Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 246/16 o odmowie uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 września 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 246/16 w sprawie ze skarg M. G., Z. S., M. S., W. W. i Towarzystwa [...] w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 246/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił uzupełnienia wyroku tego Sądu z dnia 5 września 2016 r.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] Prezydent Miasta B. - po rozpatrzeniu wniosku Miejskiego Zarządu Dróg w B. o wydanie decyzji środowiskowej - ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Rozbudowie ul. C. w B.". Jednocześnie w decyzji organ określił warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji nakazując utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania. Wskazał co należy uwzględnić w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oraz jakie rozwiązania chroniące środowisko muszą być zastosowane, aby zapobiec i ograniczyć oddziaływanie planowanej inwestycji na środowisko. Nałożył również obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania akustycznego, jednocześnie nie nałożył obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] utrzymało powyższą decyzję w mocy.

Wyrokiem z dnia 5 września 2016 r. sygn. akt Il SA/GI 246/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - po rozpoznaniu sprawy ze skarg M. G., Z. S., M. S., W. W. i Towarzystwa [...] w W. (zwanego dalej Towarzystwem) na wskazaną powyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. - uchylił tę decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji (pkt 1 sentencji) i zasądził od organu odwoławczego na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego (pkt 2 sentencji). Odpis tego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony Towarzystwu w dniu 20 października 2016 r.

W dniu 2 listopada 2016 r. pełnomocnik Towarzystwa wystąpił do Sądu z wnioskiem o uzupełnienie pkt 1 sentencji tego orzeczenia poprzez doprecyzowanie, czy wskazane na wstępie decyzje organów obu instancji zostały uchylone w całości, czy w części.

Przywołując regulację art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej zwanej "Ppsa", Sąd wskazał, że autor wniosku uznał, że sentencja wyroku uwzględniającego skargę winna literalnie odpowiadać treści tego przepisu. Wobec tego, zdaniem wnioskodawcy, jeżeli w sprawie brak jest informacji, czy decyzje organów obu instancji zostały uchylone w całości czy w części, to Sąd nie zamieścił w sentencji wyroku tego dodatkowego elementu, co uzasadnia złożony wniosek. Nadto, wnioskodawca zwrócił uwagę, że w uzasadnieniu wyroku Sąd oddalił jeden z zarzutów - wskazujący na błędne stanowisko organu o odstąpieniu od zalecenia przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko na etapie udzielania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, przez co domniemywać można, że decyzja nie została uchylona w części odpowiadającej art. 82 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.).

W toku rozprawy pełnomocnik skarżących przychylił się do wniosku Towarzystwa i wniósł o uzupełnienie wyroku. Podobnie pełnomocnik uczestnika postępowania Miejskiego Zarządu Dróg w B. wniósł o uwzględnienie wniosku poprzez orzeczenie, że uchyla się decyzję organu pierwszej instancji w pkt 1, 2 i 4.

Sąd przytoczył brzmienie przepisu art. 157 § 1 Ppsa i stwierdził, że w świetle tej regulacji wniosek Towarzystwa o uzupełnienie wyroku z dnia 5 września 2016 r. został wniesiony w terminie, lecz nie zasługuje on na uwzględnienie. Zważyć bowiem należy, że Sąd w przedmiotowym wyroku orzekł o całości skargi i zawarł w nim wszelkie dodatkowe orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić. W myśl powołanego we wniosku art. 145 § 1 pkt 1 Ppsa, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części. Zawarte w wyroku sformułowanie "uchyla zaskarżoną decyzję" oznacza jej uchylenie w całości. Jedynie w przypadku częściowego uchylenia zaskarżonej decyzji sąd obowiązany jest zamieścić zakres, w jakim decyzja podlega uchyleniu. Dodatkowo Sąd wyjaśnił, że w przypadku częściowego uchylenia decyzji sentencja wyroku zawierałaby rozstrzygnięcie o częściowym oddaleniu skargi, na podstawie art. 151 Ppsa, gdyby uchylenie decyzji dotyczyło jedynie jej części, a zaskarżeniu do sądu podlegała decyzja w całości, jak to miało to miejsce w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości, że rozstrzygnięcie zawarte w wyroku z dnia 5 września 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 246/16 dotyczyło uchylenia decyzji organów obu instancji w całości, a tym samym Sąd orzekł o całości skargi. Sąd wskazał także, że nie było możliwe wydanie orzeczenia uchylającego tylko w części decyzję środowiskową, pozostawiając w obrocie prawnym decyzję nie spełniającą wymogów wynikających zarówno z art. 82 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jak i z art. 107 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie znalazł podstaw do uzupełnienia wyroku na podstawie art. 157 § 1 Ppsa.

Skarżący M. G., Z. S., M. S. i W. W., reprezentowani przez r.pr. S. K., wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 grudnia 2016 r., zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 157 § 1 Ppsa poprzez oddalenie wniosku o uzupełnienie wyroku w sytuacji gdy wyrok nie zawierał istotnego elementu, jakim jest określenie, czy zaskarżona decyzja została uchylona w całości, czy też w części.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 grudnia 2016 r. w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu zażalenia strona skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 Ppsa, Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części. W ocenie skarżącego treść przedmiotowego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że orzeczenie wydane na jego podstawie powinni jednoznacznie określać, czy decyzja została uchylona w całości czy też w części. Niedopuszczalne jest zatem takie formułowanie sentencji orzeczenia, które nie określa wprost zakresu uchylenia decyzji, pozostawiając określenie rzeczywistego zakresu rozstrzygnięcia sferze domysłów i dowolnych interpretacji. Nie zgodzono się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., iż całościowe uchylenie decyzji wynika w analizowanym przypadku z okoliczności, że gdyby uchylono jedynie część zaskarżonej decyzji, to zostałoby to wtedy wprost określone, a poza tym wyrok zawierałby w takim przypadku dodatkowe rozstrzygnięcie oddalające skargę w pozostałym zakresie. W ocenie strony skarżącej takie stanowisko pomija kwestię, że wyrok jest kierowany do różnych podmiotów, w tym do podmiotów nieposiadających szerokiej wiedzy prawniczej koniecznej do dostrzeżenia wskazywanych przez Sąd I instancji zależności. Dlatego też podstawowe znaczenie ma takie formułowanie sentencji orzeczenia, które rozstrzyga sprawę w sposób kompletny, jednoznaczny i całkowicie zgodny z treścią zastosowanych przepisów prawa. W świetle powyższych twierdzeń strona skarżąca za niedopuszczalną i wadliwą uznała sentencję wyroku, która pomija określenie, czy decyzja została uchylona w całości czy też w części, gdyż ten element wyroku należy uznać za obligatoryjny w przypadku wszystkich rozstrzygnięć uwzględniających skargi.

Postanowieniem z dnia 27 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenia M. G., Z. S. i W. W. na podstawie art. 220 § 3 Ppsa z uwagi na brak uiszczenia wpisów sądowych od powyższych zażaleń.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 maja 2017 r. oddalił zażalenie uczestnika postępowania G. M. na powyższe postanowienie tego Sądu z dnia 27 marca 2016 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Przepis art. 157 § 1 p.p.s.a. znajduje zatem zastosowanie do sytuacji, gdy zachodzi potrzeba wyjaśnienia wątpliwości do treści sentencji wyroku, bądź jego uzasadnienia w sytuacji gdy jest ono niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1364/07, CBOIS). Tymczasem w okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób uznać, że rozstrzygnięcie zawarte w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 września 2016 r. o sygn. akt II SA/Gl 246/16 budzi wątpliwości interpretacyjne i nie wynika jednoznacznie jaki jest zakres uchylenia decyzji organów administracji publicznej.

Wyrokiem z dnia 5 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - po rozpoznaniu skarg M. G., Z. S., M. S., W. W. i Towarzystwa [...] w W. (zwanego dalej Organizacją) - uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] października nr nr [...] (w pkt 1), zasądził od organu odwoławczego na rzecz M. G., Z. S., M. S., W. W. kwotę po 697 złotych oraz na rzecz Organizacji kwotę 200 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania (w pkt 2).

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie Sąd uwzględnił skargi, uchylając zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie Sądu sformułowane jako "uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] października nr nr [...]" (pkt 1 wyroku) jest zgodne z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a, a podnoszona w zażaleniu argumentacja nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym. Rację ma Sąd pierwszej instancji, że takie sformułowanie wyroku oznacza, że decyzje organów obu instancji zostały uchylone w całości. Prawidłowo też Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że jedynie w przypadku uchylenia decyzji w części Sąd obowiązany jest określić zakres w jakim decyzja podlega uchyleniu.

W tej sytuacji należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w przedmiotowym wyroku Sąd orzekł o całości skargi i zawarł w nim wszelkie dodatkowe orzeczenia, które wedle przepisów ustawy powinien był zamieścić. Tym samym uznać należy, że żądanie skarżącego zawarte we wniosku o dokonanie wykładni wyroku nie zmierza do usunięcia wątpliwości w zakresie rozstrzygnięcia sprawy.

Z powyższych względów Sądowi pierwszej instancji nie można skutecznie zarzucić naruszenia art. 157 § 1 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.