych i umorzeniu postępowania administracyjnego w sytuacji braku wskazania jakie konkretne przepisy zostały przez organ podatkowy w przedmiotowej sprawie naruszone tj. przepisy postępowania podatkowego stosowane w.w. postępowaniu prowadzonym w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej wraz ze Spółką, a tym samym nie wyjaśnienie w całości podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co w konsekwencji nie pozwala ustalić wyczerpująco przesłanek, jakimi kierował się sąd podejmując zaskarżone orzeczenie.

W oparciu o te zarzuty pełnomocnik organu wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie wyroku w całości i oddalenie skargi strony, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie, zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.

Skarżący nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty są trafne.

Na wstępie należy przypomnieć, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 116 o.p. badane są pozytywne i negatywne przesłanki odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. W orzecznictwie ugruntowany jest już pogląd, że ciężar wykazania przesłanek pozytywnych spoczywa na organie podatkowym, zaś ciężar wykazania przesłanek negatywnych spoczywa na osobie, która zmierza do uwolnienia się od tej odpowiedzialności (zob. np. wyroki NSA: z 5 kwietnia 2024 r., III FSK 5095/21; z 13 czerwca 2024 r., III FSK 1308/22; z 22 października 2025 r., III FSK 813/24). Organ powinien zatem wykazać istnienie zaległości podatkowych spółki, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez stronę obowiązków członka zarządu (art. 116 § 2 o.p.), a także bezskuteczność egzekucji wobec spółki (art. 116 § 1 o.p.). Natomiast członek zarządu spółki, chcąc uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości spółki, powinien wykazać, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości spółki albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy; bądź też powinien wskazać mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (art. 116 § 1 pkt 1 lit. a i b oraz art. 116 § 1 pkt 2 o.p.).

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, sąd pierwszej instancji zaakceptował ustalenia organów podatkowych dotyczące istnienia przesłanki pozytywnej, w postaci istnienia zobowiązania podatkowego Spółki w podatku od towarów i usług za 2018 r., którego termin płatności przypadał na okres sprawowania przez Skarżącego funkcji członka zarządu (art. 116 § 2 o.p.). Tej korzystnej dla organów podatkowych oceny sprawy autor skargi kasacyjnej w istocie nie kwestionuje. Dlatego za nieadekwatny do przedstawionej w skardze kasacyjnej argumentacji i przez to chybiony należy uznać zarzut dotyczący naruszania art. 116 § 2 o.p.

Zasadne są natomiast pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej.

Po pierwsze, zasadne są zarzuty dotyczące wykazania przez organy przesłanki bezskuteczności egzekucji (art. 116 § 1 o.p.). Rozumienie tej przesłanki budziło pewne wątpliwości w orzecznictwie. W uchwale z 8 grudnia 2008 r., II FPS 6/08, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "stwierdzenie przez organ podatkowy bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 (...), powinno być dokonane po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego" (punkt 1 sentencji uchwały), przy czym "stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu" (punkt 2 sentencji uchwały). W późniejszym orzecznictwie wskazano, że postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, wobec braku mienia, jest najmocniejszym dowodem nieskutecznej egzekucji. Postanowienie to potwierdza, że prowadzona wobec spółki egzekucja okazała się bezskuteczna, co skutkuje uznaniem, że wystąpiła przesłanka pozytywna wymieniona w art. 116 § 1 o.p. (zob. np. wyroki NSA z 10 września 2019 r., II FSK 3108/17; z 2 grudnia 2022 r., III FSK 1270/21; z 12 kwietnia 2024 r., III FSK 5003/21; z 2 października 2024 r., III FSK 1652/23; z 21 listopada 2024 r., III FSK 918/24).

W orzecznictwie podkreśla się także, że na gruncie art. 116 § 1 o.p. badaniu podlega okoliczność faktyczna w postaci bezskuteczności egzekucji w całości lub w części, a nie prawidłowość czynności egzekucyjnych. Postępowanie z art. 116 § 1 o.p. nie służy bowiem przeprowadzaniu kontroli prawidłowości prowadzenia postępowania egzekucyjnego, które jako postępowanie wykonawcze stanowi odrębną procedurę opatrzoną specyficznymi środkami odwoławczymi takimi jak zarzuty, czy skarga na czynności egzekucyjne. Ewentualna wadliwość postępowania egzekucyjnego powinna być podnoszona i skarżona przewidzianymi środkami w tym właśnie postępowaniu (zob. np. wyroki NSA: z 25 maja 2010 r., I FSK 949/09; z 23 marca 2023 r., III FSK 536/22; z 9 stycznia 2024 r. III FSK 3910/21; z 19 stycznia 2024 r., III FSK 3603/21; z 3 kwietnia 2025 r., III FSK 350/24; z 24 czerwca 2025 r., III FSK 1242/24).

W tej sprawie nie budzi wątpliwości, że wobec Spółki prowadzone było postępowanie egzekucyjne, które z uwagi na jego bezskuteczność, zostało umorzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] postanowieniem z 14 października 2022 r. Rację ma autor skargi kasacyjnej, że postanowienie to stanowi podstawę domniemania faktycznego, że organ egzekucyjny wyczerpał wszelkie sposoby prowadzące do zaspokojenia wierzycieli Spółki, a orzekające w tej sprawie organy podatkowe nie miały podstaw do kwestionowania ustaleń organu egzekucyjnego co do bezskuteczności egzekucji.

Nie można zgodzić się z sądem pierwszej instancji, że organy bezzasadnie pominęły fakt, że Spółka jest właścicielem dwóch nieruchomości, tj. działki w P. oraz miejsca postojowego w garażu podziemnym w W. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie wskazał, że kwestia nieruchomości położonej w P. była badana w toku postępowania egzekucyjnego. Pismem z 31 maja 2022 r. organ egzekucyjny wystąpił do Burmistrza Miasta [...] o zajęcie stanowiska w zakresie egzekucji z tej nieruchomości. W odpowiedzi z 28 czerwca 2022 r. Sekretarz Miasta [...] poinformował, że dłużnik posiada zobowiązanie wobec Gminy Miasta [...] z tytułu podatku od nieruchomości i w związku z tym prowadzone są czynności egzekucyjne. Prezes Spółki wyjaśnił natomiast, że Spółka nie posiada jakiegokolwiek innego majątku (s. 14 uzasadnienia decyzji).

W tych okolicznościach faktycznych, wbrew stanowisku sądu pierwszej instancji, organy podatkowe miały podstawę, aby przyjąć, że spełniona została przesłanka bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 o.p.

Nie można również zgodzić się z sądem pierwszej instancji, co do braku wykazania przez organy "przesłanki upadłościowej", która rodziła po stronie Skarżącego obowiązek wykazania, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne, albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy (art. 116 § 1 pkt 1 lit. a i b o.p.).

Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 10 p.u. (w stanie prawnym, którego sprawa dotyczy) upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Stosownie zaś do treści art. 11 ust. 1 i 1a p.u., dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące. Ponadto, zgodnie z art. 11 ust. 2 p.u. dłużnik będący osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, jest niewypłacalny także wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące. Zgodnie zaś z art. 21 ust. 1 p.u., dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości.

W orzecznictwie NSA ugruntowany jest pogląd, że wymienione w art. 11 ust. 1 i 2 p.u. przesłanki upadłościowe mają charakter alternatywny. Dlatego wystąpienie chociażby jednej z nich uzasadnia złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki (zob. np. wyrok NSA z 15 listopada 2017 r., II FSK 46/16). Jeżeli zostanie wykazane, że dłużnik nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych (art. 11 ust. 1 p.u.), nie ma potrzeby dodatkowego ustalania, czy zobowiązania dłużnika przekraczają wartość jego majątku (art. 11 ust. 2 p.u.). I odwrotnie, ustalenie, że zobowiązania dłużnika przekraczają wartość jego majątku, uzasadniają złożenie wniosku o ogłoszenie jego upadłości nawet wówczas, gdy dłużnik na bieżąco te zobowiązania wykonuje (wyrok NSA z 7 sierpnia 2024 r., III FSK 1106/23). Niewykluczone są również sytuacje, w których wystąpią obie przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Należy przy tym podkreślić, że w przypadku przesłanki z art. 11 ust. 1 p.u. nie ma znaczenia, z jakiego powodu dłużnik (spółka) nie wypełnia swoich wymagalnych zobowiązań, jaki jest okres tego opóźnienia, ani też jaka jest wysokość długu w porównaniu do stanu jego aktywów. Nie ma również znaczenia, czy są to zobowiązania publicznoprawne czy cywilnoprawne oraz to czy są one stwierdzone tytułem egzekucyjnym czy wykonawczym. Niewypłacalność istnieje zarówno wtedy, gdy dłużnik nie ma środków finansowych, jak i wtedy, gdy nie wykonuje zobowiązań z innych powodów (por. wyrok NSA z 11 maja 2022 r., III FSK 533/21; z 9 maja 2024 r., III FSK 769/22; z 11 grudnia 2025 r., III FSK 302/25). Każdy, kto nie płaci określonego ustawą (lub umową) drugiego z kolei zobowiązania, staje się od tej chwili niewypłacalny (wyrok NSA z 6 kwietnia 2020 r., II FSK 133/20).

W tej sprawie organy wykazały, że Spółka nie uregulowała swych należności z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2017 r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za listopad 2017 r. (płatnik). W kontekście przesłanek egzoneracyjnych, o których mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a i b o.p. w zw., z art. 11 ust. 1 p.u., nie ma znaczenia wielkość tych zaległości, jak też ich stosunek do majątku Spółki. Jak już bowiem wyżej wskazano, przesłanki upadłościowe, o których mowa w art. 11 ust. 1 i 2 p.u. mają charakter alternatywny, a zatem zaistnienie chociażby jednej z nich uzasadnia złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Jeżeli więc dłużnik zaprzestał regulowania swoich wymagalnych zobowiązań, to niezależnie od jego sytuacji majątkowej, stał się niewypłacalny, co zgodnie z art. 21 ust. 1 p.u., uzasadnia złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Dlatego należy zgodzić się z organami, że Skarżący nie wykazał, aby we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki (art. 116 § 1 pkt 1 lit. a o.p.). Nie wykazał też, że niezgłoszenie tego wniosku nastąpiło bez jego winy (art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p.).

Mając powyższe na uwadze oraz uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 oraz art. 151 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu w całości zaskarżonego wyroku oraz o oddaleniu skargi.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2, art. 205 § 2, art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).

Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.

SNSA Bogusław Woźniak SNSA Wojciech Stachurski SNSA Tomasz Kolanowski