Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 25 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 lipca 2024 r. sygn. akt II SA/Po 828/23 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi E. G. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 października 2023 r. nr WOA.7722.153.2023.MO w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 8 lipca 2024 r. sygn. akt II SA/Po 828/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił skarżącemu E. G. wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 października 2023 r. w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowienie w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wywołuje skutków materialnoprawnych ze względu na jego zakres i charakter prawny. Uznanie przez organ za niezasadne zarzutów zgłoszonych przez stronę skarżącą w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie powoduje powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony, nie nakłada na stronę nowych praw lub obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu. Zaskarżone postanowienie nie formułuje żadnego obowiązku podlegającego wykonaniu, jak również nie otwiera drogi do egzekucji administracyjnej. Egzekucja administracyjna jest kontynuowana po otrzymaniu przez organ zawiadomienia o wydaniu ostatecznego postanowienia o oddaleniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zatem jego wstrzymanie nie może spowodować wstrzymania postępowania egzekucyjnego. W ocenie Sądu nie jest także zasadne wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej, która w niniejszej sprawie podlega egzekucji. Przedmiotem skargi i postępowania sądowoadministracyjnego jest postanowienie wydane w ramach postępowania egzekucyjnego w administracji. Decyzja, podlegająca egzekucji w niniejszej sprawie, nie jest objęta skargą i nie stanowi aktu wydanego lub podjętego we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. in fine.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. W uzasadnieniu zażalenia strona podniosła, że sam przedmiot nie może być zastąpiony innym, a ponadto kto i za czyje pieniądze miałby oddać kwotę grzywny lub odbudować altanę. Ponadto szczególnie istotnym jest, iż w sprawie nie tyle chodzi o uniknięcie dolegliwości, co uniknięcie niezasadnie zdwojonej dolegliwości (podwójnej, bo naliczonej odrębnie dla obojga małżonków), a nadto dolegliwości niezasadnej, gdyż odnoszącej się do wykonanego obowiązku związanego z wykonanymi w przeszłości pracami rozbiórkowymi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela dokonaną przez Sąd pierwszej instancji ocenę, że wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie mógł zostać uwzględniony. Oceny tej nie zmienia argumentacja podniesiona w zażaleniu. Sąd pierwszej instancji nie mógł zastosować ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, bowiem przedmiotem skargi do sądu jest postanowienie organu dotyczące zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Uznanie przez organ za niezasadne zarzutów zgłoszonych przez stronę w toku postępowania egzekucyjnego nie powoduje powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony, nie nakłada na skarżącą nowych praw lub obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu. Skutkiem zaskarżonego postanowienia jest tylko to, że postępowanie egzekucyjne nie zawiera wad i toczy się nadal. Tym samym wstrzymanie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest możliwe (por. postanowienie NSA z 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II GZ 306/15, postanowienie NSA z 19 listopada 2015 r., sygn. akt II FZ 737/15).

Zarówno wniosek strony jak i złożone zażalenie zmierzają do wykazania, że w niniejszym postepowaniu istnieją podstawy do wstrzymania szeroko rozumianego postępowania egzekucyjnego toczącego się wobec strony skarżącej. Należy przypomnieć, że art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wiąże, co do zasady, z ewentualnymi skutkami wykonania zaskarżonego aktu, nie zaś skutkami wykonania innych aktów podjętych w ramach tego samego postępowania (post. NSA z 6 kwietnia 2016 r. II OZ 334/16). Oczywiście art. 61 § 3 zd. 3 p.p.s.a. stanowi, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jednak sformułowanie "granice tej samej sprawy" odnieść należy do granic sprawy w jej znaczeniu materialnym, która podlega ocenie legalności przez Sąd w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a zatem w takim zakresie w jakim zachodzi identyczność podmiotowa, przedmiotowa w ramach ustalonego aktem lub decyzją stosunku materialnoprawnego przy identyczności podstaw prawnych i faktycznych jakie określiły istnienie tegoż stosunku. Tymczasem jak już wcześniej wskazano skutkiem zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia jest tylko to, że postępowanie egzekucyjne może toczyć się nadal – nie zaś wysokość grzywny, jej podstawa prawna czy ilość zobowiązanych podmiotów. Nie można zatem uznać, że w sprawie zachodzi tożsamość przedmiotowa.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.