Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 25 lipca 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Miron, , , po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. P. i D. K. oraz D.K.1 na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 46/24 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi K. P. i D. K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 listopada 2023 r., nr 1948/2023 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: 1) oddalić zażalenie K. P. i D. K.; 2) odrzucić zażalenie D.K.1.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odrzucił skargę K. P. i D. K., ponieważ na wezwanie Sądu skarżące nie uzupełniły braków fiskalnych skargi przez uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie po 100 zł.

Sąd I instancji wskazał, że, wobec prawomocnego zakończenia postępowań w przedmiocie prawa pomocy (sprawy VII SPP/Wa 105/24 i VII SPP/Wa 106/24) oraz w związku z postanowieniami Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II OZ 47/24 i II OZ 48/24, zarządzeniami z 10 marca 2025 r. wezwał obie skarżące – K. P. i D. K. do wykonania prawomocnych zarządzeń Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 23 października 2024 r., wzywających do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie po 100 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania zostały skutecznie doręczone K. P. w dniu 8 kwietnia 2025 r. oraz D. K. w dniu 7 kwietnia 2025 r. Termin siedmiodniowy do uiszczenia wpisów przez skarżące upłynął odpowiednio w dniu 15 kwietnia 2025 r. oraz 14 kwietnia 2025 r. Obie skarżące nie uiściły jednak wymaganego wpisu, co skutkować musiało odrzuceniem skargi.

Przy pismach z dnia 30 maja 2025 r. zażalenie na ww. postanowienie wnieśli K. P. i D. K. oraz D.K.1.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie K. P. i D. K. nie podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).

Jak niewadliwie wskazał Sąd I instancji, w niniejszej sprawie po prawomocnym, w stosunku do K. P. i D. K., zakończeniu postępowań w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy (co nastąpiło odpowiednio postanowieniami Sądu I instancji z 4 września 2024 r., sygn. akt VII SPP/Wa 106/24, i z 22 sierpnia 2024 r., sygn. akt VII SPP/Wa 105/24; patrz: art. 260 § 2 p.p.s.a.); wezwaniu skarżących zarządzeniami z 23 października 2024 r. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi po 100 złotych; oraz potwierdzeniu przez Naczelny Sąd Administracyjny legalności ww. zarządzeń z 23 października 2024 r. (patrz: postanowienia NSA o sygn. akt II OZ 47/24 i II OZ 48/24) – zaistniały podstawy do wydania przez Przewodniczącego Wydziału zarządzeń z 10 marca 2025 r. o wezwaniu K. P. oraz D. K. do wykonania prawomocnych zarządzeń Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 23 października 2024 r., wzywających odpowiednio obie skarżące do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie po 100 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Przy pismach z dnia 28 marca 2025 r. wezwania te zostały doręczone K. P. w dniu 8 kwietnia 2025 r., a D. K. w dniu 7 kwietnia 2025 r. A więc odpowiednio do dnia 15 kwietnia 2025 r. oraz 14 kwietnia 2025 r. skarżącym biegł termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi – jak trafnie wskazał Sąd I instancji. Pomimo tego skarżące nie uiściły wpisu sądowego w terminie zakreślonym przez Sąd, co też potwierdza znajdująca się w aktach sprawy informacja, że w rejestrze opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy do dnia 15 kwietnia 2025 r. Takie zaś okoliczności uprawniały Sąd I instancji do zastosowania art. 220 § 3 p.p.s.a. i odrzucenia skargi K. P. i D. K. Argumentacja zawarta w zażaleniu tej zaś oceny nie podważa skutecznie, ponieważ skupia się na innych zagadnieniach niż wynikające z art. 220 § 3 p.p.s.a. Ponadto należy wskazać, że na zarządzenia z 10 marca 2025 r. i pisma z 28 marca 2025 r. wyzywające do wykonania prawomocnych zarządzeń z 23 października 2024 r. o wezwaniu skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zostały wniesione pisma pt. "zażalenie", jednak tego rodzaju zarządzenia i pisma są niezaskarżalne, ponieważ ich przedmiotem jest tylko wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi.

Zażalenie wniesione przez D.K.1 podlegało natomiast odrzuceniu jako niedopuszczalne. Wskazać należy, że zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W art. 178 p.p.s.a. przewidziano zaś odrzucenie skargi kasacyjnej wniesionej po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalnej, jak również skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Niedopuszczalność może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą w szczególności wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę nie będącą adresatem postanowienia, ponieważ jego skutki prawne dotyczą wyłącznie adresata takiego postanowienia. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zaskarżone zażaleniem postanowienie dotyczyło odrzucenia skargi K. P. i D. K., i dotyczyło wyłącznie uprawnień procesowych tych osób. D.K.1 nie mógł zatem wnieść skutecznie zażalenia na ww. postanowienie odrzucające skargę innych podmiotów, co uprawniało Naczelny Sąd Administracyjny do odrzucenia zażalenia wniesionego przez D.K.1 jako niedopuszczalnego.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 postanowienia.

W pkt 2 postanowienia orzeczono na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.