Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 18 października 2024 r. nr 2201-IGC.4103.39.2024.SL w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów postanawia: odrzucić skargę.

S.B., dalej jako "Skarżąca", wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 18 października 2024 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów.

Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2025 r. sygn. akt I SA/Gd 1041/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę Skarżącej. Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2025 r. sygn. akt I FZ 82/25 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. postanowienie.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 lipca 2025 r., Skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od ww. skargi w kwocie 2.428 zł, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.

Postanowieniem z dnia 23 września 2025 r. sygn. akt I SPP/Gd 182/25 Starszy referendarz sądowy odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 8 października 2025 r. sygn. akt I SPP/Gd 182/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 października 2025 r., Skarżąca została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 25 lipca 2025 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od ww. skargi w kwocie 2.428 zł, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie zostało doręczone w dniu 26 listopada 2025 r.

Jak wynika z notatki urzędowej Oddziału Finansowo-Budżetowego tut. Sądu z dnia 22 grudnia 2025 r. w okresie od dnia 18 października 2024 r. do dnia 19 grudnia 2025 r. Skarżąca nie uiściła wpisu w wysokości 2.428 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – dalej "p.p.s.a."), od pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji (w niniejszej sprawie skargi), pobiera się opłatę sądową w postaci wpisu stosunkowego lub stałego. Natomiast stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Powyższa regulacja stanowi, iż opłacenie skargi w terminie i w kwocie wskazanej przez sąd stanowi istotny jej element, którego brak uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu.

W niniejszej sprawie, Skarżąca – w związku z utrzymaniem w mocy postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania Jej prawa pomocy – została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia należnego wpisu od skargi oraz pouczona o skutkach niezastosowania się do tego wezwania.

Przesyłka, zawierająca powyższe wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, została doręczona w dniu 26 listopada 2025 r. W związku z powyższym, zakreślony siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upływał z dniem 3 grudnia 2025 r. W tak określonym terminie wpis sądowy nie został uiszczony, a zatem termin ten upłynął bezskutecznie. Powyższe jednoznacznie potwierdza notatka urzędowa Oddziału Finansowo-Budżetowego tut. Sądu z dnia 22 grudnia 2025 r. Tym samym ziściła się przesłanka do odrzucenia wniesionej przez Skarżącą skargi.

Mając na uwadze ww. stan faktyczny i prawny, Sąd na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.