Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Protokolant Aleksandra Markiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 6 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz skarżącej kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wnioskiem z dnia 27 sierpnia 2018 r. L. K. (zwana dalej stroną, wnioskodawczynią lub skarżącą) wystąpiła do Wójta Gminy Ż. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką sprawowaną nad córką – A. K., legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], wydanym przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności we W., w którym stwierdzono, że osoba niepełnosprawna wymaga m.in.: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji (pkt 7) oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji (pkt 8).

Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] Wójt Gminy Ż., działając na podstawie art. 3 pkt 22, art. 17, art. 20, art. 23 ust. 1 – 4, art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2220 ze zm., dalej u.ś.r.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej k.p.a.) odmówił przyznania wnioskodawczyni świadczenia pielęgnacyjnego, z uwagi na to, że w jego ocenie wcale nie zrezygnowała ona z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W dalszym ciągu bowiem dysponowała dziewięcioma udziałami w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, powstałej z przekształcenia uprzednio przez nią prowadzonej działalności gospodarczej.

Odwołując się od wskazanej decyzji strona podała, że dysponując dziewięcioma udziałami w spółce z ograniczoną działalnością, nie jest osobą zatrudnioną lub wykonującą inną pracę zarobkową w rozumieniu ustawy o świadczeniach rodzinnych. Stąd też zawnioskowane świadczenie powinno zostać jej przyznane.

Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wydanej decyzji Kolegium – powołując się na przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych – wskazało, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje m.in. matce lub ojcu jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Przez zatrudnienie lub inną pracę zarobkową należy przy tym rozumieć wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej.

Kolegium zaznaczyło, że przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego kompensuje opiekunowi (przynajmniej częściowo) potencjalnie utracony dochód z pracy zarobkowej. Świadczenie to nie jest przyznawane jedynie z powodu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, która legitymuje się orzeczeniem określonym w art. 17 ust. 1 u.ś.r., ale z uwagi na niepodejmowanie lub rezygnację z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. W przypadku osób rezygnujących z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej świadczenie pielęgnacyjne ma więc zrekompensować utratę szans zarobkowych.

Dalej organ odwoławczy podkreślił, że skarżąca – działając na podstawie art. 551 § 5 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1577 ze zm., dalej k.s.h.) – przekształciła formę prowadzonej działalności gospodarczej pod firmą "A" w jednoosobową spółkę kapitałową – B sp. z o.o. z siedzibą we W. Nastąpiła zatem zmiana prowadzonego przez stronę przedsiębiorstwa (formy prowadzonej działalności gospodarczej). Stosownie do art. 5841 k.s.h., przedsiębiorca przekształcany staje się spółką przekształconą z chwilą wpisu do rejestru (dzień przekształcenia). Data rejestracji B sp. z o.o. w Krajowym Rejestrze Sądowym to 3 lipca 2017 r. (numer KRS [...]). Spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki przedsiębiorcy przekształcanego, co oznacza, m.in., że spółka wstępuje na miejsce przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną oraz odpowiada za dalsze wykonywanie umów oraz skutki ich niewykonania bądź nienależytego wykonania (art. 5842 § 1 k.s.h.). Spółka przekształcona pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane przedsiębiorcy przed jego przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej (art. 5842 § 2 k.s.h.). Osoba fizyczna, o której mowa w art. 551 § 5 k.s.h., staje się z dniem przekształcenia wspólnikiem albo akcjonariuszem spółki przekształconej (art. 5842 § 3 k.s.h.). Osoba fizyczna, o której mowa wart. 551 § 5 k.s.h., odpowiada solidarnie ze spółką przekształconą za zobowiązania przedsiębiorcy przekształcanego związane z prowadzoną działalnością gospodarczą powstałe przed dniem przekształcenia, przez okres trzech lat, licząc od dnia przekształcenia (art. 58413 k.s.h.).

Skarżącą stała się na skutek tego przekształcenia jedynym wspólnikiem tej Spółki i jednocześnie jej prezesem (jednoosobowym zarządem) oraz nadal odpowiada solidarnie za zobowiązania związane z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą powstałe przed dniem przekształcenia formy prowadzonej działalności gospodarczej w spółkę kapitałową.

Następnie Kolegium wskazało, że w dniu 23 sierpnia 2018 r. strona zawarła umowę darowizny z M. K., na mocy której darowała mężowi sto udziałów w B sp. z o.o. o łącznej wartości 5000 zł (wysokość kapitału zakładowego Spółki - 5000 zł). Tego samego dnia odbyło się Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników B sp. z o.o., które podjęło uchwałę o zmianie aktu założycielskiego spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w zakresie dotyczącym, m.in.: firmy, pod jaką spółka będzie prowadzić działalność (nowa firma: C sp. z o.o.), siedziby Spółki (nową siedzibą jest miejscowość Ż.) i przedmiotu działalności Spółki (został rozszerzony).

Natomiast w dniu 17 września 2018 r. (tj. już po wszczęciu przedmiotowego postępowania administracyjnego) – M. K. zawarł ze skarżącą umowę darowizny, na mocy której darował żonie dziewięć udziałów w C sp. z o.o. o łącznej wartości 450 zł (wysokość kapitału zakładowego Spółki - 5000 zł).

Jak podkreśliło Kolegium, konsekwencją zawarcia wskazanej umowy darowizny i podjęcia powyższej uchwały było dokonanie stosownych wpisów do rejestru przedsiębiorców.

Skarżącą – jak zauważyło Kolegium – jest zatem wspólnikiem w C sp. z o.o., posiadającym udziały o łącznej wartości 450 zł oraz odpowiada solidarnie za zobowiązania związane z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą powstałe przed dniem przekształcenia formy prowadzonej działalności gospodarczej w spółkę kapitałową. Strona nie jest już prezesem spółki, aktualnie funkcję tę pełni M. K. C sp. z o.o. z siedzibą w Ż., której udziały posiadają M. K. i L. K., nie ma obecnie zawieszonego wykonywania działalności gospodarczej. Organ odwoławczy nadmienił jeszcze, że w małżeństwie L. K. i M. K. obowiązuje ustrój wspólności ustawowej.

Dalej Kolegium wskazało, że z posiadaniem udziałów wiążą się określone prawa i obowiązki w spółce, które uregulowano w przepisach k.s.h. m.in. prawo do udziału w zysku, prawo do kontroli działalności spółki, prawo do uczestniczenia w zgromadzeniu wspólników i podejmowaniu uchwał we wszystkich sprawach spółki, czy też prawo do zaskarżenia uchwały.

Kolegium stwierdziło następnie, że mając na uwadze powyższe okoliczności prawne, w tym uprawnienia i obowiązki wspólnika spółki z ograniczoną odpowiedzialnością nie można stwierdzić, aby skarżąca całkowicie zrezygnowała z pracy zarobkowej (aktywności, która potencjalnie może przynosić dochód) - z uzyskania szans zarobkowych z tytułu dochodów uzyskiwanych przez spółkę. Wyrażono przy tym przekonanie co do tego, że przyjęcie innego stanowiska byłoby sprzeczne z ratio legis przepisu art. 17 ust. 1 u.ś.r. Nadto w ocenie Kolegium, zawarcie opisanych wyżej umów darowizny należy odczytywać jako działania in fraudem legis (mające w rzeczywistości na celu obejście prawa - przepisów regulujących zasady przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego). Wykładnia logiczna i systemowa art. 17 ust. 1 u.ś.r. uzasadnia konstatację, że rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nie może budzić wątpliwości. Musi to być stan trwały, czyli osoba taka musi zrezygnować definitywnie zarówno z aktualnego zatrudnienia, jak i nie podejmować tego zatrudnienia w przyszłości. Fakt, że mniejszościowy wspólnik spółki z ograniczoną odpowiedzialnością nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowemu oraz ubezpieczeniu zdrowotnemu, nie jest argumentem przesądzającym o tym, że nie wykonuje pracy zarobkowej.

W kwestionowanej decyzji powołano jeszcze podzielany przez Kolegium pogląd judykatury (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 418/17), dotyczący niemożności przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wspólnikowi spółki jawnej, który na mocy uchwały (podjętej w trybie art. 40 § 1 k.s.h.) został wyłączony od prowadzenia spraw spółki.

W kontekście stanowiska wyrażonego w przywołanym orzeczeniu i argumentacji strony zawartej w odwołaniu Kolegium zauważyło, że choć wspólnik spółki jawnej (jak i wspólnik spółki z ograniczoną odpowiedzialnością) nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r., poz. 646 ze zm.), tj. osobą fizyczną wykonującą działalność gospodarczą, która jest zorganizowaną działalnością zarobkową, wykonywaną we własnym imieniu i w sposób ciągły, nie stoi to w sprzeczności z przyjętym przez sąd stanowiskiem, że wspólnik spółki jawnej - jedynie wyłączony od prowadzenia spraw spółki – nie może zostać uznany za osobę, która zrezygnowała z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Z tych przyczyn organ drugiej instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona zaskarżyła wydaną decyzję w całości zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 3 pkt 22 oraz art. 17 ust. 1 u.ś.r., polegającą na ustaleniu, że skarżąca nie zrezygnowała z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a co za tym idzie, nie spełniła przesłanek do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego.

W uzasadnieniu skarżąca podała, że na dzień składania wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie była osobą zatrudnioną lub prowadzącą działalność gospodarczą. Nie posiadała również żadnych udziałów w spółce, gdyż w dniu 23 sierpnia 2018 r. dokonała ich darowizny na rzecz swojego męża. Mniejszościowym wspólnikiem spółki stała się dopiero w dniu 17 września 2018 r. kiedy to z kolei mąż darował jej dziewięć ze stu udziałów w spółce. Nadto w dniu 14 marca 2019 r. dokonała zbycia wskazanych udziałów w spółce, gdyż jej jedynym celem i intencją jest opieka nad córką.

W ocenie skarżącej, organ odwoławczy błędnie zidentyfikował jej status mniejszościowego udziałowca w świetle art. 3 pkt 22 u.ś.r., który to przepis zawiera zamknięty katalog przypadków, kiedy można mówić o zatrudnieniu lub innej pracy zarobkowej. Kolegium powołało się przy tym na status wspólników spółki jawnej, do czego jej zdaniem nie było żadnych podstaw. Wspólników wieloosobowych spółek kapitałowych należy bowiem wyraźnie odróżnić od wspólników spółek osobowych. Uznawanie zatem skarżącej za osobę wykonującą pracę zarobkową tylko z tego tytułu, że posiada udziały w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością jest w ocenie strony niezasadne.

Skarżąca dodała również, że jako wspólnik mniejszościowy nigdy nie pobierała wynagrodzenia, ani nie otrzymała żadnej dywidendy. Jej status nie wyklucza także sprawowania bezpośredniej i osobistej opieki nad córką. Nie musi ona bowiem brać udziału w zgromadzeniu wspólników, czy corocznym zatwierdzeniu sprawozdania finansowego. Potencjalna zaś możliwość uzyskania dywidendy w przyszłości nie miała istotnego znaczenia w sprawie. Stąd też w jej ocenie należało ją uznać za osobę uprawnioną do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie dodało, że sprzedaż udziałów w spółce pozostaje bez wpływu na ocenę zgodności z prawem kwestionowanej decyzji, jako że nastąpiło to już po jej wydaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przechodząc do istoty sprawy należy wyjaśnić, że przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. uzależnia przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobom uprawnionym, m.in. matce lub ojcu dziecka, od niepodjęcia lub rezygnacji przez nich z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

W niniejszej sprawie przedmiotem sporu pozostaje stwierdzenie, czy wspólnik posiadająca udziały w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością może być uznany za osobę, która rezygnuje bądź nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką sprawowaną nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Dodać przy tym trzeba, że wskazany problem nie zdezaktualizował się w momencie zbycia przez skarżącą udziałów w spółce, albowiem zdarzenie to nastąpiło już po wydaniu zakwestionowanej decyzji i nie miało wpływu na jej prawidłowość, jak trafnie zauważył organ odwoławczy.

Rozstrzygając powyższe zagadnienie należy mieć przede wszystkim na uwadze treść art. 3 pkt 22 u.ś.r., który stanowi, że przez zatrudnienie lub inną pracę zarobkową należy rozumieć wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej.

W powyższym katalogu próżno doszukiwać się takiego stosunku prawnego, który w pełni odzwierciedlałby sytuację prawną skarżącej, tj. mniejszościowego wspólnika spółki kapitałowej. Dopiero w efekcie zastosowanego procesu wykładni Kolegium doszło do przekonania, że zakres praw i obowiązków wspólnika spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wyklucza stronę z kręgu osób, które nie podejmują bądź rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Dla organu istotnym argumentem był również fakt, że spółka, której wspólnikiem jest skarżąca, powstała z przekształcenia uprzednio przez nią prowadzonej działalności gospodarczej.

W ocenie Sądu przedstawione argumenty nie mogły jednak stanowić wystarczającej podstawy do odmowy przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego.

Po pierwsze należy wykluczyć, aby kwestię posiadanych przez nią udziałów można było wiązać z prowadzeniem działalności gospodarczej, która zgodnie z art. 3 ustawy – prawo przedsiębiorców definiowana jest jako zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. W niniejszej zaś sprawie to nie skarżąca prowadziła działalność gospodarczą, ale spółka kapitałowa, w którą była ona zaangażowana jedynie jako mniejszościowy udziałowiec.

Po drugie, zakres przysługujących jej jako wspólnikowi praw i obowiązków, który tak obszernie przytoczył w swej decyzji organ odwoławczy, w żaden sposób nie dowodzi, że skarżąca w rzeczywistości nie będzie mogła zostać uznana za osobę rezygnującą z dotychczasowych zajęć. Trzeba bowiem dostrzec, że na rezygnację z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej zawsze należy patrzeć z perspektywy celu w jakim jest ona dokonywana, tj. opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Jeśli zatem skarżąca chce poświęcić się trosce o swoją córkę, wcale nie będzie musiała korzystać ze wszystkich przysługujących jej praw, jakie związane są z posiadanym udziałem w spółce kapitałowej. Z punktu widzenia zaś efektywności sprawowanej opieki nie będzie miało znaczenia, że strona posiada kilka udziałów w spółce. W tym przypadku liczyć się powinien czas poświęcony córce i wynikająca z tego tytułu niemożność kontynuowania dotychczasowego sposobu zarobkowania. Przypomnieć w tym miejscu należy, że córka strony jest osobą niepełnosprawną i wymaga stałej pomocy dorosłego opiekuna w swojej codziennej egzystencji. Dlatego też ograniczenie przez skarżącą swojej aktywności zawodowej poprzez przekazanie kontroli nad spółką mężowi, przy pozostawieniu sobie jedynie kilku w niej udziałów, z pewnością będzie stanowiło wypełnienie zaleceń orzeczenia o niepełnosprawności, bez doszukiwania się w tym zabiegu działania zmierzającego do obejścia prawa. Należy przy tym dostrzec, że udziały te mają charakter mniejszościowy (obejmują zaledwie dziewięć ze stu udziałów) i w związku z tym nie wymagają od skarżącej stałego angażowania się w działalność spółki.

Trafnie również strona kwestionuje zastosowaną przez organ odwoławczy analogię do statusu wspólników spółki jawnej. Konstrukcja tej spółki opiera się bowiem na osobistym zaangażowaniu każdego ze wspólników w prowadzoną przez spółkę działalność gospodarczą. Wyrazem tego jest m.in. uprawnienie, ale i obowiązek każdego ze wspólników do prowadzenia spraw spółki (art. 39 § 1 k.s.h.). Tymczasem spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością reprezentuje i jej sprawy prowadzi zarząd, w skład którego nie muszą wchodzić wspólnicy (art. 201 § 1 i 2 k.s.h.). Dlatego też – zdaniem Sądu – nie można zrównywać tych dwóch odrębnych osób prawnych i na tej podstawie wywodzić negatywnych dla strony skutków prawnych.

Po trzecie w końcu, organy administracji publicznej nie mogą w drodze dającej różne rezultaty wykładni przepisów prawa, pozbawiać strony uprawnienia do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego. Skoro z art. 3 pkt 22 u.ś.r. nie wynika wprost, aby posiadanie udziałów w spółce kapitałowej stanowiło o zatrudnieniu lub prowadzeniu innej działalności zarobkowej, a jednocześnie w efekcie zastosowanych zabiegów interpretacyjnych przyjmuje się to jako warunek ustawowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, należy stwierdzić w takim przypadku, że spełnienie przesłanki ustawowej zależne jest od niejednolitego wyniku dokonanej interpretacji przepisu. A jeśli tak to organy z urzędu winny rozważyć zastosowanie zasady przyjaznej interpretacji prawa, wynikającej z art. 7a § 1 k.p.a., która stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ.

Reasumując należało stwierdzić, że organy obu instancji w sposób nieuprawniony odmówiły stronie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, nie biorąc pod uwagę przyjaznej interpretacji art. 3 pkt 22 u.ś.r., który nie utożsamia wprost posiadania udziałów w spółce kapitałowej z zatrudnieniem lub inną pracą zarobkową. Zakwestionowana decyzji, jak i poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji naruszało zatem art. 17 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 22 u.ś.r. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stąd też obie decyzje należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku.

Wskazania co do dalszych czynności wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku i sprowadzają się do ponownego rozpatrzenia zasadności złożonego przez stronę wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w kontekście spełniania ustawowych przesłanek. Następnie organ pierwszej instancji zobowiązany będzie wydać stosowne rozstrzygnięcie na podstawie właściwie zastosowanych przepisów, z zachowaniem prawidłowego trybu procedowania, w treści którego wyjaśni skarżącej motywy jakimi kierował się orzekając.

Podstawę prawną wydania rozstrzygnięcia w punkcie II sentencji wyroku stanowił natomiast art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).