Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędzia del. WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 czerwca 2019 r. sygn. akt IV SA/Wr 165/19 w sprawie ze skargi L. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej L. K. kwotę 300 (słownie: trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 czerwca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wr 165/19, po rozpoznaniu sprawy ze skargi L. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego - uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 480 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Wnioskiem z dnia 27 sierpnia 2018 r. L. K. (zwana dalej stroną, wnioskodawczynią lub skarżącą) wystąpiła o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką sprawowaną nad córką – A. K., legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności z dnia [...] czerwca 2017 r.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. Wójt Gminy Z., działając na podstawie art. 3 pkt 22, art. 17, art. 20, art. 23 ust. 1 – 4, art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2220 ze zm., dalej u.ś.r.), odmówił przyznania wnioskodawczyni świadczenia pielęgnacyjnego, z uwagi na to, że w jego ocenie wcale nie zrezygnowała ona z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W dalszym ciągu bowiem dysponowała dziewięcioma udziałami w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, powstałej z przekształcenia uprzednio przez nią prowadzonej działalności gospodarczej.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca podała, że dysponując dziewięcioma udziałami w spółce z ograniczoną działalnością, nie jest osobą zatrudnioną lub wykonującą inną pracę zarobkową w rozumieniu ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Kolegium zaznaczyło, że przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego kompensuje opiekunowi (przynajmniej częściowo) potencjalnie utracony dochód z pracy zarobkowej. Świadczenie to nie jest przyznawane jedynie z powodu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, która legitymuje się orzeczeniem określonym w art. 17 ust. 1 u.ś.r., ale z uwagi na niepodejmowanie lub rezygnację z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. W przypadku osób rezygnujących z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej świadczenie pielęgnacyjne ma więc zrekompensować utratę szans zarobkowych. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżąca – działając na podstawie art. 551 § 5 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1577 ze zm., dalej k.s.h.) – przekształciła formę prowadzonej działalności gospodarczej pod firmą "S." w jednoosobową spółkę kapitałową – S. sp. z o.o. z siedzibą w W.. Nastąpiła zatem zmiana prowadzonego przez stronę przedsiębiorstwa (formy prowadzonej działalności gospodarczej). Data rejestracji S. sp. z o.o. w Krajowym Rejestrze Sądowym to 3 lipca 2017 r. Skarżącą stała się na skutek tego przekształcenia jedynym wspólnikiem tej Spółki i jednocześnie jej prezesem (jednoosobowym zarządem) oraz nadal odpowiada solidarnie za zobowiązania związane z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą powstałe przed dniem przekształcenia formy prowadzonej działalności gospodarczej w spółkę kapitałową. W dniu 23 sierpnia 2018 r. strona zawarła umowę darowizny z M. K., na mocy której darowała mężowi sto udziałów w S. sp. z o.o. o łącznej wartości 5000 zł (wysokość kapitału zakładowego Spółki - 5000 zł). Tego samego dnia odbyło się Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników S. sp. z o.o., które podjęło uchwałę o zmianie aktu założycielskiego spółki w zakresie dotyczącym, m.in.: firmy, pod jaką spółka będzie prowadzić działalność (nowa firma: R. sp. z o.o.), siedziby Spółki (nową siedzibą jest miejscowość Z.) i przedmiotu działalności Spółki (został rozszerzony). Natomiast w dniu 17 września 2018 r. (tj. już po wszczęciu przedmiotowego postępowania administracyjnego) - M. K. zawarł ze skarżącą umowę darowizny, na mocy której darował żonie dziewięć udziałów w R. sp. z o.o. o łącznej wartości 450 zł (wysokość kapitału zakładowego Spółki - 5000 zł). Skarżącą – jak zauważyło Kolegium – jest zatem wspólnikiem w R. sp. z o.o., posiadającym udziały o łącznej wartości 450 zł oraz odpowiada solidarnie za zobowiązania związane z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą powstałe przed dniem przekształcenia formy prowadzonej działalności gospodarczej w spółkę kapitałową. Strona nie jest już prezesem spółki, aktualnie funkcję tę pełni M. K. R. sp. z o.o. z siedzibą w Z., której udziały posiadają M. K. i L. K., nie ma obecnie zawieszonego wykonywania działalności gospodarczej. Organ odwoławczy nadmienił jeszcze, że w małżeństwie L. K. i M. K. obowiązuje ustrój wspólności ustawowej. Dalej Kolegium wskazało, że z posiadaniem udziałów wiążą się określone prawa i obowiązki w spółce, m.in. prawo do udziału w zysku, prawo do kontroli działalności spółki, prawo do uczestniczenia w zgromadzeniu wspólników i podejmowaniu uchwał we wszystkich sprawach spółki, czy też prawo do zaskarżenia uchwały. Kolegium stwierdziło, że mając na uwadze powyższe nie można stwierdzić, aby skarżąca całkowicie zrezygnowała z pracy zarobkowej (aktywności, która potencjalnie może przynosić dochód) - z uzyskania szans zarobkowych z tytułu dochodów uzyskiwanych przez spółkę. Zdaniem organu odwoławczego, przyjęcie innego stanowiska byłoby sprzeczne z ratio legis przepisu art. 17 ust. 1 u.ś.r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną powyżej decyzję SKO strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 3 pkt 22 oraz art. 17 ust. 1 u.ś.r., polegającą na ustaleniu, że skarżąca nie zrezygnowała z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a co za tym idzie, nie spełniła przesłanek do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Wrocławiu uwzględnił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotem sporu pozostaje stwierdzenie, czy wspólnik posiadająca udziały w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością może być uznany za osobę, która rezygnuje bądź nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką sprawowaną nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Rozstrzygając powyższe zagadnienie Sąd I instancji miał przede wszystkim na uwadze treść art. 3 pkt 22 u.ś.r., uznając, iż w zamieszczonym w tym przepisie katalogu obrazującym pojęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, próżno doszukiwać się takiego stosunku prawnego, który w pełni odzwierciedlałby sytuację prawną skarżącej, tj. mniejszościowego wspólnika spółki kapitałowej. Dopiero w efekcie zastosowanego procesu wykładni Kolegium doszło do przekonania, że zakres praw i obowiązków wspólnika spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wyklucza stronę z kręgu osób, które nie podejmują bądź rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Dla organu istotnym argumentem był również fakt, że spółka, której wspólnikiem jest skarżąca, powstała z przekształcenia uprzednio przez nią prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie Sądu I instancji, przedstawione argumenty nie mogły jednak stanowić wystarczającej podstawy do odmowy przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego gdyż, po pierwsze, należy wykluczyć, aby kwestię posiadanych przez nią udziałów można było wiązać z prowadzeniem działalności gospodarczej, która zgodnie z art. 3 ustawy – prawo przedsiębiorców definiowana jest jako zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. W niniejszej zaś sprawie to nie skarżąca prowadziła działalność gospodarczą, ale spółka kapitałowa, w którą była ona zaangażowana jedynie jako mniejszościowy udziałowiec. Po drugie, zakres przysługujących jej jako wspólnikowi praw i obowiązków, w żaden sposób nie dowodzi, że skarżąca w rzeczywistości nie będzie mogła zostać uznana za osobę rezygnującą z dotychczasowych zajęć. Jeśli skarżąca chce poświęcić się trosce o swoją córkę, wcale nie będzie musiała korzystać ze wszystkich przysługujących jej praw, jakie związane są z posiadanym udziałem w spółce kapitałowej. Z punktu widzenia zaś efektywności sprawowanej opieki nie będzie miało znaczenia, że strona posiada kilka udziałów w spółce. W tym przypadku liczyć się powinien czas poświęcony córce i wynikająca z tego tytułu niemożność kontynuowania dotychczasowego sposobu zarobkowania. Sąd I instacji przypomniał, że córka strony jest osobą niepełnosprawną i wymaga stałej pomocy dorosłego opiekuna w swojej codziennej egzystencji. Dlatego też uznał, że ograniczenie przez skarżącą swojej aktywności zawodowej poprzez przekazanie kontroli nad spółką mężowi, przy pozostawieniu sobie jedynie kilku w niej udziałów, z pewnością będzie stanowiło wypełnienie zaleceń orzeczenia o niepełnosprawności, bez doszukiwania się w tym zabiegu działania zmierzającego do obejścia prawa. Zdaniem Sądu I instancji, należy przy tym dostrzec, że udziały te mają charakter mniejszościowy (obejmują zaledwie dziewięć ze stu udziałów) i w związku z tym nie wymagają od skarżącej stałego angażowania się w działalność spółki. Po trzecie w końcu, organy administracji publicznej nie mogą w drodze dającej różne rezultaty wykładni przepisów prawa, pozbawiać strony uprawnienia do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego. Skoro z art. 3 pkt 22 u.ś.r. nie wynika wprost, aby posiadanie udziałów w spółce kapitałowej stanowiło o zatrudnieniu lub prowadzeniu innej działalności zarobkowej, a jednocześnie w efekcie zastosowanych zabiegów interpretacyjnych przyjmuje się to jako warunek ustawowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, należy stwierdzić w takim przypadku, że spełnienie przesłanki ustawowej zależne jest od niejednolitego wyniku dokonanej interpretacji przepisu. A jeśli tak to organy z urzędu winny rozważyć zastosowanie zasady przyjaznej interpretacji prawa, wynikającej z art. 7a § 1 K.p.a. Reasumując Sąd I instancji stwierdził, że organy obu instancji w sposób nieuprawniony odmówiły stronie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, nie biorąc pod uwagę przyjaznej interpretacji art. 3 pkt 22 u.ś.r., który nie utożsamia wprost posiadania udziałów w spółce kapitałowej z zatrudnieniem lub inną pracą zarobkową. W związku z powyższym WSA uznał, że zakwestionowana decyzja, jak i poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu I instancji naruszało art. 17 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 22 u.ś.r. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stąd też, Sąd I instancji obie decyzje uchylił na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. Z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej P.p.s.a.).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wnosząc o jego uchylenie w całości, rozpoznanie skargi i jej oddalenie, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu organ zarzucił:

I. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 17 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 22 u.ś.r. poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w wyniku przyjęcia w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy, że skarżąca - jako wspólnik spółki z ograniczoną odpowiedzialnością posiadający udziały w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością - jest osobą, która zrezygnowała (nie podejmuje) zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej;

II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 3 § 1 P.p.s.a. w związku art. 17 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 22 u.ś.r. poprzez wadliwe wykonanie kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, które skutkowało nieuzasadnionym wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji Kolegium z dnia [...] czerwca 2019 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, choć organy administracji dokonały właściwej subsumpcji przepisów prawa materialnego relewantnych z punktu widzenia załatwienia sprawy, wyjaśniając wpierw jej stan faktyczny (ustalając wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia załatwienia sprawy), a następnie wnikliwie rozpatrując zebrany materiał dowodowy i dokonując jego prawidłowej oceny;

2) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 17 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 22 u.ś.r. gdyż skarga - jako nieuzasadniona - powinna być oddalona, z uwagi na to, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego, a w efekcie nie ziściła się podstawa do wydania wyroku w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną L. K. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Podniesione w niej zarzuty dotyczą zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, jednakże co do zasady koncentrują się na wykazaniu, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 17 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 22 u.ś.r., a w efekcie błędnego zastosowania tych przepisów w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, uznając, że skarżąca - jako wspólnik spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - jest osobą, która zrezygnowała (nie podejmuje) zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Dlatego zarzuty te generalnie zostaną omówione łącznie.

Zasady przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego zostały uregulowane w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (w dacie wydawania zaskarżonej decyzji obowiązywał tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2220), dalej u.ś.r. Zgodnie z tą regulacją wskazane świadczenie może być przyznane osobie, która:

- zrezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną;

- pozostaje w stosunku bliskości wobec osoby niepełnosprawnej (świadczenie przysługuje bowiem tylko: matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka, osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności);

- osoba niepełnosprawna legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji;

W sprawie bezsporne jest, że małoletnia córka wnioskodawczyni legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności spełniającym wymagania przepisu art. 17 ust. 1 u.ś.r.. Bezspornie również spełniona jest przesłanka pozostawania wnioskodawczyni i osoby niepełnosprawnej w stosunku bliskości. Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy kwestii, czy skarżąca spełnienia drugą z przesłanek - niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym córką.

W celu wyjaśnienia powyższego zagadnienia, rozważania należy rozpocząć od definicji "zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej", zawartej w art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Pod pojęciem tym należy rozumieć wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej. W definicji tej nie wymieniono takiego stosunku prawnego, który odzwierciedlałby sytuację prawną skarżącej, tj. mniejszościowego wspólnika spółki kapitałowej.

Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że kwestii posiadanych przez skarżącą udziałów nie można wiązać z prowadzeniem pozarolniczej działalności gospodarczej. Przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych nie zawierają własnej definicji pojęcia działalności gospodarczej do jakiego odwołuje się art. 3 pkt 22, dlatego pojęciu temu, należy przypisywać znaczenie, o którym mowa w art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. prawo przedsiębiorców (Dz. U. 2018, poz. 646), w świetle którego działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Ten warunek bez wątpienia nie jest spełniony wyłącznie poprzez sam fakt posiadania przez osobę fizyczną udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością. Powyższy pogląd znajduje również potwierdzenie w art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1778 ze zm.) stanowiącym, że obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają, z zastrzeżeniem art. 8 i 9, osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność oraz osobami z nimi współpracującymi, za które art. 8 ust. 6 pkt 4 ww. ustawy uznaje wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (oraz wspólników spółki jawnej, komandytowej lub partnerskiej), co oznacza, że wspólnik wieloosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu powyższych przepisów.

Sąd I instancji słusznie także zwrócił uwagę, że skarżąca posiada mniejszościowy pakiet udziałów spółki (jedynie dziewięć ze stu udziałów) i w związku z tym nie musi ona angażować się w jej działalność w taki sposób, który uniemożliwiałby jej sprawowanie opieki nad niepełnosprawną córką. Z akt sprawy nie wynika również aby pełniła ona w tej spółce jakąkolwiek funkcję związaną z wykonywaniem czynności faktycznych i prawnych, które pozwalałyby uznać, że jest ona osobą zatrudnioną lub prowadzącą inną działalność zarobkową w rozumieniu definicji art. 3 pkt 22 u.ś.r.

W świetle powyższego zaakceptować należy zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ocenę, że skoro z art. 3 pkt 22 u.ś.r. nie wynika wprost, aby posiadanie udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością stanowiło o zatrudnieniu lub prowadzeniu innej działalności zarobkowej, to w stanie faktycznym niniejszej sprawy, okoliczność posiadania kilku udziałów w takiej spółce, nie może stanowić wystarczającej podstawy do odmowy przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego.

Za taką wykładnią art. 17 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 22 u.ś.r. przemawia również zamknięty katalog podmiotów, którym świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, zawarty w art. 17 ust. 5 cytowanej ustawy. Wśród przesłanek przesądzających o braku uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego ustawodawca nie wymienia osoby posiadającej udziały w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, co oznacza, że osoba taka co do zasady może świadczenie pielęgnacyjne uzyskać.

Z tych wzlędów Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznał podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 22 u.ś.r. Bezpodstawne były także pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, w tym zarzuty naruszenia art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit.a P.p.s.a. Przepisy te mają charakter wynikowy i stanowią konsekwencję wcześniej dokonanej oceny zastosowania innych przepisów prawa, których, jak już wyżej wskazano, Sąd I instancji nie naruszył.

W tym stanie sprawy należało przyjąć, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlegała oddaleniu stosownie do art. 184 w zw. z art. 183 P.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na zasadzie art. 204 pkt.2 P.p.s.a.