Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.NSA Jacek Surmacz, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2022 r. sprawy ze skargi P.M. na akt Burmistrza Miasta Sanoka z dnia 20 grudnia 2021 r., nr WRI.7226.16.2022 w przedmiocie zatwierdzenia stałej organizacji ruchu na drodze wewnętrznej 1) stwierdza nieważność zaskarżonego aktu, 2) zasądza od Burmistrza Miasta Sanoka na rzecz skarżącego P.M. 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi jest akt Burmistrza Sanoka (dalej: Burmistrz/organ) z dnia 20 grudnia 2021r. nr WRI.7226.16.2022 w sprawie zatwierdzenia stałej organizacji ruchu na drodze wewnętrznej położonej na działce nr [..] w S. obręb D., zgodnie z projektem przedłożonym przez Inwestora tj. Gminę Miasto Sanok.

Skargę do tut. Sądu na powyższy akt wniósł P. M. (dalej: Skarżący), zarzucając naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie § 8 ust. 5 pkt 2 w zw. z § 5 ust. 1 pkt 2 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2017, poz. 784 – dalej: Rozporządzenie z 23 września 2003 r.) oraz w zw. z pkt 5.5 załącznika nr 4 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2019r, poz. 2311 – dalej: Rozporządzenie z 3 lipca 2003 r.), przez zaniechanie odrzucenia projektu organizacji ruchu. W związku z powyższym wniósł o stwierdzenie nieważności ww. aktu i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że korzysta z przedmiotowej drogi dojeżdżając samochodem do swojej posesji oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] przy ulicy W.jak i wyjeżdżając z niej, ale wjazd i wyjazd są zlokalizowane na przedmiotowym łączniku. Do tej pory dojazd i wyjazd był możliwy zarówno od strony ulicy W., jak i ulicy Z., wobec czego Skarżący korzystał z obu możliwości, w zależności od potrzeb komunikacyjnych. Na skutek zrealizowania zatwierdzonej organizacji ruchu na tej drodze, na środku jezdni poniżej granicy działki Skarżącego został umocowany słupek blokujący (U-12c). Uniemożliwia on wyjazd z nieruchomości Skarżącego w prawo, w kierunku ulicy Z., jak i wjazd na nią z tejże ulicy. Ponadto, z uwagi na niewielką szerokość drogi oraz usytuowanie wjazdu, Skarżący został zmuszony do wyjazdu ze swojej posesji tyłem i w dodatku - z uwagi na ukształtowanie terenu - pod górę, na ulicę W. (drogę publiczną), co naraża go, jak i innych uczestników ruchu, na niebezpieczeństwo wypadku. Taka organizacja ruchu została zatwierdzona przez organ na wniosek innej mieszkanki, sąsiadki Skarżącego, wyrażony w piśmie z dnia 15 maja 2021 r, w którym skarży się ona na uciążliwości wynikające z sąsiedztwa ze Skarżącym. Zarzuty te są nieprawdziwe, wniosek mieszkanki nie odwołuje się do żadnych zagrożeń wynikających z ruchu na drodze, a zatwierdzona organizacja ruchu żadnego zagrożenia nie eliminuje.

Zdaniem Skarżącego zatwierdzony projekt organizacji ruchu narusza wskazane w petitum skargi przepisy, a to z przyczyn następujących:

Po pierwsze wbrew postanowieniom § 5ust. 1 Rozporządzenia z 23 września 2003 r. projekt organizacji ruchu nie wskazuje skali, w jakiej został sporządzony plan sytuacyjny, nie opisuje geometrii drogi (np. szerokość jezdni, chodników, poszczególnych pasów, poboczy), a tylko wskazuje miejsce umocowania słupka blokującego, nie wskazuje osoby projektanta. Po drugie, mocowanie słupka blokującego U-12c jest możliwe w celu niedopuszczenia do wjeżdżania pojazdów na chodniki lub ciągi piesze albo rowerowe (pkt 5.5 załącznika 4 do Rozporządzenia z 3 lipca 2003 r.). Tymczasem umieszczenie słupka U-12c na środku drogi tego celu nie spełnia; uniemożliwia tylko wjazd na część drogi. Zatem zatwierdzona organizacja ruchu nie eliminuje żadnych zagrożeń w ruchu drogowym.

Z tych względów projekt organizacji ruchu powinien być odrzucony.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. lub art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a.

Wskazał, że wydając zaskarżony akt nie działał jako organ zarządzający ruchem, a jako podmiot zarządzający drogą wewnętrzną. Wskazane zaś w skardze przepisy, których naruszenie zarzuca Skarżący, odnoszą się do organu zarządzającego ruchem i dotyczą organizacji ruchu na drogach publicznych.

Zarządzanie drogami wewnętrznymi nie ma charakteru zadania z zakresu administracji publicznej cechującej się władztwem publicznym, lecz nosi cechy wykonywania praw właścicielskich lub pochodzących od właściciela, przez co stanowi domenę prawa cywilnego, a nie administracji publicznej. Ustawowy zakres i forma zarządzania drogami wewnętrznymi jest taka sama dla wszystkich zarządców i właścicieli dróg wewnętrznych, bez względu na to, czy są podmiotami publicznoprawnymi, czy też prywatnoprawnymi. Skoro podmiot prywatnoprawny ze swej natury, nie może stosować administracyjnych form zarządzania drogą wewnętrzną, to również podmiot publicznoprawny, pomimo swojego charakteru prawnego, działając na tych samych podstawach prawnych w zakresie zarządzania drogą wewnętrzną, nie może stosować i nie stosuje (jak też miało to miejsce w przedmiotowej sprawie) administracyjnych form tego zarządzania.

Zdaniem organu, zakres kontroli sądowoadministracyjnej nie rozciąga się na każdą działalność organów administracji publicznej, a tylko te, które powstały na gruncie stosunków administracyjnoprawnych. Spory pomiędzy organami administracji publicznej, a innymi podmiotami, nawet wówczas, gdy dotyczą praw i obowiązków powstałych na gruncie określonego stosunku prawnego, lecz nie charakteryzującego się nadrzędnością organów administracyjnych wyrażającą się we władczym kształtowaniu tych praw i obowiązków, nie są sporami o charakterze administracyjnoprawnym. Dotyczy to w szczególności sporów powstałych na gruncie prawa cywilnego, gdzie w razie konfliktu o wzajemnych prawach i obowiązkach stron stosunku cywilnoprawnego, w sposób władczy, rozstrzyga sąd powszechny. Taka też właśnie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, bowiem organizacja ruchu oraz czynności prowadzące do ustawiania znaków drogowych czy też takich urządzeń jak np. progi zwalniające na drogach wewnętrznych (a także ich kontrola), nie należą do sfery działań podejmowanych przez administrację publiczną, a co za tym idzie nie podlegają sądowoadministracyjnej ocenie.

Dalej organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 8 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2021r., poz. 1376 – dalej: u.d.p.) budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku - do właściciela terenu. Wykonywanie wskazanych wyżej obowiązków wiąże się m.in. ze sprawowaniem zarządu drogą wewnętrzną. Przez zarząd ten należy rozumieć podejmowanie wszelkich decyzji i dokonywanie wszelkiego rodzaju czynności dotyczących przedmiotu prawa, koniecznych lub przydatnych w toku gospodarowania rzeczą, obejmujących sferę utrzymania, zabezpieczenia i eksploatacji rzeczy; jak również czynności zmierzające do gospodarowania rzeczą w ramach obowiązujących przepisów prawa dotyczących wykonywania prawa własności.

Należy również zauważyć, że w przepisie art. 8 ust. 2 i 3 u.d.p. ustawodawca w odniesieniu do dróg wewnętrznych posługuje się pojęciem zarządcy terenu, a nie zarządcy drogi, jak ma to miejsce w przypadku dróg publicznych. Oznacza to, że zarządzanie tymi drogami, zgodnie z przepisem art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2022r., poz.559 – dalej: u.s.g.), należy do wójta gminy. Powołując się na orzecznictwo sądowe i piśmiennictwo organ stwierdził, że korzystanie z dróg wewnętrznych podlega regulacji prawa cywilnego, w tym przepisom o ochronie prawa własności, a do tych dróg w stosunkowo niewielkim zakresie odnoszą się przepisy u.d.p. oraz przepisy Prawa o ruchu drogowym.

Dodatkowo organ wskazał, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z oczywistym brakiem interesu prawnego Skarżącego, który mógłby być ewentualnie objęty ochroną w toku niniejszego postępowania, gdyż poza wskazywaną w skardze niedogodnością, Skarżący nie doznał uszczerbku chronionego prawnie interesu prawnego, albowiem bezspornym w sprawie jest, że w dalszym ciągu posiada on nieograniczony dojazd do swojej posesji z drogi publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 - dalej: P.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest akt Burmistrza zatwierdzający projekt organizacji ruchu na drodze wewnętrznej, wydany na podstawie art.10 ust.7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U.z 2022r., poz.988 – dalej: P.r.d.) oraz § 3 ust.1a pkt 1 i 3 Rozporządzenia z 23 września 2003r.

Odnosząc się na wstępie do zarzutów organu, co do braku kognicji sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie trzeba stwierdzić, że w ocenie Sądu, zaskarżony akt podlega kontroli sądu administracyjnego, na podstawie art.3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014r. sygn. akt I OPS 14/13, "zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729), jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)."

Wprawdzie powołana uchwała nie wymienia wprost aktu organu, o którym mowa w art.10 ust.7 P.r.d., lecz w ocenie Sądu, odnosi się do również do zaskarżonego aktu, brak bowiem podstaw - w świetle obowiązującego prawa - do odmiennej oceny charakteru aktu zatwierdzającego organizację ruchu na drodze wewnętrznej.

Regulacje prawne dotyczące dróg publicznych i dróg wewnętrznych zawarte zostały w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 – dalej: u.d.p.). Zgodnie z art. 8 ust. 1 u.d.p. drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg, są drogami wewnętrznymi. Z kolei art. 8 ust. 2 u.d.p. stanowi, że budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku - do właściciela tego terenu.

Ustawodawca w odniesieniu do dróg wewnętrznych posługuje się pojęciem zarządcy terenu, a nie zarządcy drogi, jak ma to miejsce w przypadku dróg publicznych. Oznacza to, że w szerokim ujęciu zarządzanie tymi drogami należy do właściciela nieruchomości (działki gruntu), na której położona jest droga, ewentualnie do – ustanowionego przez właściciela – zarządcy tej nieruchomości.

W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że skoro drogi wewnętrzne nie są drogami publicznymi w rozumieniu u.d.p., to brak jest podstaw do stosowania do dróg wewnętrznych tych przepisów ustawy, które dotyczą dróg publicznych i w sposób wyraźny nie odnoszą się do dróg wewnętrznych. (por. wyrok z WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 27 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Go 1008/09 i powołane w nim orzecznictwo - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Korzystanie z dróg wewnętrznych podlega regulacji prawa cywilnego, w tym przepisom o ochronie prawa własności (por. np. wyrok NSA z 24 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1423/10 - dostępny na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jednakże trzeba zwrócić uwagę, że w odniesieniu do dróg gminnych burmistrz może występować w podwójnej roli – jako zarządca terenu stanowiącego mienie gminne oraz jako organ zarządzający ruchem na drodze.

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom organu, zatwierdzenie projektu organizacji ruchu, nawet jeśli dotyczy drogi wewnętrznej będącej własnością gminy, nie jest wykonywaniem przez organ czynności w zakresie zarządzania terenem - mieniem gminnym, lecz ma charakter rozstrzygnięcia władczego, o charakterze ogólnym, skierowanego do nieokreślonego adresata, z pozycji organu zarządzającego ruchem, o czym świadczy zarówno charakter aktu, treść regulacji, jak też podstawa prawna wydanego aktu, tj. art.10 ust.7 P.r.d., który wprost odnosi się do zarządzania ruchem na drodze wewnętrznej, a nie zarządzania mieniem gminnym. Również powołane w podstawie prawnej zaskarżonego aktu rozporządzenie z 23 września 2003r. dotyczy szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach, a wynikające z tego aktu kompetencje podmiotu zarządzającego drogą wewnętrzną (§ 3 ust.1a) dotyczące organizacji ruchu, są takie same, jak kompetencje organu zarządzającego drogą publiczną (jedyny wyjątek dotyczy opiniowania geometrii drogi w projektach budowlanych).

Ponadto nie ulega wątpliwości, że podejmując tego rodzaju akt, organ wykonuje zadania publiczne wynikające z ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z art.7 ust.1 pkt 2 u.s.g. zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy, które obejmują m.in. sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego.

W uchwale z dnia 27 września 1994r. sygn. akt W 10/93 Trybunał Konstytucyjny stwierdził m.in., że "nawet wykonując uprawnienia właścicielskie w stosunku do mienia komunalnego organ samorządu terytorialnego realizuje zadania publiczne w rozumieniu obowiązującego prawa", a ponadto, że "w istocie cała działalność komunalna, to znaczy działalność gmin i innych jednostek samorządu terytorialnego wykonywana w formach publicznoprawnych, ma na celu realizację zadań publicznych, a tym samym daje się pomieścić w kategorii administracji publicznej".

Niewątpliwie wydanie przez organ gminy aktu realizującego zadania publiczne, w formie publicznoprawnej (zarządzenie), jest wykonywaniem działalności publicznoprawnej, a zatem akt ten powinien być oceniany jako akt z zakresu administracji publicznej.

Powyższe oznacza, że na podstawie art.3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. zaskarżony akt mógł zostać poddany kontroli sądowoadministracyjnej.

W konsekwencji na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 713 ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

W ocenie Sądu, Skarżący wykazał legitymację skargową do zaskarżenia przedmiotowego aktu. Skarżący jest właścicielem posesji, mającej bezpośredni wyjazd na przedmiotową drogę wewnętrzną, na której ruch jest regulowany zaskarżonym aktem i jest też uczestnikiem ruchu na tej drodze. Jak podniósł Skarżący, obecny sposób organizacji ruchu na przedmiotowej drodze powoduje utrudnienia przy wyjeździe z własnej nieruchomości, który zagraża bezpieczeństwu jego i innych uczestników ruchu. Pozbawienie go możliwości wyjazdu z posesji w prawo i zmuszenie do wyjazdu z posesji tyłem i – z uwagi na ukształtowanie terenu – pod górę, naraża jego i innych uczestników ruchu na niebezpieczeństwo wypadku.

Nie ulega wątpliwości, że właściciel nieruchomości położonej przy drodze objętej zmianą organizacji ruchu znajduje się w innej sytuacji, niż podmiot jedynie korzystający z drogi. Skomunikowanie nieruchomości przy takiej drodze i ewentualne zmiany w jej dostępności oddziałują na sposób korzystania z gruntu i znajdujących się na nim obiektów, czyli na sferę uprawnień właścicielskich, wynikających z art. 140 i nast. Kodeksu cywilnego. Zatem właściciel gruntu położonego przy danej drodze, który ma urządzony na nią zjazd, w przypadku zmiany organizacji ruchu, posiada interes prawny w kwestionowaniu wprowadzonej zmiany organizacji ruchu (por. wyroki WSA w Gliwicach z 22 czerwca 2015 r., II SA/Gl 1496/14, wyrok WSA w Poznaniu z 20 lipca 2016 r., III SA/Po 170/16, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. Z dnia 8 marca 2017 r., por również NSA w wyroku z 13 lutego 2019 r., sygn. I OSK 1722/17).

W ocenie Sądu wydana w dniu 4 kwietnia 2022r. decyzja Burmistrza w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] (na działki o numerach [...] i [...]), która jednocześnie skutkowała utratą przez tę działkę statusu drogi, nie spowodowała bezprzedmiotowości niniejszego postępowania, ponieważ kontroli sądowoadministracyjnej aktu dokonuje się według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania, tj. w dniu 20 grudnia 2021r.

Z powyższych względów Sąd nie znalazł podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art.58 § 1 pkt 1 i pkt 5a P.p.s.a., ani do umorzenia postępowania sądowego z powodu jego bezprzedmiotowości.

Dokonując natomiast kontroli merytorycznej zaskarżonego aktu Sąd stwierdził, że został on wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. § 8 ust.5 pkt 2 w zw. z § 5 ust.1 pkt 2 i 7 Rozporządzenia z 23 września 2003r. oraz w zw. z pkt 5.5. załącznika nr 4 do Rozporządzenia z 3 lipca 2003r.

Niesporne jest, że w odniesieniu do dróg wewnętrznych nie stosuje się wszystkich przepisów u.d.p. lecz bez wątpienia przepisy dotyczące zatwierdzenia projektu organizacji ruchu mają zastosowanie również do dróg wewnętrznych, a podmioty zarządzające drogami, o których mowa w art. 10 ust. 7 p.r.d., ustalając organizację ruchu na tych drogach, stosują znaki i sygnały drogowe oraz zasady ich umieszczania wynikające z Prawa o ruchu drogowym i przepisów wykonawczych do tej ustawy.

Zgodnie z § 3 ust.1 a pkt 1 i 3 Rozporządzenia z 23 września 2003r., podmiot zarządzający drogą wewnętrzną rozpatruje projekty organizacji ruchu oraz wnioski dotyczące zmian organizacji ruchu, a także zatwierdza organizacje ruchu na podstawie złożonych projektów organizacji ruchu. Wymagania dla projektu organizacji ruchu określa § 5 ust.1 Rozporządzenia z 23 września 2003r., stanowiąc, że projekt taki powinien zawierać m.in. plan sytuacyjny w skali 1:500 lub 1:1000 i opisywać parametry geometrii drogi, a także nazwisko i podpis projektanta.

Znajdujący się w aktach sprawy projekt organizacji ruchu wymagań tych nie spełnia.

Ponadto słusznie podnosi Skarżący, że mocowanie słupka blokującego U-12c jest możliwe w celu niedopuszczenia do wjeżdżania pojazdów na chodniki lub ciągi piesze albo rowerowe, co wynika z pkt 5.5. załącznika nr 4 do Rozporządzenia z 3 lipca 2003r., a urządzenie to stosuje się w celu wyeliminowania lub ograniczenia niebezpieczeństw, na jakie narażony jest pieszy lub rowerzysta korzystający z drogi i obiektów przy niej położonych. W niniejszej zaś sprawie, słupek został umocowany w celu częściowego zablokowania ruchu samochodowego na drodze, a zatem wbrew postanowieniem punktu 5.5. zał. nr 4 do Rozporządzenia z 3 lipca 2003r.

W myśl § 8 ust. 5 pkt 2 Rozporządzenia z 23 września 2003r. organ zarządzający ruchem odrzuca projekt organizacji ruchu w przypadku stwierdzenia niezgodności projektu z przepisami dotyczącymi warunków umieszczania na drogach znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego.

W ocenie Sądu, taka niezgodność miała miejsce w niniejszej sprawie, co powyżej wykazano, dlatego projekt organizacji ruchu powinien zostać odrzucony.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zarzuty skargi są zasadne i na podstawie art.147 § 1 oraz art. 200 i art.205 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Sąd zasądził na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego w kwocie 797zł, na które składają się: uiszczony od skargi wpis w wysokości 300zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17zł i wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480zł – stosownie do § 14 ust.1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018r., poz. 265 – dalej: rozporządzenie).

Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o zasądzenie wynagrodzenia w wysokości 1845 zł, tj. w kwocie przekraczającej stawkę minimalną określoną w § 14 rozporządzenia, trzeba stwierdzić, że co do zasady opłaty stanowiące podstawę zasądzenia kosztów zastępstwa prawnego ustala się z uwzględnieniem stawek minimalnych określonych w rozdziałach 2-4 (§ 15 ust.1 rozporządzenia). Zgodnie z § 16 rozporządzenia wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego może zawierać oświadczenie o wysokości kosztów obciążających stronę z tytułu wynagrodzenia radcy prawnego. W braku takiego oświadczenia, opłatę ustala się w wysokości odpowiadającej stawce minimalnej, chyba że okoliczności określone w § 15 ust. 3 przemawiają za innym jej ustaleniem.

W niniejszej sprawie oświadczenie takie zostało wprawdzie złożone, lecz złożenie takiego oświadczenie, nawet z dowodem zapłaty wynagrodzenia, nie wiąże sądu.

W rozpoznawanej sprawie nie zostały wskazane żadne okoliczności przemawiające za zasądzeniem wynagrodzenia w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, w szczególności nie wykazano, aby pełnomocnik poniósł zwiększony nakład pracy, czy sprawa była szczególnie zawiła lub zachodziły inne okoliczności, o których mowa w § 15 ust.3 rozporządzenia. Z tych względów Sąd uznał brak podstaw do zasądzenia wynagrodzenia ponad stawkę minimalną.