Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant specjalista Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków-Śródmieście Zachód Małgorzaty Osuchowskiej-Krawczyk sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] A w K na akt Dyrektora Archiwum Narodowego z dnia 13 maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku utworzenia i prowadzenia archiwum zakładowego skargę oddala

Zaskarżonym przez Przedsiębiorstwo [...] A w K (dalej strona skarżąca) aktem z dnia 13 maja 2019 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 33 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz.U. z 2019 r., poz. 553 ze zm., zwanej dalej ustawą o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach), Dyrektor Archiwum Narodowego ustalił stronę skarżącą jako jednostkę organizacyjną, w której powstają materiały archiwalne wchodzące do państwowego zasobu archiwalnego, obowiązaną do utworzenia i prowadzenia archiwum zakładowego, zgodnie z art. 33 ust. 1, art. 34 i 35 ustawą o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.

Powyższy akt został wydany w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego:

W dniu 7 marca 2019 r. została przeprowadzona przez pracownika Archiwum Narodowego w siedzibie strony skarżącej i przy udziale jej pracownika, ekspertyza archiwalna w celu ustalenia jednostki wytwarzającej materiały archiwalne wchodzące do państwowego zasobu archiwalnego.

Wniosek o ustalenie, że strona skarżąca jest tego rodzaju jednostką organizacyjną, w której powstają materiały archiwalne wchodzące do państwowego zasobu archiwalnego, został pozytywnie zaopiniowany przez Komisję Archiwalnej Oceny Dokumentacji Archiwum Narodowego w dniu 27 marca 2019 r.

W związku z powyższym Dyrektor Archiwum Narodowego, działając na podstawie art. 33 ust. 3 pkt 2 ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach, opisanym powyżej aktem ustalił, że strona skarżąca jest tego typu jednostką organizacyjną obowiązaną do utworzenia i prowadzenia archiwum zakładowego, zgodnie z art. 33 ust. 1, art. 34 i 35 ww. ustawy.

W uzasadnieniu tego aktu Dyrektor wskazał, że strona skarżąca powstała na skutek podziału Przedsiębiorstwa [...] "A" z siedzibą w K przez organ założycielski, tj. Wojewodę i kontynuuje jego działalność. Materiały archiwalne Przedsiębiorstwa [...] "A" w K zostały przejęte do Archiwum Narodowego, natomiast strona skarżąca posiada dokumentację realizacji odziedziczoną po Przedsiębiorstwie [...] "A", sięgającą lat sześćdziesiątych XX wieku.

Dyrektor podniósł, że strona skarżąca świadczy usługi geologiczne i wiertnicze na rzecz budownictwa ogólnego i przemysłowego oraz specjalistyczne usługi budowlane. Zakres usług strony skarżącej to: mikropale, mikropale iniekcyjne, pale wiercone, wzmacnianie gruntów, fundamentów, zabezpieczenie, odwadnianie wykopów, projekty, dokumentacje geologiczno-inżynierskie i hydrogeologiczne, geotechniczne, specjalistyczne geotechniczne badania terenowe, sondowania, wiercenia rdzeniowe, kompleksowe rozpoznanie terenów osuwiskowych. Strona skarżąca obecnie zajmuje się głównie usługami z zakresu wzmacniania gruntów pod budynkami poprzez wykonanie i montaż pali i mikropali (zarówno dla nowobudowanych jak i dla istniejących obiektów). W Przedsiębiorstwie przechowywana jest dokumentacja z poszczególnych realizacji (realizowanych zadań, zleceń), w tym dokumentacja powykonawcza (w tym techniczna) oraz geologiczna, a także dokumentacja dot. organizacji Przedsiębiorstwa. Dokumentacja z zakresu obsługi księgowej i kadrowej przechowywana jest w Państwowym Zarządzie Powierniczym (przy ul. H).

Z uwagi więc na prowadzoną przez stronę skarżącą specyficzną działalność z zakresu geologii inżynierskiej i hydrogeologii, organ uznał, że wytwarza ona materiały archiwalne w rozumieniu art. 1 ustawy archiwalnej, tj. akta i dokumenty oraz dokumentację techniczną, mające znaczenie jako źródło informacji o wartości historycznej na temat rozwoju gospodarczego. Materiały archiwalne stanowi dokumentacja powykonawcza (w tym techniczna) oraz geologiczna, mająca znaczenie jako źródło informacji o wartości historycznej na temat technologii i postępu technicznego w sektorze budownictwa, wiertnictwa, hydrogeologii i geologii inżynierskiej. Materiały archiwalne stanowi także dokumentacja dotycząca organizacji i działalności Przedsiębiorstwa, tj. plany i sprawozdania, własne akty normatywne (regulaminy, zarządzenia), dokumentacja związana z nadzorem Wojewody i Rady Nadzorczej, mająca znaczenie jako źródło informacji o wartości historycznej o działalności państwowej jednostki organizacyjnej.

Ponadto strona skarżąca kontynuuje działalność Przedsiębiorstwa [...] "A", zlikwidowanego z dniem 15 kwietnia 2014 r., które wytwarzało materiały archiwalne. W związku z tym dokumentacja strony skarżącej stanowi naturalną kontynuację tych materiałów i obrazuje działania następcy prawnego w zmieniającym się otoczeniu gospodarczym i jego dostosowanie do nowych potrzeb rynku.

Na powyższy akt skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła strona skarżąca.

Uznając, że kwestionowany skargą akt, jest aktem z zakresu administracji publicznej, zarzuciła Dyrektorowi Archiwum Narodowego:

1. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 33 ust. 3 pkt 2 ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na ustaleniu strony skarżącej, jako jednostki organizacyjnej, w której powstają materiały archiwalne wchodzące do państwowego zasobu archiwalnego, obowiązanej do utworzenia i prowadzenia archiwum zakładowego, podczas gdy w wymienionej wyżej jednostce nie powstają materiały archiwalne w rozumieniu art. ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 1 ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach poprzez mylne przyjęcie, że wytwarzana u strony skarżącej dokumentacja techniczna ma znaczenie jako źródło informacji o wartości historycznej na temat rozwoju gospodarczego, jak również na temat technologii postępu technicznego w sektorze budownictwa, wiertnictwa, hydrogeologii, podczas gdy dokumentacja tworzona przez stronę skarżącą z zakresu geologii inżynierskiej i hydrogeologii jest typową dokumentacją z tego zakresu, tworzoną przez szereg podmiotów specjalizujących się w tym zakresie na rynku,

3. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 1 ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach poprzez mylne przyjęcie, że wytwarzana u strony skarżącej dokumentacja dotycząca organizacji i działalności przedsiębiorstwa państwowego ma znaczenie jako źródło informacji o wartości historycznej na temat organizacji i działalności państwowej jednostki organizacyjnej, podczas gdy dokumentacja powstająca u strony skarżącej ma charakter przeciętnej dokumentacji związanej z funkcjonowaniem przedsiębiorstwa państwowego, a istotne informacje z jej działalności zamieszczane są w urzędowych rejestrach takich jak rejestr przedsiębiorców KRS, a ponadto w związku ze sprawowanym nadzorem przez organ założycielski – Wojewodę dokumenty związane z działalnością przedsiębiorstwa państwowego są archiwizowane przez ten podmiot,

4. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7, 77 § 1, 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz.U. z 2018 r. poz. 2096) wyrażające się w niewypełnieniu obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego, a nadto niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności nieprzeprowadzenie wystarczającego postepowania wyjaśniającego w sprawie zakresu ustalenia, czy dokumentacja wytwarzana przez stronę skarżącą może być zakwalifikowana jako materiał archiwalny.

Zdaniem strony skarżącej błędnie przyjął Dyrektor, że wytwarza ona materiały archiwalne w rozumieniu ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach. Dokumentacja powykonawcza tworzona przez stronę skarżącą jest bowiem typową dokumentacją, tworzona przez szereg innych podmiotów funkcjonujących na rynku, a specjalizujących się w geologii inżynierskiej i hydrologii. Nie odbiega ona w jakimkolwiek zakresie od standardowej dokumentacji z zakresu geologii inżynierskiej i hydrologii. Strona skarżąca twierdzi, że w odniesieniu do dokumentacji powykonawczej, technicznej oraz geologicznej, tworzonej przez nią, żadne z kryteriów, wypracowanych na potrzeby kwalifikacji danej dokumentacji do materiałów archiwalnych, nie zachodzi. Z całą pewnością nie zachodzi kryterium niepowtarzalności, jak i unikatowości dokumentacji, gdyż taką samą dokumentację może wytworzyć wiele innych podmiotów tym się zajmujących. Również w odniesieniu do dokumentacji dotyczącej organizacji i działalności przedsiębiorstwa państwowego nie można przyjąć, że dokumenty te stanowią materiały archiwalne. Całość tej dokumentacji jest przechowywana przez Wojewodę.

W związku z powyższym strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego aktu, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów wymienionych w skardze oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego aktu. W szczególności podkreślił, że kryteria, które stosuje się w celu kwalifikacji danej dokumentacji do archiwalnej, takie jak: kryterium znaczenia twórcy akt, wartości informacyjnej akt, niepowtarzalności informacji, unikatowości, kwalifikują w pełni dokumentację wytwarzaną przez stronę skarżącą, jako jednostkę organizacyjną, do kategorii materiałów archiwalnych w rozumieniu ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając sprawę zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji, postanowień i innych aktów z zakresu administracji publicznej z przepisami prawa.

W odniesieniu do wniosku strony skarżącej zawartego w skardze, a dotyczącego przeprowadzenia dowodów z dokumentów podkreślić należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest orzekanie przez sąd na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszcza możliwość przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, ograniczonego jedynie do dowodu z dokumentu, uzależniając jednak możliwość jego przeprowadzenia od łącznego spełnienia następujących, wskazanych w art. 106 § 3 P.p.s.a. przesłanek, tj.:

1) jeśli przeprowadzenie dowodu jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie i

2) nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Zdaniem Sądu żadna z tych dwóch przesłanek nie zaistniała, a akta którymi dysponował Sąd pozwalały mu na przeprowadzenie kontroli wydanego w sprawie aktu.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę wydania kwestionowanego skargą aktu stanowił przepis art. 33 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz.U. z 2019 r., poz. 553 ze zm., zwanej dalej ustawą o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach).

W świetle tego przepisu "archiwa zakładowe tworzy się w państwowych jednostkach organizacyjnych oraz w jednostkach samorządu terytorialnego i innych samorządowych jednostkach organizacyjnych, w których powstają materiały archiwalne" (ust. 1). "Jednostki, w których tworzy się archiwa zakładowe, ustala: 1) w odniesieniu do jednostek obejmujących działalnością obszar całego Państwa – Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych; 2) w odniesieniu do innych jednostek – dyrektor właściwego archiwum państwowego" (ust. 3).

Ustawa o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach nie określa formy prawnej "tworzenia" archiwum zakładowego i "ustalania" jednostki, w których takie archiwum ma być utworzone.

W takim stanie rzeczy tworzenie archiwum zakładowego i ustalenie przez właściwy organ administracji jednostki, w której takie archiwum ma funkcjonować, jest w ocenie Sądu aktem administracyjnym w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Wolą ustawodawcy było bowiem objęcie kontrolą sądu administracyjnego tych prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych, w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia administracyjnego.

O tym, że jest to akt z zakresu administracji publicznej przemawiają następujące względy. Akt ten podjęty został w sprawie indywidualnej, skierowany został do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego – ustawie o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.

Akt administracyjny indywidualny jest zatem aktem stosowania prawa, dokonującym władczej konkretyzacji tego prawa. Powinien on ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) określone uprawnienia lub obowiązki, określone przepisami administracyjnego prawa materialnego. Tylko bowiem prawo materialne może przyznać, stwierdzić albo uznać uprawnienie lub obowiązek.

Postanowienia art. 33 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 459) stanowią, że osobami prawnymi są Skarb Państwa i jednostki organizacyjne, którym przepisy szczególne przyznają osobowość prawną. Przepis ten znajduje odzwierciedlenie w powszechnie panującym w doktrynie prawnej poglądzie, że pojęcie "jednostka organizacyjna" jest pojęciem nadrzędnym w stosunku do pojęcia "osoba prawna" i każda osoba prawna jest jednostką organizacyjną. Poza Skarbem Państwa, polski system prawny zna innego rodzaju państwowe osoby prawne.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że ustawa o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach, posługując się w art. 33 ust. 1 pojęciem jednostki organizacyjnej (państwowej lub samorządowej), nie zawęża go jedynie do jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, lecz rozciąga go także na spółki prawa handlowego utworzone przez Skarb Państwa lub przez jednostki samorządu terytorialnego (jednoosobowe), przedsiębiorstwa państwowe, czy spółki prawa handlowego. Oznacza to, że w przypadku powstawania materiałów archiwalnych wchodzących do państwowego zasobu archiwalnego, także wyżej wymienione podmioty mają obowiązek tworzenia i prowadzenia archiwum zakładowego.

Wobec tego strona skarżąca, jako jednostka organizacyjna, jest tym podmiotem, o którym mowa we wskazanej powyżej ustawie.

Z akt sprawy wynika bowiem, że strona skarżąca jest przedsiębiorstwem państwowym, które powstało z dniem 16 kwietnia 2014 r. na mocy Zarządzenia nr 91/14 Wojewody z dnia 8 kwietnia 2014 r. w sprawie podziału przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą Przedsiębiorstwo [...] "A" z siedzibą w K i utworzenia przedsiębiorstw pod nazwami "[...] A" z siedzibą w K oraz Państwowego Zarządu Powierniczego. Organem założycielskim jest więc Wojewoda. Strona skarżąca jest jednostką, o której mowa w art. 33 ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.

Oceniając legalność zaskarżonego aktu Sąd stwierdził, że przy jego wydawaniu Dyrektor, wbrew twierdzeniom skargi, nie naruszył, ani przepisów postepowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy, ani przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię i zastosowanie, w stopniu mającym wpływ na wynik tej sprawy.

Po pierwsze, organ kompetentny do ustalenia jednostki, w której powstają materiały archiwalne wchodzące do państwowego zasobu archiwalnego, obowiązaną do utworzenia i prowadzenia archiwum zakładowego, nie tylko, że zebrał wystarczający materiał dowodowy, pozwalający mu na wydanie tego rodzaju aktu, co również prawidłowo go ocenił.

Zgodnie z art. 1 ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach materiałami archiwalnymi wchodzącymi do narodowego zasobu archiwalnego, zwanymi dalej "materiałami archiwalnymi", są wszelkiego rodzaju akta i dokumenty, korespondencja, dokumentacja finansowa, techniczna i statystyczna, mapy i plany, fotografie, filmy i mikrofilmy, nagrania dźwiękowe i wideofonowe, dokumenty elektroniczne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 570, z 2018 r., poz. 1000, 1544 i 1669 oraz z 2019 r., poz. 60) oraz inna dokumentacja, bez względu na sposób jej wytworzenia, mająca znaczenie jako źródło informacji o wartości historycznej o działalności Państwa Polskiego, jego poszczególnych organów i innych państwowych jednostek organizacyjnych oraz o jego stosunkach z innymi państwami, o rozwoju życia społecznego i gospodarczego, o działalności organizacji o charakterze politycznym, społecznym i gospodarczym, zawodowym i wyznaniowym, o organizacji i rozwoju nauki, kultury i sztuki, a także o działalności jednostek samorządu terytorialnego i innych samorządowych jednostek organizacyjnych - powstała w przeszłości i powstająca współcześnie."

Wykładnia przepisów ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach, w szczególności wskazanego powyżej art. 1 tej ustawy, prowadzi do wniosków, że za materiały archiwalne należy między innymi uznać te, które mają znaczenie jako źródło informacji o wartości historycznej na temat rozwoju gospodarczego, a także o działalności innych samorządowych jednostek organizacyjnych powstała w przeszłości, jak i obecnie.

Prawidłowo, zdaniem Sądu, ocenił Dyrektor, że materiały archiwalne strony skarżącej stanowi dokumentacja powykonawcza (w tym techniczna) oraz geologiczna, mająca bezsprzecznie znaczenie jako źródło informacji o wartości historycznej, bo stanowi źródło informacji na temat technologii i postępu technicznego w sektorze budownictwa, wiertnictwa, hydrogeologii i geologii inżynierskiej. Materiały archiwalne stanowi także dokumentacja dotycząca organizacji i działalności strony skarżącej, tj. plany i sprawozdania, własne akty normatywne (regulaminy, zarządzenia), dokumentacja związana z nadzorem Wojewody i Rady Nadzorczej, mająca znaczenie jako źródło informacji o wartości historycznej o działalności państwowej jednostki organizacyjnej.

Rację ma więc Dyrektor argumentując w uzasadnieniu zaskarżonego aktu, że strona skarżąca wytwarza materiały archiwalne w rozumieniu art. 1 ustawy, a nadto, jako jednostka kontynuująca działalność Przedsiębiorstwa [...] "A",(zlikwidowanego z dniem 15 kwietnia 2014 r., które wytwarzało materiały archiwalne) wytwarza dokumentację stanowiącą naturalną kontynuację materiałów poprzednika, które to materiały "obrazują działania następcy prawnego w zmieniającym się otoczeniu gospodarczym i jego dostosowanie do nowych potrzeb rynku."

Akcentując w uzasadnieniu zaskarżonego aktu rodzaj świadczonych przez stronę skarżącą usług geologicznych i wiertniczych oraz na rzecz budownictwa ogólnego i przemysłowego oraz specjalistycznych usług budowlanych, a także zakres tych usług, wskazując jakiego rodzaju dokumentacja przechowywana jest u strony skarżącej, Dyrektor w sposób przekonywujący wykazał, że wszystkie kryteria selekcji akt, jako archiwalnych, stosowane na potrzeby archiwistyki zostały spełnione. Zarówno więc kryterium twórcy akt (specyficznego rodzaju jednostka), jak i kryterium wartości informacyjnej akt (informacje na temat technologii i postępu technicznego w sektorze budownictwa, wiertnictwa, hydrogeologii i geologii inżynierskiej), a co za tym idzie niepowtarzalności informacji i ich, unikatowości, pozwalały stwierdzić, że strona skarżąca, rzeczywiście tego rodzaju dokumentację wytwarza i przechowuje, zwłaszcza, że, co dodać należy, strona skarżąca jest obecnie jedynym przedsiębiorstwem państwowym podlegającym pod Wojewodę, prowadzącym działalność w zakresie usług geologicznych i wiertniczych na rzecz budownictwa i jako taki podmiot jest więc jedynym dostarczycielem danych do państwowego zasobu archiwalnego. Większość materiałów wytwarzanych przez przedsiębiorstwa, kształtujących obraz stosunków gospodarczych w Polsce znalazła się poza zasięgiem archiwów państwowych.

W ocenie Sądu, dawało to w związku z tym w pełni podstawę do skorzystania przez Dyrektora z przyznanych mu kompetencji art. 33 ust. 3 pkt 2 ustawy.

Uzasadnienie zaś zaskarżonego aktu w sposób jasny wskazuje, z jakich powodów wytwarzaną i przechowywaną u strony skarżącej dokumentację należało uznać za archiwalną w rozumieniu art. 1 ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.

Skarga nie mogła zatem wywrzeć zamierzonego skutku. Powyższe obrazuje bowiem, że podniesione w niej zarzuty naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, nie potwierdziły się.

Zwrócić należy jedynie uwagę Dyrektorowi, na obowiązek, wynikający z treści art. 54 § 2 P.p.s.a., że organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi (tj. w sposób trwale połączonymi) aktami sprawy i odpowiedzią na skargę

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.