Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia C. [...] Sp. z o.o. w J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 1394/24 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi C. [...]Sp. z o.o. w J. na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 11 marca 2024 r., nr DPP-III.6643.5.2023.WK.4 w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 listopada 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 1394/24 odrzucił skargę C. [...] Sp. z. o.o. w J. na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 11 marca 2024 r., w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 17 marca 2025 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia został skutecznie doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 4 kwietnia 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k 274 akt sądowych). Tym samym 7- dniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego upływał z dniem 11 kwietnia 2025 r. Pismem z 14 kwietnia 2025 r. skarżąca, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zwróciła się o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wraz z wnioskiem uiszczono wpis sądowy w prawidłowej wysokości, a następnie w wyniku rozpoznania wniosku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 29 maja 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 1394/24 odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 25 września 2025 r. sygn. akt I GZ 343/25 oddalił zażalenie skarżącej spółki.

W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej "p.p.s.a."

Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji, zaskarżając je w całości oraz zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, t.j

(a) art. 220 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 184 Konstytucji RP polegające na bezpodstawnym odrzuceniu skargi ze względu na rzekome nieuzupełnienie braków fiskalnych w terminie, co skutkowało pozbawieniem skarżącej możliwości dokonania sądowej kontroli działalności organów administracyjnych w zakresie weryfikacji legalności decyzji objętej skargą, podczas gdy uchybienie terminowi na uzupełnienie braków fiskalnych wynika z okoliczności niezawinionych przez skarżącą w postaci:

- nagłych problemów zdrowotnych osoby odpowiedzialnej za sprawy finansowe spółki Prezesa Zarządu W. K. mającej 87 lat, uniemożliwiających swobodne poruszanie się, potwierdzone zaświadczeniem o ukończeniu rehabilitacji, które czyniły niemożliwym osobiste wyjaśnienie sytuacji w Banku i zapewnienie opłacenia wpisu,

- przeszkody w postaci blokady rachunku bankowego, która uniemożliwiła dokonanie opłaty w terminie, a zatem wystąpiły obiektywne i niezależne od strony przyczyny, które spełnione łącznie, skutecznie uniemożliwiły prowadzącej sprawy spółki uiszczenie wpisu od skargi w terminie zakreślonym przez Sąd,

- art. 2 p.p.s.a. w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 184 Konstytucji RP polegające na przyjęciu zbyt restrykcyjnej interpretacji przepisów postępowania poprzez odrzucenie skargi ze względu na minimalne i nieistotne uchybienie natury formalnej, co skutkowało pozbawieniem skarżącej możliwości dokonania sądowej kontroli działalności organów administracyjnych w zakresie weryfikacji legalności decyzji objętej skargą, tym samym obligując ją do wykonania zaskarżonej decyzji i zapłaty 5.647.837,50 zł, podczas gdy istnieją poważne wątpliwości co do legalności i poprawności działania organów administracyjnych, podczas gdy: uchybienie terminowi na uzupełnienie opłaty wynosiło jedynie 3 dni, uzupełnienie braków fiskalnych zostało dokonane niezwłocznie w momencie ustania przeszkody uniemożliwiającej dokonanie wpłaty w terminie, kwota równa wpisowi została uiszczona w całości i znajduje się obecnie na rachunku bankowym Sądu,

- art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego, w szczególności dowodów złożonych wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu: niezbadanie związku przyczynowego pomiędzy ograniczoną możliwością poruszania się przez W. K., a brakiem możliwości wyjaśnienia blokady konta w terminie, pominięcie znaczenia łącznego wystąpienia przeszkód: zdrowotnej i finansowej, które kumulatywnie doprowadziły do uchybienia terminowi uiszczenia wpisu sądowego od skargi, oraz pominięcie informacji wynikającej z zaświadczenia o ukończeniu rehabilitacji dot. wieku Prezesa spółki, która w chwili obecnej ma 87 lat,

- art. 141 § 4 p.p.s.a,. poprzez brak należytego odniesienia się w uzasadnieniu postanowienia do przedstawionych dowodów na brak winy skarżącej w uchybieniu terminowi, tj.: zaświadczenia o ukończeniu rehabilitacji, wskazującego na zalecenie pozostania w domu z powodu rwy kulszowej zrzutów ekranu potwierdzających blokadę konta bankowego, potwierdzenia przelewu z dnia 14 kwietnia 2025 r.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).

Zasadą jest zatem obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od wnoszonego przez stronę pisma. Wyjątki od takiego obowiązku określają przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i są to podmiotowe zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów (art. 239 p.p.s.a.) czy też instytucja prawa pomocy (art. 243 i następne p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie skarżąca nie jest zwolniona z obowiązku uiszczania kosztów sądowych, czy to na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy też na podstawie orzeczenia sądu. W tej sytuacji skarżąca był zobowiązana do uiszczenia wpisu od złożonej skargi.

Wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało stronie skarżącej doręczone z dniem 4 kwietnia 2025 r. Natomiast w wymaganym terminie nie uiszczono wpisu od skargi.

Mając na uwadze podniesione w zażaleniu zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy wskazać, że nie zasługują one na uwzględnienie z uwagi na ich niezasadność. Przed wszystkim nie może zasługiwać na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 220 § 3 p.p.s.a., bowiem Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił skargę z uwagi na nieuzupełnienie jej braku formalnego w ustawowym terminie. Zaś kwestie nagłych problemów zdrowotnych osoby odpowiedzialnej za sprawy spółki były już przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji jak też Naczelnego Sądu Administracyjnego w postanowieniu dotyczącym przywrócenia terminu do złożenia wpisu od skargi. Nie ma racji autor zażalenia wskazując, że brak wpisu od skargi jest uchybieniem o charakterze nieistotnym, ponieważ jest to brak formalny, który uniemożliwia nadanie skardze odpowiedniego biegu.

Zarzuty naruszenia art. 134 § 2 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. również nie są zasadne. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może dotyczyć tylko braków niezbędnych elementów uzasadnienia rozstrzygnięcia, nie zaś braku przeprowadzenia dowodu. Z kolei o naruszeniu art. 134 § 1 p.p.s.a. można byłoby mówić, gdyby Sąd pierwszej instancji wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które sąd pierwszej instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesione zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. oddalił zażalenie.