Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 marca 2021 r. sprawy ze skargi N. N. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy do załatwienia wniosków N. N. z dnia [...] kwietnia 2020 r. oraz z dnia [...] lipca 2020 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Burmistrz Miasta i Gminy dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosków N. N. z dnia [...] kwietnia 2020 r. oraz z dnia [...] lipca 2020 r.; 3. stwierdza, że zaistniała bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. w pozostałej części skargę oddala; 5. zasądza od Gminy C. na rzecz skarżącej N. N. kwotę [...]([...]) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z dnia [...] października 2020 roku, N. N. (dalej także jako "skarżąca"), reprezentowana prze pełnomocnika zawodowego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy (dalej także jako "organ") w zakresie rozpatrzenia wniosku z [...] kwietnia 2020 r. dotyczącego udzielenia informacji o stanie rozpoznania sprawy oraz wniosku z [...] lipca 2020 r. w zakresie udostępnienia Informacji publicznej.

Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (dalej także jako "u.d.i.p.") w zw. z art 2 ust. 1 u.d.i.p., art 4 ust 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz art 4 ust 3 u.d.i.p. poprzez dokonanie przez organ błędnej wykładni pojęcia informacji publicznej skutkującej uchybieniu obowiązkowi udostępnienia informacji publicznej;

2. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d i e u.d.i.p. poprzez błędne przyjęcie, iż informacja żądana przez Skarżącą nie podlega udostępnieniu na podstawie przepisów u.d.i.p., wskutek czego organ uchybił obowiązkowi udostępnienia informacji publicznej;

3. art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez uchybienie przez organ obowiązkowi udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącej;

4. art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez uchybienie przez organ terminom do udostępnienia informacji publicznej;

5. art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez uchybienie przez organ obowiązkowi wydania decyzji w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej;

6. art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej także jako "k.p.a."), art. 7 k.p.a. i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.; dalej także jako "Konstytucja") poprzez uchybienie przez organ zasadzie legalności i praworządności działania organów administracji publicznej wynikające z naruszania prawa materialnego i procesowego przy rozstrzyganiu wniosków skarżącej oraz poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego ich wyjaśnienia;

7. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej;

8. art. 54 ust. 1 Konstytucji oraz art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez uniemożliwienie skarżącej realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej w zakresie działania Burmistrza Miasta i Gminy jako organu władzy publicznej.

W skardze wniesiono o:

1. zobowiązanie Burmistrza Miasta i Gminy do udostępnienia informacji publicznej w żądanym przez Skarżącą zakresie w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem prawomocności;

2. stwierdzenie, że Burmistrz Miasta i Gminy dopuścił się bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej;

3. stwierdzenie, że bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

4. zasądzenie od Burmistrza Miasta i Gminy na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie [...]zł, tj. połowy przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2019 r. zgodnie z art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz na postawie Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2020 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2019 r. (M.P. z 2020 poz. 174);

5. zasądzenie od Burmistrza Miasta i Gminy na rzecz skarżącej kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego obliczonych według norm przepisanych, zwrotu wpisu sądowego w kwocie [...]zł oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa skarżącej w kwocie [...]zł ([...],00 zł opłaty i [...] zł kosztów przelewu), na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i art. 211 p.p.s.a.;

6. przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy o znaku: [...] oraz [...], których kopie załączono do niniejszej skargi.

Skarga ta została wniesiona w poniższym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia [...] kwietnia 2020 roku N. N. (pod panieńskim nazwiskiem N. ), działając przez pełnomocnika zawodowego, zwróciła się do Burmistrza Miasta i Gminy o "bezzwłoczne pisemne udzielenie informacji o stanie spraw oraz podanie sygnatur pod jakimi są prowadzone przez Burmistrza Miasta i Gminy sprawy:

1. z zawiadomienia N. N. do Burmistrza Miasta i Gminy z [...] listopada 2019 roku o naruszeniu przez R. T. przepisów ustawy o odpadach.;

2. z zawiadomienia N. N. do W. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2019 roku o naruszeniu przez R. T. przepisów ustawy o odpadach, które zostało przekazane pismem Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w P. Delegatura w L. do Burmistrza Miasta i Gminy z [...] listopada 2019 roku o znaku: [...]"

Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. ([...]) Burmistrz Miasta i Gminy przedstawił odpowiedź na pismo z dnia [...] kwietnia 2020 r. Wyjaśnił w nim, że przed Burmistrzem Miasta i Gminy nie toczy się i nigdy nie toczyło się żadne postępowanie z wniosku w rozumieniu art. 61 § 1 k.p.a., N. N. w przedmiocie naruszenia przepisów ustawy o odpadach. Podano dalej, że zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2019 r., poz. 201 z późn. zm.) postępowanie w przedmiocie usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania jest prowadzone z urzędu. Dodano, że Burmistrz Miasta i Gminy zgodnie z art. 28 k.p.a. nie uznał N. N. za stronę postępowania prowadzonego z urzędu. Podniesiono, że tryb dostępu do akt postępowania administracyjnego jest regulowany przez art. 73 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (DZ.U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.), który jest lex specialis w stosunku do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1330 z późn. zm.). Wskazano, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż nie jest informacją o sprawach publicznych, a dotyczy sprawy indywidualnej i konkretnej. Mając powyższe na uwadze Burmistrz Miasta i Gminy odmówił udzielenia jakichkolwiek informacji o stanie prowadzonych postępowań, których N. N. nie jest stroną.

Drugim pismem z dnia [...] lipca 2020 roku, N. N., działając przez pełnomocnika zawodowego, zwróciła się do Burmistrza Miasta i Gminy o "udostępnienie informacji publicznej poprzez udostępnienie kopii lub skanów na nośniku elektronicznym wszystkich dokumentów, pism, notatek urzędowych powstałych w związku z:

1. zawiadomieniem N. N. (z domu N. ) do Burmistrza Miasta i Gminy z [...] listopada 2019 r.;

2. zawiadomieniem N. N. (z domu N. ) do W. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2019 r., które zostało przekazane pismem Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w P. Delegatura w L. do Burmistrza Miasta i Gminy z [...] listopada 2019 r. o znaku: [...];

w przedmiocie naruszenia przez R. T. przepisów ustawy o odpadach, a w szczególności dotyczących podjętych przez Burmistrza Miasta i Gminy czynności i sposobu załatwienia sprawy."

Jak wskazano, "Kopie dokumentów lub nośnik elektroniczny ze skanami dokumentów proszę doręczyć na adres Kancelarii podany w nagłówku pisma albo przesłać skany dokumentów za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres: [...]".

W uzasadnieniu dodano, że udzielenie informacji publicznej dotyczy informacji w przedmiocie załatwienia sprawy ze wskazanych w treści pisma zawiadomień N. N. dotyczących naruszenia przez R. T. przepisów ustawy o.odpadach Zdaniem skarżącej, żądana informacja o przebiegu postępowania jest informacją publiczną.

Pismem z dnia [...] lipca 2020 roku ([...].) Burmistrz Miasta i Gminy wskazał, że nie jest uprawniony do przedstawiania szczegółowych ustaleń z prowadzonych postępowań administracyjnych. Jak wskazano, akta postępowania administracyjnego są udostępniane stronom tego postępowania na zasadach określonych w art. 73 k.p.a., która zdaniem organu stanowi lex specialis w stosunku do uregulowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. To uniemożliwia udostępnienie skarżącej kopii akt postępowania administracyjnego, gdyż skarżącej nie przysługuje zdaniem organu status strony postępowania. Tym samym Burmistrz Miasta i Gminy w całości podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r.

W skardze z dnia [...] października 2020 r. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy skarżąca wskazała, że błędne jest stanowisko organu jakoby żądana informacja w zakresie podjętego przez organ działania z zawiadomień skarżącej oraz sposobu załatwienia sprawy nie byłą informacją publiczną. Zdaniem skarżącej żądała ona udostępnienia informacji publicznej w przedmiocie podjętych przez Organ czynności i sposobu załatwienia sprawy w związku z złożonymi zawiadomieniami, a organ bezzasadnie uznał, że żądana przez skarżącą informacja nie ma waloru informacji publicznej. Zdaniem skarżącej żądane przez nią informacją są informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. W braku otrzymania tych informacji w terminie ustawowym, zdaniem skarżącej organ naruszył normy przewidujące termin udzielania odpowiedzi na wnioski o udzielenie informacji publicznej, a także określające konieczność udzielenia odmowy udzielenia wnioskowanej informacji publicznej w drodze decyzji administracyjnej. W takim stanie rzeczy, nierozpoznanie wniosków skarżącej o udzielenie informacji publicznej ani niewydanie decyzji odmownych oznacza zdaniem skarżącej, że organ pozostaje w bezczynności w odniesieniu do udzielenia informacji publicznej.

Skarżąca podniosła, że każdy wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony bądź przez jej udostępnienie zgodnie z wnioskiem, bądź przez odmowę udostępnienia w drodze decyzji, a skarżąca nie otrzymała zarówno wnioskowanej informacji publicznej jak i decyzji odmawiającej jej udostępnienia.

Uznanie, że bezczynność organu miała charakter rażący według skarżącej wynika z postawy organu, uchybienia przez niego obowiązkom wynikającym z przepisów prawa oraz okolicznościach niniejszej sprawy. Skarżąca uzupełniła, że do dnia złożenia skargi Burmistrz Miasta i Gminy nie podjął czynności wymaganych przepisami prawa, a jedynie dokonał działań pozornych, które miały rzekomo świadczyć o braku wystąpienia bezczynności.

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] października 2020 r. Burmistrz Miasta i Gminy wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wobec jego bezprzedmiotowości, ewentualnie o oddalenie skargi w całości oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego oraz kwoty [...]zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Organ podniósł, że skarga jest oczywiście bezzasadna. Organ udzielił odpowiedzi na wnioski skarżącej o udostępnienie informacji publicznej pismami z dnia [...] czerwca 2020 roku oraz [...] lipca 2020 roku. Nadto, w okresie od [...] marca 2020 r. do [...] maja 2020 r. bieg terminów procesowych był zawieszony na mocy ustaw covidowych. Toteż Burmistrz Miasta i Gminy dotrzymał terminów ustawowych.

Nadto, organ wskazał, że brak jest możliwości udzielenia informacji z postępowania administracyjnego podmiotom niebędącym stronami, a wnioski osoby nieposiadającej statusu strony postępowania o udostępnienie całości akt prowadzonego postępowania administracyjnego w trybie udostępnienia informacji publicznej należy rozpatrywać w kategoriach jawnej próby obejścia prawa. Swoje stanowisko organ poparł orzecznictwem sądowoadministracyjnym.

W dalszej kolejności organ odniósł się do niewydania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, gdzie wskazał, że taka decyzja musi być wydana jedynie gdy żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy, wobec czego istnieje zgodność w orzecznictwie oraz doktrynie prawa. Toteż kwestia wydania decyzji odmownej nie dotyczy niniejszej sprawy.

W tym stanie rzeczy organ wskazał, że załatwił wnioski skarżącej w sposób ustawowo przewidziany i w zakreślonym terminie, za czym nie pozostaje on w bezczynności.

Pismem z dnia [...] listopada 2020 roku skarżąca działając przez pełnomocnika fachowego podtrzymała zarzuty, stanowisko oraz wniosku sformułowane w skardze oraz w reakcji na odpowiedź na skargę podniosła, że Burmistrz Miasta i Gminy nie wykazał, aby żądane przez skarżącą informacje nie stanowiły informacji publicznych, co potwierdza bezczynność organu. Nadto, podniesiono, że obowiązywanie okresu zawieszenia biegu terminów w toku postępowania administracyjnego z uwagi na stan pandemii nie uzasadnia nieudzielenia dostępu do informacji publicznej, a także że zdaniem skarżącej informację publiczną stanowią wszelkiego rodzaju dokumenty urzędowe organu sporządzone w związku z prowadzeniem spraw. Wskazano, że organ udzielając jedynie odpowiedzi na wnioski skarżącej bez udostępnienia informacji publicznej nie może uniknąć zarzutu bezczynności, a stanowisko organu co do rzekomej próby obejścia prawa jest wadliwe, gdyż korzystanie z konstytucyjnych praw obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej nie może prowadzić do obejścia prawa. Skarżąca dodała, że nie zgadza się z twierdzeniem organu jakoby wniosła o udostępnienie kopii całości akt postępowania administracyjnego, gdyż temu twierdzeniu przeczy sama treść wniosków skarżącej o udostępnienie informacji publicznej. Zdaniem skarżącej wnioski te sprowadzały się do żądania udostępnienia informacji publicznej w przedmiocie podjętych przez organ czynności i sposobu załatwienia sprawy w związku ze złożonymi zawiadomienia, w tym podania sygnatur, pod jakimi prowadzone są postępowania w tym zakresie. Co więcej, w przypadku zaistnienia wątpliwości co do charakteru wnioskowanej informacji organ powinien interpretować przepisu ustawy o dostępie do informacji publicznej na korzyść skarżącej wykonującej prawo do informacji publicznej. A zatem organ dokonał także błędnej interpretacji wniosków skarżącej, co skutkowało ograniczeniem przysługującego skarżącej konstytucyjnego prawa do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej. Przedstawiono także stanowisko, że przywołane przez organ orzecznictwo sądowoadministracyjne nie odnosi się do stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sąd administracyjny kontroluje działalność organów administracji publicznej, do czego zobowiązuje go art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.). Zakres tej kontroli wskazuje z kolei art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325 – dalej jako: p.p.s.a.), a jednym z jej przedmiotów jest bezczynność organów w odniesieniu do m. in. obowiązku wydania określonej decyzji administracyjnej czy też dokonania czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o czym przesądza art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Sąd stosuje kryterium legalności, a zatem zgodności z prawem procesowym i materialnym (art. 1 § 2 wskazanej ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych).

Odnosząc się na wstępie do wniosku dowodowego pełnomocnika Skarżącej, Sąd wskazuje, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ma jedynie uzupełniający charakter, na co wskazuje w sposób jednoznaczny brzmienie przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a., w myśl którego Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić - dowody uzupełniające - z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W okolicznościach badanej sprawy nie zaistniały w sprawie wątpliwości tego rodzaju, które uzasadniałyby przeprowadzenie dowodów uzupełniających, tym bardziej, że żądaniem skargi objęto przeprowadzenie dowodu z dokumentów, które zostały Sądowi przekazane przez organ jako akta administracyjne sprawy.

Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 sąd: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.).

W niniejszej sprawie zastosowanie znajdują także regulacje ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.), zwanej następnie "u.d.i.p.", bowiem wnioski strony skarżącej z dnia [...] kwietnia 2020 r. oraz z dnia [...] lipca 2020 r. dotyczyły również "udostępnienia informacji publicznej". Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei art. 6 ust. 1 u.d.i.p. wymienia przykładowo, co stanowi informację publiczną. Podmioty, które wskazuje art. 4 u.d.i.p. to te, które zobowiązane są do udostępnienia informacji publicznej. Stanowi on w ogólności, że grupę tę stanowią władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Przykładowo, do kręgu tych podmiotów zalicza w pkt 1 organy władzy publicznej.

W kontekście powyższych unormowań nie może budzić uzasadnionych wątpliwości, że Burmistrz Miasta i Gminy jako organ jednostki samorządu terytorialnego stanowi organ władzy publicznej, a zatem podmiot zobowiązany do przekazania informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu.

Na wstępie należy wskazać, że jak wynika z całokształtu przekazanej Sądowi dokumentacji żądania zawarte we wnioskach N. N. z dnia [...] kwietnia 2020 r. oraz [...] lipca 2020 r. dotyczyły m.in. udostępnienia informacji publicznej. Należy wskazać, że we wnioskach z dnia [...] kwietnia 2020 r. oraz z dnia [...] lipca 2020 r. zostały zawarte m.in. żądania dotyczące informacji o stanie sprawy oraz podania sygnatur pod jakimi są prowadzone przez Burmistrza Miasta i Gminy sprawy, które zostały wszczęte w związku zawiadomieniem, które zostało przez N. N. skierowane do Burmistrza Miasta i Gminy w listopadzie 2019 r. Odnosząc się do żądania wniosku w tym zakresie należy wskazać, że w ocenie Sądu w niniejszym składzie, nie może budzić wątpliwości, że informacją publiczną. jest w szczególności informacja o stanie przyjmowanych przez organy spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. e u.d.i.p.), to także dane niezbędne do identyfikacji załatwianych spraw - takie zwłaszcza, jak ich sygnatura, oznaczenie stron lub przedmiotu - muszą być uznane za informację publiczną. Co do zasady informacja o sygnaturze konkretnej sprawy – sama w sobie, a nawet łącznie z oznaczeniem przedmiotu sprawy – stanowi informację prostą, czyli taką informację, która jest już w posiadaniu zobowiązanego i może zostać od razu udzielona wnioskodawcy (zob. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 października 2017 r., IV SA/Po 675/17, wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2018 r. sygn. II SAB/Kr 59/18). Należy wskazać, że w piśmiennictwie i orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi również wątpliwości, że decyzja administracyjna stanowi informację publiczną. Treść aktu administracyjnego, a zatem decyzji administracyjnej nie tylko stanowi - zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. - informację publiczną o sprawach publicznych, ale stosownie do - art. 6 ust. 1 pkt 4 tej ustawy - będąc rodzajem informacji dotyczących treści i postaci dokumentu urzędowego, podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w tej ustawie, zarówno co do treści, jak i postaci (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2016 r. sygn. akt I OSK 522/15 i powołane w nim orzecznictwo – wyroki dostępne pod adresem www.nsa.orzeczenia.pl). Decyzje rozstrzygające sprawy administracyjne, jako akty administracyjne o charakterze indywidualnym, są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2016, Lex 2016, Komentarz do art. 6, t. 4). Stąd też zawarte we wnioskach z dnia [...] kwietnia 2020 r. oraz z dnia [...] lipca 2020 r. żądanie udostępnienia informacji na temat stanu spraw oraz sygnatur stanowiło żądanie udostępnienia informacji publicznej.

Nie ulega wątpliwości, że do dnia rozpoznania sprawy przez Sąd Skarżącej nie udostępniono informacji w tym zakresie. Udzielenie informacji publicznej, na wniosek według art. 13 ust. 1 u.d.i.p., winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, które to wyjątki nie zachodzą w rozpatrywanej sprawie.

Wobec powyższego na mocy art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w pkt. 1 sentencji wyroku Sąd zobowiązał Burmistrza Miasta i Gminy do załatwienia wniosków N. N. z dnia [...] kwietnia 2020 r. oraz z dnia [...] lipca 2020 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Organ zobowiązany będzie do załatwienia wskazanych wniosków z uwzględnieniem motywów rozstrzygnięcia przedstawionych w niniejszym wyroku.

Niewątpliwie czternastodniowy, wskazany wyżej termin nie został w tym wypadku dotrzymany, co skutkuje koniecznością przypisania Burmistrzowi Miasta i Gminy bezczynności w zakresie rozpoznania wniosków N. N. z dnia [...] kwietnia 2020 r. oraz z dnia [...] lipca 2020 r., o czym Sąd orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Obligatoryjnym było też dokonanie przez Sąd oceny w zakresie charakteru bezczynności, której dopuścił się Burmistrz Miasta i Gminy. Orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Taka sytuacja nie miała, w ocenie Sądu, miejsca w niniejszej sprawie. Rażącym naruszeniem prawa będzie bowiem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Naruszenie kwalifikowane jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 roku, sygn. akt I OSK 675/12, CBOIS). W okolicznościach badanej sprawy Sąd miał na uwadze, że na wniosek Skarżącej sporządzony [...] kwietnia 2020 r. (data wpływu: [...] kwietnia 2020 r.) odpowiedzi udzielono pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. Należy zaakcentować, że odpowiedzi udzielono pełnomocnikowi zawodowemu reprezentującemu Skarżącą, który miesiąc później, pismem sporządzonym [...] lipca 2020 r. (data wpływu: [...] lipca 2020 r.) ponowił żądanie, na które z kolei odpowiedzi udzielono mu pismem z dnia [...] lipca 2020 r. Należy wskazać, że w obydwu przypadkach Burmistrz Miasta i Gminy zareagował na wniosek Skarżącej. Po otrzymaniu pierwszej odpowiedzi, Skarżąca powtórzyła, swoje żądanie po upływie miesiąca od jej otrzymania, ponawiając swój wniosek. Kolejnej odpowiedzi udzielono pismem z dnia [...] lipca 2020 r. Natomiast skargę złożono pismem sporządzonym ponad 2 miesiące później ([...] października 2020 r.). W ocenie Sądu bezczynność organu nie miała charakteru intencjonalnego, ale była spowodowana błędnym przekonaniem Burmistrza Miasta i Gminy co do tego, że żądanie wniosków w całości nie obejmuje udostępnienia informacji publicznej. Ta okoliczność, jakkolwiek nie uwalnia organu od zarzutu bezczynności, to jednak ma znaczenie w kontekście oceny charakteru stwierdzonej bezczynności. Na podstawie art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 wyroku), wziąwszy w szczególności pod uwagę, że organ nie pozostawił wniosków Skarżącej bez odpowiedzi, a niezałatwienie wniosków we właściwym trybie i formie nie wynikało z lekceważenia przepisów prawa, lecz raczej z błędnej ich interpretacji. Stwierdzony zaś okres bezczynności był, w ocenie Sądu, również następstwem postawy samej Wnioskodawczyni, która reprezentowana przez pełnomocnika zawodowego, po otrzymaniu w dniu [...] czerwca 2020 r. (data doręczenia odpowiedzi organu) odpowiedzi na pierwszy złożony wniosek, zadecydowała o jego ponowieniu pismem z dnia [...] lipca 2020 r. Na powtórny wniosek Skarżącej organ odpowiedział pismem z [...] lipca 2020 r. (data doręczenia pełnomocnikowi Skarżącej odpowiedzi organu - [...] lipca 2020 r.). I należy zauważyć, że aż do dnia wystąpienia ze skargą (sporządzoną [...] października 2020 r.) Skarżąca nie zamanifestowała wobec Burmistrza Miasta i Gminy swego niezadowolenia ze sposobu załatwienia jego wniosku z [...] lipca 2020 r., czym mogła tylko utwierdzić organ w błędnym przekonaniu, że udzielona odpowiedź pozostaje niekwestionowana przez Wnioskodawcę. Mając zatem na uwadze konkretne okoliczności badanej sprawy należało stwierdzić, że bezczynność organu choć miała miejsce (pkt 2 wyroku), to nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 wyroku), o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a.

Z tych samych względów Sąd nie uznał zasadności żądania skargi zasądzenia od Organu na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej, co uzasadniało oddalenie skargi w pozostałym zakresie (pkt 4 wyroku). Zaakcentować należy, że nawet w przypadku stwierdzenia, że bezczynność organu miała postać kwalifikowaną (co jednak nie ma miejsca w badanej sprawie ) ustawodawca nie zobligował Sądu do automatycznego przyznania każdemu skarżącemu sumy pieniężnej, a jedynie pozostawił uznaniu Sądu skorzystanie z takiego rozwiązania. Oceny zasadności przyznania Skarżącej sumy pieniężnej Sąd winien dokonywać - każdorazowo - w ramach sprawowanego wymiaru sprawiedliwości, z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności badanej sprawy. Mając zatem na uwadze brak uzasadnienia żądania przyznania sumy pieniężnej, postanowiono o oddaleniu skargi w tym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt 4 sentencji wyroku).

O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w punkcie 5 sentencji na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz Skarżącej sumę kosztów postępowania składają się uiszczony wpis od skargi w wysokości [...] zł oraz [...] zł z tytułu kosztów wynagrodzenia pełnomocnika oraz [...] zł uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W zakresie kosztów wynagrodzenia pełnomocnika Sąd zastosował, zgodnie z wnioskiem, stawkę minimalną określoną w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265 Jednakże wskazania wymaga, iż prawo do uzyskania zwrotu poniesionych kosztów zgodnie z przepisem 205 § 1 p.p.s.a. obejmuje jedynie koszty sądowe i koszty dojazdu na rozprawę oraz równowartość utraconego zarobku. Nie obejmuje innych kosztów, w tym kosztów przelewu bankowego ( [...] zł) poniesionych w związku z uiszczeniem wpisu sądowego.