Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant asystent sędziego Jan Pankiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 2246/21 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 23 czerwca 2021 r. nr EA b-1041/775/21 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. K. na rzecz Komendanta Głównego Policji 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 18 listopada 2021 r., (sygn. akt VI SA/Wa 2246/21), oddalił skargę S. K. (dalej przywoływany jako: "Skarżący" "Strona"), na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej przywoływany jako: "KGP"), z dnia 23 czerwca 2021 r. nr EA b-1041/775/21

w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego.

Sąd I instancji za podstawę orzekania przyjął następujący stan faktyczny sprawy.

1. Decyzją nr B 924/A/2020 z dnia 18 czerwca 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu (dalej przywoływany jako: "Organ I instancji"), cofnął pozwolenie na broń palną myśliwską Skarżącemu, opierając się na tezie, że wstęp do wyliczenia z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r. poz. 955, dalej: "u.b.a."), stanowi odrębną i samodzielną przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń, a zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że Skarżący to osoba stanowiąca zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

2. Pismem z dnia 9 lipca 2020 r. Skarżący wniósł odwołanie od decyzji Organu I instancji z dnia 18 czerwca 2020 r., wskazując, że nie spełnia przesłanki

z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., jako że norma ta dotyczy wyłącznie osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za określone w ww. przepisie czyny.

3. Decyzją z dnia 3 września 2020 r. KGP uchylił decyzję Organu I instancji

z dnia 18 czerwca 2020 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując, że w sprawie zebrano niewystarczający materiał dowodowy.

4. Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu z dnia 14 kwietnia 2021 r. nr B 636/A/2021 ponownie orzekł o cofnięciu Skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

5. Pismem z dnia 6 maja 2021 r. Strona wniosła odwołanie do KGP, wskazując, że podstawą wydania decyzji jest błędnie dokonana subsumcja normy prawnej wynikającej z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Zdaniem Skarżącego, skutkiem prawidłowej subsumcji norm zawartych w przepisach byłoby umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, o co wnosił w ramach odwołania.

6. Decyzją z dnia 23 czerwca 2021 r. nr EA-b-1041/ 775/21 Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia 14 kwietnia 2021 r.

W decyzji Organ wskazał, że Policja cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Z woli ustawodawcy zagrożenie takie wynika wprost

w stosunku do osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe (art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a.) albo skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu lub przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione

w stanie nietrzeźwości albo pod wpływem środka odurzającego, lub gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia (art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. b u.b.a.). Jak podkreślił KGP, zagrożenie to może także wynikać z innych okoliczności, niż wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i b, np. jeśli posiadacz pozwolenia popełni czyn, za który nie nastąpiło skazanie, ale jego okoliczności w powiązaniu z dotychczasowym jego zachowaniem budzą obawy, że może on stworzyć zagrożenie, o którym mowa w ww. przepisie prawa.

Organ wyjaśnił, że powodem zaliczenia Skarżącego do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., jest negatywna opinia o nim w miejscu zamieszkania, sporządzona przez Komendanta Powiatowego Policji w Ostrowie Wielkopolskim, wskazująca, że Skarżący uchodzi za osobę porywczą, nadużywającą alkoholu

i konfliktową, nie przestrzegającą porządku prawnego i zasad współżycia społecznego. KGP ustalił także, że wobec Skarżącego przeprowadzono dwie interwencje Policji - w dniu 2 czerwca 2019 r.- w związku z przebitymi oponami

w autach, oraz w dniu 28 lipca 2020 r.- dotyczącą pobicia innej osoby. Powyższe okoliczności w powiązaniu z negatywną opinią o Skarżącym w miejscu zamieszkania (mimo pozytywnej opinii wśród osób z najbliższego otoczenia), zdaniem Organu, ujawniły takie cechy charakteru, jak niekontrolowane wybuchy agresji, nerwowość

i nieprzewidywalność, które to wykluczają posiadanie pozwolenia na broń palną.

W związku z powyższym w ocenie KGP istnieje obawa, że Skarżący posiadając zezwolenie na broń palną może stworzyć zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

7. Skarżący złożył skargę na powyższą decyzję.

8. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywoływanym na wstępie wyrokiem z dnia 18 listopada 2021 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2246/21), oddalił skargę Skarżącego.

W ocenie Sądu I instancji analiza art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. oraz art. 15 ust. 1 pkt 2-6 u.b.a prowadzi do wniosku, że przesłanki "zagrożenie dla siebie, porządku

i bezpieczeństwa publicznego" nie muszą występować łącznie, lecz każda z nich może stanowić oddzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń. Podobnie rzecz się ma z przesłankami zawartymi w pkt 6 lit. a) i b), które nie muszą występować łącznie z przesłankami "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego". Zagrożenie dla siebie, zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, jak również skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia, są to przesłanki, które - zdaniem Sądu I instancji - każda oddzielnie, stanowi podstawę cofnięcia pozwolenia na broń. Z tego mianowicie powodu, że chociażby każde przestępstwo wymienione w pkt a) i b) samo w sobie i z jego istoty stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a zatem niecelowe, z punktu widzenia racjonalnego ustawodawcy, byłoby powtarzanie tego zagrożenia. Wobec powyższego chodzi tu o takie zdarzenia bądź fakty, które nie mając źródła

w skazaniu w ogóle, bądź też za inne przestępstwa, stanowią takie zagrożenie

w sposób niejako samoistny, tzn. niepowiązany z pkt a) i b) tegoż przepisu.

Sąd I instancji uznał, że taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie, choć Skarżący nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo wymienione w art. art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a, to przeprowadzone przez organy Policji postępowanie dowodowe wykazało, że Skarżący dopuścił się czynów, które nie zakończyły się co prawda prawomocnym skazaniem, jednakże wypełniły przesłankę ustawową cofnięcia pozwolenia na broń tj. zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Prowadzone przez Policję czynności w sprawie naruszenia narządów ciała przez Skarżącego w dniu 28 lipca 2019 r. zostały prawomocnie zakończone odmową wszczęcia dochodzenia (czynu ściganego

z oskarżenia prywatnego) z uwagi na orzeczenie sądowo - lekarskie, stwierdzające

o naruszeniu narządów ciała na okres poniżej dni siedmiu. Mają one jednak istotne znaczenie w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na broń. Z protokołu zawiadomienia o przestępstwie oraz przesłuchania w charakterze świadka z dnia 31 lipca 2019 r. wynika, że pokrzywdzony jednoznacznie wskazuje jako sprawcę przestępstwa Skarżącego i szczegółowo opisuje przebieg zdarzenia. Zgodnie

z zeznaniem świadka został zaatakowany przez znanego mu osobiście S. K. i uderzony przez niego kilkukrotnie latarką w głowę, co spowodowało jego upadek, ale nie powstrzymało Skarżącego, przed kontynuowaniem ataku, który nadal bił leżącego, rękoma lub kopał nogą. Ponadto w czasie zajścia Skarżący wyrwał lampę ze ściany, a następnie po przemieszczeniu się ofiary jego ataku, do wnętrza budynku kontynuował uderzenia w głowę. W wyniku badania sądowo - lekarskiego wykonanego w dniu 30 lipca 2019 r. stwierdzono u poszkodowanego trzy rany głowy, na które założono szwy chirurgiczne długości 1,5 cm, 1,5 cm oraz 2,5 cm, otarcia naskórka okolicy czołowej głowy, krwiaki okularowe obu oczodołów, drobne punkcikowate otarcia naskórka przedramienia prawego oraz drobne otarcia na szyi i lewym podudziu. Doprowadzony do wytrzeźwienia w dniu zdarzenia Skarżący przyznał w obecności funkcjonariuszy, że to on spowodował obrażenia ciała w dniu 28 lipca 2019 r., a opis zdarzeń jakie przedstawił Skarżący Policji, są zgodne z zeznaniami poszkodowanego.

Ponadto w okresie od sierpnia 2019 r. do października 2020 r. Komendant Powiatowy Policji w (...) trzykrotnie wydał kategorycznie negatywne opinie o Stronie z informacją, że opiniowany stanowi zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego. W ocenie Sądu ocena zebranego

w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że decyzja Komendanta Policji wydana w sprawie, nie została podjęta na podstawie jednego incydentu, ale zdarzeń zaistniałych w okresie dwóch lat. Opinie te zostały poparte notatkami urzędowymi z przeprowadzonych wobec strony interwencji z dnia 2 czerwca 2019 r.

i z dnia 28 lipca 2019 r. oraz notatkami sporządzonymi po przeprowadzonych rozmowach z sąsiadami Strony, którzy wbrew wywodom skargi podali swoje dane osobowe w szczególności imiona i nazwiska. Dwie z tych osób oceniły Skarżącego negatywnie, potwierdzając skłonności strony do zachowań porywczych

i agresywnych, podkreślając, że nie chcą nawet rozmawiać ze Skarżącym. Znane im też były okoliczności pobicia oraz szarpaniny w miejscowości Sośnie z udziałem Strony. Ponadto jedna z osób oświadczyła, że obawia się Skarżącego. Kolejne dwie osoby zapytane o opinię na temat strony nie chciały wypowiadać się w tej sprawie.

W ocenie Sądu I instancji zebrany w sprawie materiał dowodowy został prawidłowo oceniony przez organy orzekające w sprawie i był wystraczający do podjęcia decyzji o cofnięciu Skarżącemu pozwolenia na broń. Prawidłowości tej oceny, nie zmienia okoliczność, że w miejscu zamieszkania znalazły się również osoby pozytywnie opiniujące Skarżącego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy prowadzi do wniosku, że Strona nie daje gwarancji co do przestrzegania prawa w posługiwaniu się bronią bowiem stanowi zagrożenie dla porządku

i bezpieczeństwa publicznego.

9. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postepowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej przywoływana jako: "p.p.s.a.") zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy oraz jednocześnie stanowiące naruszenie prawa stanowiące podstawę do:

1) zmiany orzeczenia poprzez stwierdzenie nieważności decyzji jako wydanej bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa, względnie jej uchylenie

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania akt przez Organ administracyjny.

2) ewentualnie o uchylenie wyroku i zobowiązanie Sądu I instancji do stwierdzenia nieważności decyzji jako wydanej bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa, względnie jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania akt przez Organ administracyjny,

tj.:

1) art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 u.b.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wstęp do wyliczenia w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. stanowi samodzielną (odrębną) przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń;

2) art. 10 ust. 1 u.b.a., poprzez niewłaściwe przyjęcie, że ma on zastosowanie w niniejszej sprawie;

3) art. 3 § 1 w zw. z art. 145 p.p.s.a. w zw. z art 6 - 7 k.p.a., poprzez niedostrzeżenie działania organu administracyjnego bez podstawy prawa, skutkującej naruszeniem zasady praworządności, bezwzględnie nakazującej działać organowi na podstawie przepisów prawa;

4) art. 3 § 1 w zw. z art. 145 p.p.s.a. w zw. art. 8 k.p.a., tj. naruszenie zasady pogłębiania zaufania, poprzez niedostrzeżenie, że organ administracyjny nie działał w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, a wręcz przeciwnie oparł rozstrzygnięcie na nieistniejącej podstawie prawnej, a dowody

w sprawie traktował wybiórczo.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona.

10. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że

w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej

w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

11. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni wskazanych

w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. W tej sprawie zarzuty naruszenia prawa procesowego zostały tak skonstruowane, że powiązano je ściśle z naruszeniem prawa materialnego, a zatem celowym jest ich łączne rozpoznanie. Argumentacja towarzysząca zarzutom prawnomaterialnym praktycznie była tożsama z argumentacją towarzyszącą zarzutom procesowym.

Rozpoznając sprawę w tych granicach Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, gdyż zarzuty w niej sformułowane są niezasadne.

12. Posiadanie i używanie broni palnej poddane jest w polskim systemie prawnym daleko idącej reglamentacji administracyjnej, której istotą jest ograniczenie w dziedzinie wykorzystania składników majątku, świadczenia usług, obrotu towarowego czy też swobody działalności gospodarczej w imię szeroko pojętego interesu publicznego. Prawo do posiadania broni nie należy do praw jednostki gwarantowanych w Konstytucji RP, nie ma charakteru publicznego prawa podmiotowego. Dostęp do broni poddany jest istotnym ograniczeniom wynikającym zarówno z monopolu Państwa na stosowanie środków przymusu, jak i z potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego (por. wyroki NSA: z dnia 28 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1562/10; z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05, por. też M. Filar, Prawo do posiadania broni palnej jako obywatelskie prawo podmiotowe, "Państwo i Prawo" 1997, nr 5, s. 43-45). Zgodnie

z art. 5 Konstytucji RP zadaniem Państwa jest między innymi zapewnienie bezpieczeństwa obywatelom. W ramach tego obowiązku Państwo musi przeciwdziałać bezprawnym zagrożeniom i zamachom wymierzonym w obywateli.

W treści art. 10 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji zawarta została zarówno norma kompetencyjna, jak i materialna, upoważniająca właściwy organ do wydania pozwolenia na broń: "jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni" (ust. 1). Wskazano także podstawę do określenia celów wydania pozwolenia na broń z przykładowym ich wskazaniem (ust. 2) oraz został określony, w stylizacji pozytywnej, otwarty katalog przesłanek uważanych przez ustawodawcę za "ważną przyczynę" wydania pozwolenia (ust. 3).

Przesłanka stanowienia zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa zawarta jest także konsekwentnie w przepisie regulującym instytucję cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2

i art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego:

a) skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe,

b) skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo:

– przeciwko życiu i zdrowiu,

– przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.

13. Redakcja negatywnej przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. może budzić wątpliwości. O ile zakres określonych w nim typów przestępstw jest sformułowany dość precyzyjnie, o tyle nie jest do końca jasna relacja między faktem skazania a pierwszą częścią tej przesłanki, dotyczącą stanu zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego (por. C. Kąkol [w:] Ustawa o broni i amunicji. Komentarz, Warszawa 2021, art. 15, LEX/el).

Chodzi mianowicie o to, w jaki sposób należy intepretować obydwa te komponenty i w jakim związku ze sobą pozostają. Innymi słowy: czy brak skazania za którekolwiek z przestępstw, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., wyklucza możliwość uznania określonej osoby za stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, oraz czy fakt skazania za którekolwiek ww. przestępstwo a priori oznacza, że osoba taka stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego?

Odnosząc się do kwestii eksponowanej przez Skarżącego a dotyczącej skazania jako przesłanki, którą należy rozpatrywać łącznie z przesłanką stanowienia zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 stycznia 2018 r. (sygn. akt II OSK 781/16), wskazał, że: "W przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. ustawodawca rozstrzygnął, iż wypełnia przesłankę zagrożenia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Do oceny, czy

w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub ubiegająca się o takie pozwolenie, jest skazana za przestępstwo, o którym mowa

w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ww. ustawy" (por. także wyrok WSA w Olsztynie z 16 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 1391/16, wyrok WSA w Warszawie z 13.04.2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1450/16).

Ocena omawianej przesłanki negatywnej została przedstawiona również

w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2017 r. (sygn. akt II OSK 2344/15), w którym przyjęto, że: "W przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. nie zostały zawarte dwie przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń tylko jedna. Przesłanką cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni jest stwarzanie przez osobę posiadającą takie pozwolenie zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Jednocześnie ustawodawca przesądził, że osobami stwarzającymi takie zagrożenie są osoby, które zostały skazane prawomocnym wyrokiem za wymienione w tym przepisie określonego rodzaju przestępstwa. Jest to w istocie ustawowe domniemanie, którego obalenie nie jest dopuszczalne".

Słusznie jednak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 kwietnia 2017 r. (sygn. akt II OSK 1549/15), zwrócił uwagę na to, że: "Według dyrektywy nr 91/477/EWG w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni pozwolenia na broń nie można wydać osobie, która stwarza zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, w tym osobie skazanej za przestępstwo umyślne

z użyciem przemocy. W związku z tym przyjęcie wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji, według której tylko osoby skazane za przestępstwa wymienione w tym przepisie stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, byłoby sprzeczne z powołaną dyrektywą i to w taki sposób, że doszłoby do wyinterpretowania normy łagodniejszej niż wynikającej

z dyrektywy, co naruszałoby art. 3 ww. dyrektywy" (por. także wyrok NSA z 6 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2060/12). Sąd II instancji orzekający w tej sprawie pogląd powyższy w pełni podziela.

14. Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu znany jest pogląd R. Rejmaniaka, zgodnie z którym "nieuprawnione jest przyjęcie, że treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy jest jedynie uszczegółowieniem przesłanki negatywnej zawartej w art. 10 ust. 1 ustawy, niewyczerpującym jej treści. Przeciwnie, przyjąć należy, iż art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi pełną, zakresową definicję tej przesłanki. Dlatego też w przypadkach w nim wskazanych organ Policji rzeczywiście nie musi oceniać wpływu popełnionego przez wnioskodawcę czynu na zaistnienie zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Oznacza to jednak również (...) że nie jest możliwe przeprowadzenie przez organ oceny, czy inne, niewymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy okoliczności, powodują istnienie takiego zagrożenia" (por. R. Rejmaniak, Glosa do wyroku NSA w Warszawie z 20.02.2015 r., II OSK 1683/13, Prok. i Pr. 2016/9, s. 193.

Sąd II instancji orzekający w sprawie stanowiska tego jednak nie aprobuje

i uznaje, że przy ocenie przesłanki stworzenia zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego – tzn. przesłanki wydania pozwolenia na broń, ustanie której uzasadnia cofnięcie wydanego pozwolenia - organy Policji obowiązane są wziąć pod uwagę nie tylko okoliczności określone w art. 15 ust. 1 pkt 6, ale także - wszelkie inne niemające źródła w skazaniu, wskazujące na to, że wnioskodawca nie daje gwarancji, że udzielenie pozwolenia na posiadanie broni nie sprowadzi zagrożenia dla niego samego czy porządku lub bezpieczeństwa wewnętrznego.

15. W świetle powyższych rozważań za prawidłowe należy uznać twierdzenie WSA, że organy Policji są uprawnione do cofnięcia pozwolenia na broń osobom, które stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, mimo iż nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo wymienione

w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., przy czym muszą wówczas wykazać na czym opierają stwierdzenie, że osoba posiadająca pozwolenie na broń stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Taka wykładnia normy z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. zgodna jest bowiem z kierunkowym założeniem prawodawcy europejskiego, zawartym w dyrektywie Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. Urz. WE L 256 z 13 września 1991 r.) zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/51/WE z dnia 21 maja 2008 r. (Dz. Urz UE L 179.5 z 8 lipca 2008 r.). W powołanych dyrektywach ustalono minimalny poziom reglamentacji w zakresie nabywania i posiadania broni, dopuszczając uchwalenie przez państwa członkowskie surowszych przepisów w tym zakresie (art. 3 dyrektywy z 18 czerwca 1991 r.). Jednym z tych minimalnych poziomów reglamentacji jest obowiązek zapewnienia przez państwa członkowskie aby zezwolenia na nabycie i posiadanie broni było udzielane osobom spełniającym określone warunki, przy czym jeden z nich został sformułowany w art. 5 dyrektywy

z 18 czerwca 1991 r. w brzmieniu wynikającym z dyrektywy z 21 maja 2008 r. tak: "państwa członkowskie zezwalają na nabywanie i posiadanie broni palnej wyłącznie osobom, które (...) nie stanowią zagrożenia dla samych siebie, dla porządku publicznego lub dla bezpieczeństwa publicznego; wyrok skazujący za popełnione umyślnie przestępstwo z użyciem przemocy uznaje się za element wskazujący na takie zagrożenie".

Mające prawne znaczenie w rozpoznawanej sprawie brzmienie art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. ustalone zostało ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni

i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami

i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195 ze zm.), która powyższe dyrektywy wdrażała. Treściowo zatem art. 10 ust. 1 u.b.a. regulującego przesłanki wydania pozwolenia na broń jak też art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. zakresie cofnięcia tego pozwolenia - pozostają spójne i odzwierciedlają jednoznaczne wymogi prawa europejskiego.

16. Zdaniem NSA, w rozpoznawanej sprawie organy Policji dostatecznie wykazały na podstawie jakich okoliczności i cech charakteru Skarżącego został on uznany za osobę stwarzającą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

Zgodzić można się ze stanowiskiem, że sam fakt, że przeciwko uprawnionemu do posiadania broni toczyło się jakiekolwiek postępowanie karne, nie uzasadnia wniosku, że osoba ta stwarza zagrożenie. W rozpoznawanej sprawie jednakże ocenę, że ustała pozytywna przesłanka wydania pozwolenia na broń z art. 10 ust. 1 u.b.a., tzn. że ustała przesłanka, że Skarżący kasacyjnie nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oparto na kompletnym materiale dowodowym. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że choć Skarżący nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo wymienione w art. art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a, to przeprowadzone przez organy Policji postępowanie dowodowe wykazało, że Skarżący dopuścił się czynów, które choć nie zakończyły się prawomocnym skazaniem, to wypełniły przesłankę ustawową cofnięcia pozwolenia na broń tj. zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Prowadzone przez Policję czynności w sprawie naruszenia narządów ciała przez Skarżącego

w dniu 28 lipca 2019 r. zostały prawomocnie zakończone odmową wszczęcia dochodzenia (czynu ściganego z oskarżenia prywatnego) z uwagi na orzeczenie sądowo - lekarskie, stwierdzające o naruszeniu narządów ciała na okres poniżej dni siedmiu. Miały one jednak istotne znaczenie w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na broń. Z protokołu zawiadomienia o przestępstwie oraz przesłuchania

w charakterze świadka z dnia 31 lipca 2019 r. wynika, że pokrzywdzony jednoznacznie wskazuje jako sprawcę przestępstwa Skarżącego i szczegółowo opisuje przebieg zdarzenia. W wyniku badania sądowo - lekarskiego wykonanego

w dniu 30 lipca 2019 r. stwierdzono u poszkodowanego szczegółowo opisane obrażenia. Doprowadzony do wytrzeźwienia w dniu zdarzenia Skarżący przyznał w obecności funkcjonariuszy, że to on spowodował obrażenia ciała w dniu 28 lipca 2019 r., a opis zdarzeń jakie przedstawił Skarżący Policji, był zgodny z zeznaniami poszkodowanego.

Ponadto w okresie od sierpnia 2019 r. do października 2020 r. Komendant Powiatowy Policji w Ostrowie Wielkopolskim trzykrotnie wydał kategorycznie negatywne opinie o Stronie z informacją, że opiniowany stanowi zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego. Prawidłowo zatem WSA ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, że decyzja Komendanta Policji wydana

w sprawie, nie została podjęta na podstawie jednego incydentu, ale zdarzeń zaistniałych w okresie dwóch lat. Opinie te zostały poparte notatkami urzędowymi

z przeprowadzonych wobec Strony interwencji z dnia 2 czerwca 2019 r. i z dnia 28 lipca 2019 r. oraz notatkami sporządzonymi po przeprowadzonych rozmowach

z sąsiadami strony.

17. Naczelny Sąd Administracyjny w tym miejscu wskazuje, że przesłanki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania powinny być badane w sposób restrykcyjny, zaś możliwość niewyrażenia zgody na jej posiadanie, w tym cofnięcie pozwolenia powinna być postrzegana jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa. Przy badaniu przesłanek wydawania pozwolenia na broń czy przesłanek do cofnięcia wydanego już pozwolenia, nie bez znaczenia jest, że - jak wskazuje orzecznictwo - posiadanie broni w polskim porządku prawnym jest reglamentowane i podlega restrykcyjnej ocenie, nie jest prawem podmiotowym lecz przywilejem obwarowanym szczególnymi wymogami, w związku z czym od osoby takie pozwolenie posiadającej, wymaga się kwalifikowanych cech charakteru oraz zachowania nie budzącego wątpliwości

z punktu widzenia ochrony porządku prawnego (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 47/20 oraz wyrok NSA z 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 727/21).

Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd, że posiadacz broni powinien dawać rękojmię, że swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu

i porządkowi publicznemu. Natomiast w przypadku osoby, u której stwierdzono możliwość znacznego ograniczenia zdolności rozumienia swoich czynów i kierowania swym postępowaniem zachodzi uzasadnione podejrzenie, że może w sposób nieodpowiedni, niebezpieczny posługiwać się bronią.

18. Sąd pierwszej instancji dokonał zatem prawidłowej wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Prawidłowo także przywołał art. 10 ust. 1 u.b.a. jako tło dla swoich rozważań, stąd zarzuty naruszenia powyższych przepisów są nieuzasadnione.

19. W judykaturze prezentowane jest stanowisko, wedle którego w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem jego konkretnej jednostki redakcyjnej (por. wyroki NSA z 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 614/13; z 14 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1799/12). Przy konstruowaniu w tej sprawie zarzutu naruszenia art. 145 p.p.s.a. wymóg ten nie został spełniony.

20. Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd może zatem naruszyć art. 3 § 1 p.p.s.a. wykraczając poza wyznaczoną nim właściwość rzeczową bądź odmawiając merytorycznego rozpoznania sprawy leżącej w jego właściwości. Nie może zaś mu uchybić dokonując tej kontroli, nawet gdy jej wynik nie odpowiada prawu. W niniejszej sprawie Sąd I instancji dokonał oceny zaskarżonej decyzji i zastosował środek przewidziany w ustawie, tzn. wydał wyrok. Skarżący kasacyjnie nie wyjaśnił, na czym polega naruszenie tego przepisu. Tak sformułowany zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. nie może zatem być uwzględniony.

21. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, uznając że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

22. O zasądzeniu kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935), na które to koszty składało się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika organu, za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych pochodzą z bazy dostępnej pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl