Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędziowie sędzia WSA Marek Krawczak, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2013 r. sprawy ze skargi i. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz i. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "Spółka" lub "Skarżąca") wnioskiem nadanym 6 września 2012 r., uzupełnionym w dniu 26 października 2012 r., zwróciła się do Ministra Finansów o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania otrzymywanych kaucji.

W przedmiotowym wniosku Skarżąca wskazała, że zamierza prowadzić działalność polegającą na świadczeniu usług reklamowych za pośrednictwem platformy internetowej i systemu obsługi reklamy internetowej (dalej "System"). System to platforma internetowa, która umożliwia udostępnianie powierzchni reklamowej zainteresowanym nią reklamodawcom. W pierwszej kolejności Spółka zawiera umowy z kontrahentami dysponującymi powierzchnią reklamową na własnych serwisach internetowych, przez co uzyskuje uprawnienie do dysponowania powierzchnią reklamową na należących do nich stronach internetowych. W zamian kontrahenci otrzymują stosowne wynagrodzenie, jeśli reklama zostanie ostatecznie wyemitowana na ich stronach internetowych. Wynagrodzenie to stanowi część wynagrodzenia, jakie Spółka otrzymuje od reklamodawców z tytułu wyemitowania reklamy. Następnie powierzchnia reklamowa, jaką dysponuje Spółka, jest za pośrednictwem Systemu udostępniana na rzecz potencjalnych reklamodawców. Podmioty zainteresowane emitowaniem reklam za pośrednictwem Systemu mogą zarejestrować się w Systemie, uzyskać hasło dostępu i login, a następnie za pomocą Systemu mogą zamówić usługi reklamowe.

Warunkiem uzyskania możliwości zlecania kampanii reklamowej przez reklamodawcę za pośrednictwem Systemu jest uprzednie uiszczenie na rzecz Spółki przez reklamodawcę kwoty kaucji stanowiącej zabezpieczenie wypłacalności reklamodawcy. Kaucja ta stanowi zabezpieczenie uiszczenia przez reklamodawcę wynagrodzenia należnego Spółce i właścicielom witryn internetowych, na jakich przeprowadzana będzie promocja reklamodawcy.

Po uiszczeniu kwoty kaucji i zarejestrowaniu tej wpłaty przez Spółkę reklamodawca może zlecać podjęcie działań reklamowych za pośrednictwem Systemu. W związku z otrzymaniem kwoty kaucji wpłaconej przez reklamodawcę Spółka nie wystawia faktury VAT reklamodawcy ani żadnego innego rachunku. Wpłacając kaucję reklamodawca uzyskuje jedynie techniczną możliwość zamawiania emisji reklam za pomocą Systemu. Emisja reklamy dochodzi do skutku jeśli spełnione są warunki techniczne takiej reklamy określone przez reklamodawcę, a dodatkowo spełnione są wymagania (w tym wymagania cenowe) określone przez Spółkę. Każdorazowo reklamodawca zlecając przeprowadzenie kampanii reklamowej określa parametry jakościowe i cenowe, po spełnieniu których możliwe jest przeprowadzenie kampanii reklamowej. Są to tzw. warunki zamieszczenia reklamy. Jeżeli warunki te nie są spełnione lub nie zostaną zaakceptowane przez Spółkę, to wówczas nie jest przeprowadzana kampania reklamowa na rzecz reklamodawcy.

Skarżąca podniosła, że w przypadku, gdy zlecona przez reklamodawcę kampania reklamowa nie zostanie zrealizowana, a reklamodawca nie korzysta z Systemu, kwota kaucji wpłaconej tytułem zabezpieczenia wypłacalności reklamodawcy jest mu zwracana na jego pisemny wniosek.

W związku z powyższym Skarżąca spytała, czy wpłacenie przez reklamodawcę kwoty kaucji stanowiącej zabezpieczenie wypłacalności reklamodawcy nie stanowi otrzymania przez Spółkę zaliczki (przedpłaty, zadatku itd.) i nie będzie rodzić po jej stronie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług z chwilą otrzymania takiej kwoty.

Stanowisko Skarżącej opierało się na założeniu, że wpłacone przez reklamodawców kwoty kaucji nie stanowią zaliczki (przedpłaty, zadatku) i ich otrzymanie nie rodzi skutków na gruncie podatku od towarów i usług. W związku z tym po stronie Spółki nie powstanie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług w momencie otrzymania kwot kaucji wpłaconej przez reklamodawców.

W ocenie Spółki, aby powstał obowiązek podatkowy w podatku VAT, część zapłaty otrzymanej przed wykonaniem usługi (przedpłata, zaliczka, rata lub zadatek) powiązana winna być z określonymi usługami, jakie mają być świadczone na rzecz klienta, i usługi te muszą być skonkretyzowane, jak również wiadomym musi być, że będą one świadczone na rzecz klienta. W związku z tym kwoty kaucji nie mogą zostać potraktowane jako kwoty o charakterze zaliczki na poczet zapłaty za świadczone usługi, gdyż stanowią one jedynie zabezpieczenie wypłacalności reklamodawcy, a w szczególności stanowi zabezpieczenie terminowego uregulowania ewentualnego wynagrodzenia należnego Spółce z tytułu emisji reklam za pośrednictwem Systemu. Natomiast wpłacenie kaucji nie oznacza, że reklamodawca wyemituje reklamę za pośrednictwem Systemu. Reklamodawca może wpłacić kaucję, a następnie nie zamawiać emisji reklam za pośrednictwem Systemu. W związku z tym w chwili wpłacenia kaucji nie wiadomo, czy dojdzie do emisji reklamy.

Zdaniem Spółki jej stanowisko znajduje uzasadnienie zarówno w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej "TSUE"), jak też polskich sądów administracyjnych.

Reasumując Skarżąca podniosła, że w zaistniałej sprawie nie zostały spełnione warunki pozwalające na stwierdzenie, że kwota wpłaconej przez reklamodawców kaucji stanowi zaliczkę na poczet wynagrodzenia świadczonego przez Spółkę, gdyż w chwili otrzymania przez Spółkę kaucji wpłaconej przez reklamodawcę nie jest pewne, czy Spółka będzie świadczyć na rzecz reklamodawcy jakąkolwiek usługę. Zatem również ewentualne świadczenie Spółki nie jest określone w sposób jednoznaczny. Zdaniem Spółki z uwagi na fakt, że reklamodawca dopiero po wpłaceniu kaucji uzyskuje prawo do złożenia zamówienia na emisję konkretnej reklamy, to również wszelkie warunki ewentualnej emisji reklamy przez Spółkę na rzecz reklamodawcy mogą zostać dowolnie określone przez strony. Tym samym wpłacona kaucja może zostać odzyskana przez reklamodawcę bez złożenia jakiegokolwiek zamówienia. W związku z czym kwota ta stanowi zabezpieczenie wypłacalności reklamodawcy i nie ma związku z żadnym skonkretyzowanym świadczeniem, czy też usługą, jaką Spółka ma wykonać w przyszłości.

Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...] grudnia 2012 r. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W jego ocenie, zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej zwanej też "ustawą" lub "uptu"), obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1 ustawy. Jest to tzw. ogólny moment powstania obowiązku podatkowego. Natomiast w myśl art. 19 ust. 11 ustawy, jeżeli przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi otrzymano część należności, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w tej części.

W ocenie Ministra zaliczka, zadatek, przedpłata, rata oraz kaucja wiążą się z przekazaniem środków pieniężnych do dyspozycji kontrahenta, natomiast cechą charakterystyczną kaucji jest to, że może zostać ona wykorzystana tylko w ściśle określonym przypadku, tj. w razie niedopełnienia zobowiązania. Ustanowienie kaucji ma zatem charakter gwarancyjny, zabezpieczający. Co do zasady kaucja nie jest zaliczana na poczet ceny i podlega zwrotowi po wykonaniu umowy. Zdaniem Organu pobrana kaucja nie jest otrzymaniem części należności, a zatem nie można jej uznać za zaliczkę, zadatek, przedpłatę lub ratę, a co za tym idzie nie stanowi obrotu w rozumieniu art. 29 ust. 1 i 2 uptu, a tym samym nie rodzi obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. Natomiast w sytuacji, gdy wpłacona kaucja zostaje zaliczona zgodnie z postanowieniami stron umowy, na poczet przyszłej należności za dostawę towarów lub wykonanie usługi, stanowi obrót, o którym mowa w ww. art. 29 ust. 1 i 2 uptu, a zatem w momencie, w którym kaucja przestaje spełniać swoją funkcję, będzie rodzić obowiązek podatkowy w terminach przewidzianych w ustawie, stanowiąc odpowiednio część ceny, zaliczki, zadatku, raty lub przedpłaty.

W ocenie Ministra skoro między stronami nie ma jeszcze umowy na wykonanie świadczenia reklamowego, dokonana przez reklamodawcę wpłata nie ma charakteru zabezpieczającego wypełnienie zobowiązania. Wpłatę taką należy rozpatrywać w kategorii zaliczki na poczet przyszłego świadczenia, gdyż reklamodawca dokonuje przedmiotowej wpłaty na poczet usług reklamowych oferowanych przez Spółkę.

Organ opierając się na cytowanym przez Skarżącą wyroku TSUE z dnia 21 lutego 2006r. w sprawie C-419/02 BUPA Hospitals Ltd. Goldsborough Development Ltd. przeciwko Commisioners of Customs & Excise, zgodził się ze stwierdzeniem TSUE, który stwierdził, że w przypadku dokonania płatności zaliczkowej obowiązek podatkowy w podatku VAT powstaje, zanim dostawa towarów lub świadczenie usług zostaną wykonane. Aby obowiązek podatkowy powstał w takiej sytuacji, wszelkie okoliczności mające znaczenie dla zaistnienia zdarzenia podatkowego, tzn. przyszła dostawa lub przyszłe świadczenie usług, muszą już być znane, a zatem w szczególności, (...) w momencie dokonania takiej zapłaty, towary i usługi powinny być szczegółowo określone.

W ocenie Ministra, aby zapłatę uznać za zaliczkę na poczet przyszłych należności, w rozumieniu art. 19 ust. 11 uptu, istotnym jest, aby przyszłe świadczenie usług/dostawa towarów było określone w sposób jednoznaczny, co do rodzaju towaru bądź usługi, tzn. w sposób umożliwiający ich identyfikację, a dodatkowo strony tego świadczenia, w momencie wpłaty zaliczki, nie mają woli dokonywania zmian w przyszłości.

W związku z tym, Minister stanął na stanowisku, że wbrew stanowisku Spółki, uiszczona przez reklamodawców kwota nie ma charakteru kaucji stanowiącej zabezpieczenie ich wypłacalności, lecz w istocie stanowi część należności za planowane świadczenie usług. Reklamodawcy dokonują tej wpłaty celem przeprowadzenia na ich rzecz kampanii reklamowej, co pozwala na stwierdzenie, iż płatność tę można uznać za zaliczkę na poczet przyszłego świadczenia usługi reklamowej. Zdaniem Organu na uwagę zasługuje fakt, iż reklamodawcy zlecając przeprowadzenie kampanii reklamowej każdorazowo określają jej parametry jakościowe i cenowe, co oznacza, iż wpłata powiązana jest z konkretną transakcją. Sytuacja, w której Spółka i reklamodawca nie spełnią określonych warunków i nie dojdzie do emisji reklamy nie stanowi przesłanki pozbawiającej przedmiotowej wpłaty cech zaliczki.

Reasumując Minister podkreślił, że dokonane przez reklamodawców wpłaty z uwagi na fakt, iż dotyczyć będą konkretnej usługi (w chwili zamówienia określone są tzw. warunki zamieszczenia reklamy), podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 19 ust. 11 uptu, w momencie ich otrzymania. Zgodnie bowiem z tym przepisem obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania przedpłaty, zaliczki, zadatku, raty ale tylko w przypadku, gdy przedmiotowe wpłaty stanowią część należności za dostawę konkretnego towaru lub świadczenie konkretnej usługi. Jednocześnie Skarżąca będzie zobligowana do wystawienia faktur VAT dokumentujących ich otrzymanie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 19 ust. 11 w zw. z art. 8 ust. 1 uptu, poprzez bezpodstawne uznanie, że wpłacana przez klientów kaucja stanowi zaliczkę w rozumieniu art. 19 ust. 11 ww. ustawy oraz wadliwość formalnoprawną wynikającą z naruszenia przepisów postępowania podatkowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzedstawienie wyczerpującej oceny prawnej stanowiska Skarżącej oraz niewyjaśnienie przez Organ przyczyn pominięcia powołanego przez Skarżącą orzecznictwa sądów administracyjnych oraz interpretacji organów podatkowych.

W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że Minister bezpodstawnie uznał, że wpłata kaucji skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego po jej stronie. W jej ocenie nie można uznać, że dokonana wpłata jest związana ze świadczeniem konkretnej usługi, gdyż zamawiana reklama może nie zostać w ogóle wyemitowana, a w chwili wpłaty nie są znane nawet warunki, na jakich taka reklama miałaby zostać wyemitowana. Jej zdaniem kwoty kaucji nie mogą zostać potraktowane jako kwoty o charakterze zaliczki na poczet zapłaty za świadczone usługi.

Skarżąca podkreśliła, iż jej stanowisko znajduje uzasadnienie zarówno w orzecznictwie TSUE, jak też krajowych sądów administracyjnych (wyrok TSUE z 21 lutego 2006 r. sygn. akt C-419/02, wyrok NSA z 25 sierpnia 2010 r. sygn. akt I FSK 1100/09).

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko, wniósł o oddalenie skargi uznając zarzuty przedstawione przez Skarżącą za niezasadne.

Swoje stanowisko Skarżąca ponowiła w piśnie złożonym na rozprawie w dniu 6 listopada 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, stosownie do art. 3 § 2 punkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 tej ustawy procesowej, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga analizowana według powyższych kryteriów zasługiwała na uwzględnienie z powodów w niej przedstawionych.

Przedmiotem rozbieżności w niniejszej sprawie jest przede wszystkim wykładnia art. 19 ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług, a także odczytanie znaczenia dla niniejszej sprawy wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (obecnie - Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej) o sygn. C-419/02 oraz wyroków NSA o sygn. I FSK 1100/09 i I FSK 932/08. Te same, wskazane wyroki - przywołane przez Spółkę oraz Ministra – są bowiem interpretowane przez Strony rozbieżnie.

Z art. 19 ust. 11 ustawy wynika, że obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania w szczególności przedpłaty, zadatku, zaliczki lub raty, czyli – verba legis – "części należności". Aby powstał obowiązek podatkowy na podstawie tego przepisu konieczne jest więc zawsze ustalenie, iż wspomniane, podane tylko tytułem przykładu wpłaty, stanowią część konkretnej, oznaczonej co do podmiotu i przedmiotu, należności podatnika od jego kontrahenta. Stąd słusznie wskazały strony na wspomniane orzeczenia ETS (TSUE) oraz NSA. Wynika z nich, iż wpłata określonej kwoty na rzecz podatnika nie może być uznana za objętą obowiązkiem podatkowym przedpłatę, zadatek, zaliczkę lub ratę, jeśli nie łączy się z konkretnymi dostawami (usługami) i jeśli nie stanowią cząstkowej zapłaty za indywidualnie, nieodwracalnie umówioną transakcję. Wszelkie okoliczności istotne dla zaistnienia zdarzenia podatkowego (przyszłej dostawy lub usługi) muszą być więc jednoznacznie i niezmiennie określone pod względem podmiotowym oraz przedmiotowym, i nie mogą mieć funkcji jedynie zabezpieczenia wykonania nie do końca jeszcze sprecyzowanej czynności opodatkowanej.

Z opisu stanu faktycznego w niniejszej sprawie wynikało jednoznacznie, że w dacie otrzymania kwoty nazwanej "kaucją zabezpieczającą" (oczywiście samo nazwanie tej kwoty nie może mieć znaczenia przesądzającego) nie jest jeszcze pewne, iż Skarżąca będzie świadczyć jakąkolwiek usługę na rzecz reklamodawcy, a raczej - należałoby sprecyzować – potencjalnego reklamodawcy. Na str. 3 wniosku o interpretację Spółka podała, że wpłacenie kaucji jest jedynie "Warunkiem uzyskania możliwości zlecania kampanii reklamowej...". Stanowi ona zabezpieczenie uiszczenia właściwego wynagrodzenia za ewentualnie przeprowadzone kampanie reklamowe, zaś wynika z charakteru świadczonej usługi, czyli usługi via Internet. Po drugie Skarżąca wyraźnie podała, że emisja reklamy, która rodzi obowiązek zapłaty wynagrodzenia za usługę reklamową, dochodzi do skutku dopiero po uzgodnieniu warunków technicznych i cenowych, czyli kiedy te kryteria zawarcia i wykonania umowy będą dwustronnie ustalone (ta sama str. 3 wniosku). W razie nieuzgodnienia tych kryteriów i braku zamówienia jakiejkolwiek reklamy – to po trzecie – kaucja podlega zwrotowi.

Pozwala to wszystko na wniosek, że przedmiotowa kaucja rzeczywiście stanowi tylko zabezpieczenie wypłacalności reklamodawcy i nie ma związku z żadnym konkretnym, zindywidualizowanym i zidentyfikowanym świadczeniem Spółki na rzecz reklamodawcy. Przypomina więc kaucję, jaką np. na gruncie podatku dochodowego stanowi podlegająca zwrotowi (co do zasady) kaucja otrzymywana przez wynajmującego od najemcy na zabezpieczenie zapłaty czynszu i pokrycia ewentualnych szkód w przedmiocie najmu. Na gruncie podatku dochodowego taka kaucja nie skutkuje obowiązkiem podatkowym dlatego, że brak jej cechy podstawowej kategorii tego podatku, czyli cechy przychodu – nie jest bowiem definitywnym przysporzeniem majątkowym. Tak samo kaucja opisana w niniejszej sprawie nie ma cechy podstawowej kategorii podatku od towarów i usług, czyli cechy części obrotu – nie jest bowiem częścią odpłatności za konkretną usługę. Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy nie pozwala więc na opodatkowanie takiej kaucji, gdyż nie jest ona ceną za usługę reklamową.

W tej sytuacji dziwi stanowisko Organu, że przywołane wyroki Trybunału i NSA przemawiają za poglądem zaprezentowanym przez Ministra w zaskarżonej interpretacji. Organ sam przyznał, że kaucja – co do zasady – nie jest zaliczana na poczet ceny (str. 6 zaskarżonej interpretacji), ale mimo tego nie podjął skutecznej próby wykazania, że w przypadku niniejszej sprawy ta zasada nie obowiązuje. Nie jest taką próbą sformułowana w interpretacji uwaga, że w momencie wpłacenia kaucji Spółkę i reklamodawcę nie łączy umowa, której wykonanie dokonana wpłata byłaby zabezpieczeniem (str. 8, akapit 3 zaskarżonej interpretacji). Otóż taka umowa istotnie nie jest jeszcze zawarta, ale obydwie strony ewentualnej, przyszłej umowy o świadczenie usług reklamowych, są już połączone węzłem prawnym wynikającym z reguł korzystania z przedstawionego we wniosku systemu obsługi reklamy internetowej. Jakkolwiek więc w chwili wpłacenia kaucji nie istnieje jeszcze konkretna umowa o świadczenie usług reklamowych, ale istnieje już umowa, że warunkiem zawarcia umowy o usługę reklamową jest wpłacenie kaucji, a nadto, że niezawarcie tej umowy o świadczenie usługi reklamowej skutkować będzie zwrotem kaucji.

We wniosku Spółka nie oświadczyła w żadnym miejscu, czy i w jaki sposób wpłacona kaucja podlegać może zaliczeniu na poczet właściwej należności za usługę reklamową. Żadnych rozważań w tej kwestii nie przedstawił też Minister w zaskarżonej interpretacji. Z punktu widzenia zadanego we wniosku pytania było to jednak zbędne. Spółka zapytała przecież o to, czy samo "wpłacenie" przez reklamodawcę kaucji nie stanowi otrzymania zaliczki (przedpłaty, zadatku) i nie będzie rodzić po stronie Skarżącej obowiązku podatkowego w VAT. Być może istnieją jakieś przypadki, kiedy wpłacona kaucja, za zgodną, obustronną decyzją stron umowy o świadczenie usługi reklamowej, zostanie zaliczona na poczet ceny za tę usługę. Wymiana takich zgodnych oświadczeń stron umowy skutkowałaby wnioskiem, że kaucja zyskała przymiot zapłaty (częściowej zapłaty) za usługę reklamową. Dopiero więc w takim wypadku można byłoby ją potraktować jako kwotę stanowiącą część obrotu podlegającego opodatkowaniu. Ponieważ jednak pytanie Spółki dotyczyło tylko samej wpłaty kaucji, i nie obejmowało jej ewentualnego zaliczenia w przyszłości na poczet ceny, to stanowisko Skarżącej powinno być uznane za prawidłowe.

W dalszym postępowaniu Minister uwzględni ten pogląd Sądu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną interpretację, zaś w kwestii kosztów postępowania – na podstawie art. 200 tej ustawy procesowej.