Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Urszula Raczkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A.E.G. Sp. z o.o. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2012 r.; sygn. akt VIII SA/Wa 96/12 w zakresie oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A.E.G. Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2011 r.; nr: [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z 5 lipca 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 96/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek A.E.G. Sp. z o.o. w B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Dyrektor Oddziału) z [...] maja 2011 r., nr [...], w przedmiocie odmowy płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.

Pismem z [...] stycznia 2012 r. Agro Enterpises Głogów sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Oddziału z [...] maja 2011 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, wskazując jednocześnie, iż jego uchybienie nastąpiło bez wiedzy i winy spółki, która nie posiadała jakichkolwiek informacji o wydaniu i doręczeniu zaskarżonej decyzji. Spółka przyznała, że decyzja została wysłana do pełnomocnika W.K., została awizowana i zwrócona jako niepodjęta w terminie, jednak nieodebranie przesyłki było uzasadnione wykonywaniem przez pełnomocnika praca rolnych poza miejscem zamieszkania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 24 lutego 2012 r. , sygn. akt VIII SA/Wa 96/12, odmówił skarżącej spółce przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 140/12, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z akt administracyjnych niniejszej sprawy nie wynika, czy W.K. był pełnomocnikiem skarżącej spółki w przedmiotowej sprawie.

W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny nakazał, by Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę ustalił, czy W.K. był pełnomocnikiem skarżącej spółki; ocenił, czy decyzja organu została prawidłowo doręczona oraz wyjaśnił, czy upłynął termin do wniesienia skargi na tę decyzję. Jednocześnie wskazał, że Sąd I instancji powinien rozważyć, czy okolicznościach niniejszej sprawy można przyjąć, że doręczenie decyzji było pozbawione znaczenia prawnego i uzasadnia przywrócenie terminu do wniesienia skargi bez potrzeby powtórnego prawidłowego doręczenia pisma.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 5 lipca 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 96/12, po ponownym rozpoznaniu sprawy, oddalił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że ze względu na fakt, iż w aktach administracyjnych niniejszej sprawy nie znajduje się pełnomocnictwo skarżącej do działania w jej imieniu dla W.K., należy przyjąć, że nie mógł on być adresatem zaskarżonej decyzji, a tym samym – że organ nie doręczył skarżącej decyzji skutecznie. Zdaniem Sądu I instancji pozwala tu uznać, że termin do wniesienia skargi nie zaczął biec. Tym samym, w przekonaniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ skarga została wniesiona w terminie.

Od ww. postanowienia wniósł zażalenie Dyrektor Oddziału, żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w aktach administracyjnych sprawy przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu 6 września 2010 r. dotyczących decyzji nr [...] znajduje się kopia pełnomocnictwa ogólnego udzielonego W.K. do reprezentowania spółki A.E.G. Sp. z o.o. Jednocześnie, organ skarżący wskazał, że dla spraw dotyczących płatności do gruntów rolnych oraz płatności dotyczących obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW), w związku z tym, że wszczyna się je na podstawie tego samego wniosku jest prowadzona jedna teczka aktowa sprawy.

W konsekwencji, zdaniem skarżącego, wydane przez Sąd I instancji postanowienie w przedmiocie oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zostało wydane niezgodnie z istniejącym stanem faktycznym. W przekonaniu skarżącego przedstawione okoliczności pozwalają stwierdzić, że W.K. był umocowany do reprezentowania spółki A.E.G. Sp. z o.o., a decyzja Dyrektora Oddziału z [...] maja 2011 r., nr [...], została mu skutecznie doręczona. Zdaniem skarżącego pozwala to uznać, że skarga na ww. decyzję została wniesiona w niniejszej sprawie po upływie terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. sąd, któremu wskutek uwzględnienia zażalenia została przekazana sprawa do ponownego rozpoznania, związany jest dokonaną w niej przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnią prawa.

W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie na postanowienie, które zapadło w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, bada w pierwszej kolejności, czy Sąd I instancji prawidłowo zastosował wykładnię prawa przyjętą w poprzednim wydanym w sprawie postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Istota zagadnienia występującego w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy Sąd I instancji prawidłowo wyjaśnił, czy W.K. był pełnomocnikiem skarżącej spółki w sprawie z jej wniosku z [...] maja 2011 r. Obowiązek wyjaśnienia tej okoliczności wynikał bowiem z wykładni przyjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 140/12.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w aktach administracyjnych sprawy rozstrzygniętej decyzją Dyrektora Oddziału z [...] maja 2011 r., nr [...], nie ma pełnomocnictwa dla W.K. Jednocześnie skarżący w zażaleniu podniósł, że w przekazanych Sądowi I instancji aktach dotyczących decyzji Dyrektora Oddziału, nr [...], znajduje się kopia pełnomocnictwa ogólnego udzielonego W.K. do reprezentowania spółki A.E.G. Sp. z o.o.

Stosownie do art. 33 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. W świetle orzecznictwa pojęcie akt w przytoczonym przepisie należy rozumieć jako akta konkretnego postępowania administracyjnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 599/08). Oznacza to, że pełnomocnictwo w postępowaniu administracyjnym – o ile ma być skuteczne w konkretnym postępowaniu – musi znaleźć odzwierciedlenie w piśmie złożonym w jego aktach. Nawet jeśli strona ustanowiła pełnomocnika do wszystkich spraw, to pełnomocnik jest zobligowany złożyć uwierzytelniony odpis tego pełnomocnictwa do akt każdej z prowadzonych spraw (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1217/06; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 599/08).

Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 133 p.p.s.a. sąd orzeka w granicach sprawy i na podstawie jej akt. Oznacza to, że podstawą orzekania przez sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami w danej sprawie administracyjnej (por. A. Kabat, (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 392-393). Pozwala to przyjąć, że sąd w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie ma obowiązku poszukiwania pełnomocnictwa w aktach innych niż akta konkretnej sprawy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 października 2011 r., sygn. akt I FZ 327/11; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 12 września 2005 r., sygn. akt II SA/Op 197/05).

W konsekwencji, trzeba uznać, że Sąd I instancji – ze względu na brak w aktach administracyjnych sprawy rozstrzygniętej decyzją Dyrektora Oddziału z [...] maja 2011 r., nr [...], pisma zawierającego stosowne pełnomocnictwo – prawidłowo ustalił, że W.K. nie był pełnomocnikiem skarżącej spółki w sprawie z jej wniosku z [...] maja 2011 r. Tym samym, należy przyjąć, że Sąd I instancji właściwie uznał, iż doręczenie ww. decyzji Dyrektora Oddziału nie było skuteczne, a w konsekwencji, iż w niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podlegał oddaleniu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.