Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska, Sędzia NSA Monika Nowicka, Sędzia del. NSA Teresa Rutkowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Infrastruktury od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 176/10 w sprawie ze skargi Miejskiego Zakładu Komunalnego w P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych jakim powinny odpowiadać pojazdy oddala skargę kasacyjną

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi Miejskiego Zakładu Komunalnego w P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. uchylił decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2009 r. (znak [...]) oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] sierpnia 2009 r., w której odmówiono udzielenia odstępstwa od warunków technicznych dla samochodu ciężarowego, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu i zasądził na rzecz Miejskiego Zakładu Komunalnego w P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. koszty postępowania sądowego w sprawie.

W uzasadnieniu wyroku, Sąd I instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Minister Infrastruktury rozpatrując wniosek Miejskiego Zakładu Komunikacyjnego o udzielenie odstępstwa od warunków technicznych dla samochodu ciężarowego (marki [...], typ/model [...]) z przeznaczeniem - wywóz śmieci, nr identyfikacyjny pojazdu (VIN) [...], w zakresie umieszczenia kierownicy po prawej stronie odmówił udzielenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych jakim powinny odpowiadać pojazdy. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, że warunki dopuszczenia pojazdów do ruchu na drogach publicznych oraz w strefach zamieszkania, w tym w szczególności warunki techniczne tych pojazdów, określają przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) [dalej ustawa – Prawo o ruchu drogowym] oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.) [dalej rozporządzenie].

Zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia, kierownica w pojeździe o liczbie kół większej niż trzy, którego konstrukcja umożliwia rozwijanie prędkości przekraczającej 40 km/h, nie powinna być umieszczona po prawej stronie pojazdu.

Przepis natomiast art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym podaje, że pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę, a także zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu.

Jak przy tym wskazał organ, przedmiotowy pojazd jest samochodem specjalistycznym do opróżniania koszy ulicznych z kierownicą umieszczoną po prawej stronie, w którym kierowca jednoosobowo opróżnia kosze uliczne wysiadając bezpośrednio na chodnik.

Minister Infrastruktury zauważył, że przy wykonywaniu swojej funkcji przedmiotowy pojazd będzie poruszał się po drogach parkowych, na których nie występuje regularny przepływ ruchu drogowego jednakże, zdaniem organu, poza miejscami wykorzystania swojego osprzętu, pojazd ten będzie uczestniczył w normalnym ruchu na drogach publicznych. W przypadku pojazdu przeznaczonego do wywozu śmieci podstawową funkcją poza wykorzystaniem jego osprzętu, jest wykonywanie przebiegu związanego z przewożeniem odpadów komunalnych, dlatego też wykorzystanie pojazdu z kierownicą umieszczoną po prawej stronie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Organ stwierdził, że przedmiotowy pojazd samochodowy wyposażony w kierownicę po prawej stronie, przystosowany do ruchu lewostronnego, nie odpowiada żadnemu z przytoczonych powyżej przepisów. Oznacza to, że pojazd, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym, zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym nie może zostać dopuszczony do ruchu. Minister Infrastruktury, jako organ właściwy w sprawie, nie zezwolił zatem na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać przedmiotowy pojazd we wnoszonym przez stronę zakresie.

Minister Infrastruktury wskazał, że z art. 67 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym wynika upoważnienie do zezwolenia w indywidualnych, uzasadnionych przypadkach na odstępstwo od warunków technicznych, ale organ nie ma obowiązku uwzględniania w całości wszystkich wnoszonych żądań. Wskazał również, że przy wydawaniu decyzji o odstępstwie od warunków technicznych bierze się pod uwagę ogólny interes społeczny wynikający z troski o właściwe zapewnienie ruchu drogowego, ochronę życia i zdrowia wszystkich uczestników tego ruchu. Słuszny interes strony w toku rozpatrywania o odstępstwo jest zestawiany z interesem społecznym wszystkich uczestników ruchu drogowego, zwłaszcza w zakresie bezpiecznego poruszania się po drogach publicznych.

Podniósł również, że diagnosta przeprowadzający badanie techniczne wystawił zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...] z wynikiem negatywnym z uwagi na to, że w przedmiotowym pojeździe kierownica umieszczona jest po prawej stronie.

Miejskie Zakłady Komunikacyjne w P. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podnosząc, że decyzja Ministra Infrastruktury jest chybiona i niezgodna z przepisami i normami unijnymi obowiązującymi w tym zakresie w krajach Unii Europejskiej.

Wyżej opisany samochód kupiony został w N., gdzie jeździł po drogach [...] 8 lat wykonując takie same czynności do jakich został zakupiony, tj. opróżniania koszy ulicznych w alejach i drogach parkowych części uzdrowiskowej. A więc z pewnością nie będzie rozwijać szybkości powyżej 40km/h gdyż wykonywana praca mijała by się z celem, kiedy kosze są w odstępie od siebie 100 150 mb, a niekiedy odległości są nawet mniejsze. Podkreślił fakt, iż do bazy postojowej i przeładunkowej dla tegoż samochodu jest odległość około 500 m. podniósł również, że samochód posiada kategorię bezpieczeństwa "E", co jest normą-certyfikatem międzynarodowym i do takich czynności nie powinno być przeszkód po jakiej stronie znajduje się kierownica.

Poza tym, jak wskazał skarżący, ww. samochód spełnia wszelkie inne kryteria techniczne prawem wymagane i nie stanowi żadnego zagrożenia dla uczestników ruchu drogowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ocenił, że skarga jest uzasadniona, a organy administracji naruszyły w sprawie przepisy prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Sąd I instancji w uzasadnieniu swojego orzeczenia wskazał na treść art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 i art. 67 oraz art. 16 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Jak podkreślił Sąd meriti, z treści tego ostatniego przepisu wynika, iż w Polsce kierującego pojazdem obowiązuje ruch prawostronny. Dalej sąd I instancji wskazał na wynikające z tego obowiązki i praktyczne aspekty zastosowania zasady ruchu prawostronnego z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu, konstatując w efekcie, iż przedstawione okoliczności co do zasady przemawiałyby za niedopuszczaniem do ruchu drogowego pojazdów mających umieszczoną kierownicę po prawej stronie, bowiem może to powodować zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Wskazując na treść art. 67 ust. 1 powołanej wyżej ustawy wskazał, że minister właściwy do spraw transportu może w indywidualnych, uzasadnionych przypadkach zezwolić na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pojazdy. Oznacza to, zdaniem sądu i instancji, że: 1) wydanie zezwolenia na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pojazdy, należy do kompetencji ministra właściwego do spraw transportu; 2) minister może udzielić stosownego zezwolenia, o którym tutaj mowa, a więc decyzja ministra w tej sprawie ma charakter uznaniowy; 3) aby decyzja ministra nie miała charakteru dowolnego organ ten powinien określić kryteria jej wydania, pamiętając w szczególności o tym, że wydanie tego rodzaju decyzji może dotyczyć wyłącznie przypadków indywidualnych (a więc np. nie całej określonej klasy pojazdów) i wymaga uzasadnienia.

Wskazał także, że w literaturze przedmiotu podkreśla się, że wyrażenie zezwolenia na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pojazdy może nastąpić w uzasadnionych wypadkach indywidualnych, ale nie może mieć charakteru generalnego; najczęściej może chodzić o pojazdy używane do celów specjalnych, sprowadzane w niewielkich ilościach.

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga, w świetle przedstawionego w sprawie stanu faktycznego zasługiwała na uwzględnienie, albowiem sprawa dotyczy pojazdu niewielkiego, przystosowanego do określonego trybu działania, przy jednoosobowej jego obsłudze, a decyzja organu niewątpliwie ma w tym przypadku niewątpliwie charakter uznaniowy. Sąd podkreślił, iż przedmiotowy pojazd jest przystosowany do prac komunalnych, załadunku i przewozu śmieci a więc poza miejscami wykorzystania swojego osprzętu, będzie on sporadycznie uczestniczył w normalnym ruchu na drogach publicznych. Wskazał przy tym, że jak wynika z załączonych do skarg zdjęć pojazd ten jest stosunkowo niewielki i jest tak skonstruowany by jedna osoba (kierowca) mogła wyjść z samochodu bezpośrednio na chodnik, opróżnić kosz ze śmieciami i wejść do samochodu bezpośrednio z chodnika.

Reasumując, Sąd meriti, mając na uwadze zarzuty skargi, po dokonanej analizie stanu faktycznego sprawy przez pryzmat obowiązujących w omawianym zakresie przepisów prawa, a w szczególności art. 67 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, uznał za konieczne ponowne rozpoznanie wniosku Miejskiego Zakładu Komunikacyjnego pod kątem zabezpieczenia zarówno interesu społecznego jak i słusznego interesu strony (art. 7 k.p.a.) z uwagi na specyfikę tego pojazdu oraz fakt, że pojazd będzie poruszał się po drogach parkowych, na których nie występuje regularny przepływ ruchu drogowego. Zdaniem Sądu meriti, w tym określonym przypadku organ winien przeanalizować czy istnieje rzeczywiste zagrożenie tego pojazdu dla bezpieczeństwa ruchu drogowego w miejscowości uzdrowiskowej.

W skardze kasacyjnej, pełnomocnik Ministra Infrastruktury zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu:

naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 2 pkt 31 oraz pkt 42 w zw. z art. 67 oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie;

naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, związanego ze stwierdzeniem, iż decyzja Ministra Infrastruktury została wydana bez przeanalizowania rzeczywistego zagrożenia pojazdu dla bezpieczeństwa ruchu drogowego w miejscowości uzdrowiskowej.

Wskazując na powyższe pełnomocnik Ministra Infrastruktury wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpatrzenie skargi.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że przedstawiona argumentacja Sądu, iż przedmiotowy pojazd jest niewielki, oraz fakt, iż będzie on poruszał się w ruchu parkowym, a sporadycznie uczestniczył w ruchu drogowym nie jest zgodna z okolicznościami stanu faktycznego oraz obowiązującymi przepisami. W szczególności podniósł, iż diagnosta przeprowadzający badanie techniczne przedmiotowego pojazdu zakwalifikował pojazd, jako "samochód ciężarowy". Głównym zadaniem przedmiotowego pojazdu jest przewóz odpadów komunalnych, nie zaś ich zbieranie, w związku z czym będzie on poruszał się także po drogach publicznych, a nie tylko po parku. Jak wskazał kasator, jeśli przedmiotowy pojazd poruszałby się tylko po parku, jego rejestracja nie byłaby potrzebna, a co za tym idzie i nie byłoby konieczne uzyskanie odstępstwa od warunków technicznych. Błędnie zatem, w ocenie autora skargi kasacyjnej, przyjął Sąd i instancji, że pojazd jest pojazdem specjalistycznym, przeznaczonym do poruszania się po parku, a tym samym doszło do naruszenia przepisów art. 2 pkt 31 oraz pkt 42 ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania, autor skargi kasacyjnej wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjmując w zaskarżonym wyroku, iż Minister Infrastruktury nie przeanalizował czy istnieje rzeczywiste zagrożenie tego pojazdu dla bezpieczeństwa ruchu drogowego w miejscowości uzdrowiskowej, nie wyjaśnił dlaczego obszerna analiza przedstawionego wyżej problemu zawarta w uzasadnieniach obu decyzji jest niewystarczająca.

Kasator podniósł także, iż wyrażenie zgody na odstępstwo, a w konsekwencji dopuszczenie przedmiotowego pojazdu do ruchu drogowego spowoduje, że pojazd ten może poruszać się po wszystkich drogach publicznych oraz w strefach zamieszkania na terytorium RP bez żadnych ograniczeń. Odnośnie zasadności odmowy dopuszczenia do ruchu pojazdów nieprzystosowanych do ruchu prawostronnego wskazał na utrwalone w tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych.

Odnosząc się do naruszenia art. 67 ust. 1 w związku z art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo drogowe, podkreślił, iż ocena czy w okolicznościach sprawy występuje przesłanka ważnego interesu strony czy interesu publicznego należy wyłącznie do organu prowadzącego postępowanie. Natomiast sąd administracyjny nie dokonuje, co do zasady, własnych ustaleń i oceny materiału dowodowego, w wypadku tzw. decyzji uznaniowych. W ocenie Ministra Infrastruktury, w toku instancji wyczerpująco zebrał on materiał dowodowy, który pozwalał na prawidłowe rozpatrzenie wniosku. Zauważył również, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podniósł zarzutu co do sposobu prowadzenia postępowania dowodowego, który został uznany za prawidłowy. Należało zatem, jak skonstatował organ, przyjąć, iż organ rozpoznając sprawę ocenił dowody w sposób spójny, logiczny i zgodny z zasadami doświadczenia życiowego oraz obowiązującymi przepisami, ocenie tej nie zarzucono bowiem dowolności.

W odpowiedzi na skargę Miejski Zakład Komunalny w P. Sp. o.o. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości. Podkreślał, że tego typu pojazdy bez przeszkód mogą funkcjonować w całej Europie, gdzie ruch jest prawostronny. Zakupione auto, za granicą służyło do takich samych celów, do jakich wykorzystuje je MZK w P. Wskazywał na specyfikę wykorzystywania tego pojazdu, jego funkcjonalność i korzyści jakie przynosi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej p.p.s.a.] skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., sprawa mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Zostały w niej sformułowane dwojakiego rodzaju zarzuty naruszenia prawa, a mianowicie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię, a w konsekwencji - jego niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tej sytuacji w pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, gdyż dopiero przesądzenie, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, co do zasady, pozwala przejść do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego. W tym zakresie skarga kasacyjna postawiła zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. przez błędne ustalenie stanu faktycznego związanego ze stwierdzeniem, iż decyzja Ministra Infrastruktury została wydana bez przeanalizowania rzeczywistego zagrożenia pojazdu dla bezpieczeństwa ruchu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozpoznającego skargę kasacyjną w niniejszej sprawie, podniesiony zarzut jest niezasadny.

Stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zwierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Uzasadnienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada wskazanym wyżej wymogom. Przytacza ustalenia faktyczne sprawy, które nie budzą wątpliwości i nie są sporne między stronami, zarzuty skarżącego i stanowisko organu. Obszernie prezentuje też stan prawny obowiązujący w sprawie. W szczególności zaś, uchylając decyzje Ministra Infrastruktury, Sąd wskazał na jakie aspekty organ ponownie rozpoznając sprawę winien zwrócić uwagę i je rozważyć. Argumentom tym nie można odmówić słuszności.

Nie ulega wątpliwości, że decyzja Ministra Infrastruktury wydawana na podstawie art. 67 ust 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( tekst jedn. Dz. U z 2005 r Nr 108, poz. 908 ze zm.) jest decyzją uznaniową. Przepis ten stanowi, że minister właściwy do spraw transportu może w indywidualnych, uzasadnionych przypadkach zezwolić na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pojazdy.

Sądowa kontrola decyzji wydawanych na podstawie tego przepisu jest ograniczona. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do badania merytorycznej zasadności aktu. Może natomiast oceniać czy ustalone w sprawie okoliczności pozwalały na wydanie określonej treści decyzji i czy organ wziął pod rozwagę wszystkie istotne aspekty sprawy. Tak jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny, organ orzekając w oparciu o uznanie administracyjne, zgodnie z dyspozycją art. 7 k.p.a. powinien rozważyć zarówno interes skarżącego, jak i interes społeczny. Obowiązkiem organu załatwiającego sprawę w oparciu o uznanie administracyjne jest załatwienie sprawy zgodnie z żądaniem obywatela, o ile interes społeczny nie stoi temu na przeszkodzie, ani nie przekracza to możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków ( wyrok NSA z 20 czerwca 1981 r SA 820/81 , ONSA 1981 z1 poz.57). Nie podlega żadnej dyskusji podnoszony w skardze kasacyjnej argument, że bezpieczeństwo drogowe i ochrona środowiska naturalnego należą do nadrzędnych względów interesu ogólnego. Ochrona życia i zdrowia wszystkich uczestników ruchu drogowego leży zawsze w interesie społecznym. Należy także zgodzić się z organem, że przy obowiązującym w Polsce ruchu prawostronnym ( art. 16 ust. 1 ustawy) wydanie zezwoleń na odstępstwo od warunku technicznego określonego w § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia ( Dz. U. z 2003 r. Nr 32 poz. 262) i wyrażenie zgody aby kierownica w pojeździe umieszczona była po prawej stronie, powinno następować w wyjątkowych przypadkach. Zagrożeniom jakie powoduje dopuszczenie do ruchu takiego pojazdu organ poświęcił znaczną część swoich rozważań, analizując jakie niebezpieczne sytuacje w ruchu drogowym wynikają z faktu umieszczenia kierowcy po prawej stronie samochodu. Należy jednak zgodzić się z Sądem I instancji, że Minister podszedł do sprawy zbyt szablonowo, nie dość zindywidualizował swoje rozstrzygnięcie i nie wszystkie aspekty pojawiające się w sprawie rozważył. Nie uwzględnił faktu, że pojazd ten jest przystosowany do wykonywania przy jego pomocy określonych czynności, przy których porusza się bardzo powoli, a jego udział w ruchu drogowym, w przypadku udzielenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych, będzie mimo wszystko mocno ograniczony z uwagi na charakter tego pojazdu i jego przeznaczenie. Nie rozważył też, czy w interesie społecznym leży, aby po alejach parkowych i ulicach uzdrowiska poruszał się pojazd ciężarowy znacznie mniejszy gabarytowo i specjalnie przystosowany do opróżniania koszy na śmieci, czy np. normalnych gabarytów pojazd ciężarowy . Dokonując oceny wszystkich okoliczności sprawy organ winien wziąć pod uwagę, na ile budowa pojazdu m.in. umożliwiająca wysiadanie od strony prawej zapewnia bezpieczeństwo pracy kierowcy i innych użytkowników drogi przechodzących, czy też przejeżdżających obok pojazdu. Wszystkie te okoliczności wynikały z poczynionych ustaleń jednak okoliczności tych organ nie rozważał, koncentrując się głównie na tym, że pojazd, jako pojazd ciężarowy będzie uczestniczył w normalnym ruchu drogowym wykonując transport zebranych odpadów. Trafnie zatem Sąd I instancji uznał, że organ winien ponownie przeanalizować jak znaczne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego spowoduje wyrażenie zgody na odstępstwo od warunków technicznych i dopuszczenie takiego pojazdu do ruchu i czy interes społeczny w tym wypadku rzeczywiście sprzeciwia się uwzględnieniu wniosku strony. Organ winien wyważyć stopień zagrożenia dla ruchu drogowego jaki może powodować przedmiotowy pojazd i korzyści także społeczne jakie z korzystania z takiego pojazdu wynikają. Zaznaczyć przy tym należy, że przepisy ruchu drogowego obowiązujące w Polsce, co do zasady nie zabraniają poruszania się po drogach pojazdom z kierownicą umieszczoną po prawej stronie.

Rozważenia wymaga także postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego. Zarzut ten nie jest uzasadniony w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Nie ulega wątpliwości, iż w art. 2 pkt 42 ustawy Prawo o ruchu drogowym zawarta została definicja samochodu ciężarowego, którym jest pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków, i że tak zakwalifikowany został przez diagnostę pojazd, którego dotyczył wniosek w rozpoznawanej sprawie. W świetle okoliczności sprawy nie budzi jednak wątpliwości jak pojazd wygląda i jakie funkcje może spełniać, i że miałby poruszać się nie tylko po parku, ale także w normalnym ruchu drogowym. Sformułowanie, że pojazd jest pojazdem specjalistycznym użyte zostało przez Sąd w potocznym znaczeniu tego słowa i w oderwaniu od definicji "pojazdu specjalnego" zawartej w art. 2 pkt 36 ustawy, która stanowi, że jest to pojazd samochodowy lub przyczepa przeznaczony do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia. Zbyt daleko idące jest jednak stwierdzenie, że Sąd I instancji przyjął odmienne od ustalonych w ustawie elementy definicji pojazdu ciężarowego i błędnie ocenił sposób wykorzystania pojazdu ciężarowego, uznając, że jest przeznaczony do poruszania się po parku. Z tych względów zarzut naruszenia art. 2 pkt 31 oraz pkt 42 w związku z art. 67 oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym przez błędną wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie nie może prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Z powyższych względów, skoro zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.