Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie sędzia WSA Aneta Lemiesz, sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2013 r. sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej zwana: "Spółką") 10 grudnia 2012r. zwróciła się o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług (dalej zwany: "VAT").

Spółka, opisując zdarzenie przyszłe wskazała, że w ramach prowadzonej działalności świadczy szeroko rozumiane usługi reklamowe, w tym m.in. organizacji i obsługi konkursów, loterii, programów lojalnościowych i innych akcji promocyjnych marketingowych/reklamowych/lojalnościowych (dalej: "akcje marketingowe"). Spółka będzie nawiązywać współpracę z kontrahentami, w ramach której będzie świadczyć usługi polegające na organizacji i obsłudze różnego rodzaju akcji marketingowych. Niejednokrotnie będą jej powierzone niemal wszystkie czynności związane z obsługą akcji marketingowej: m.in. czynności organizacyjne, administracyjne związane z kompleksową obsługą tych akcji w ramach, których nabywać będzie materiały promocyjno-reklamowe (dalej: "materiały-nagrody"), które następnie będzie wydawać uczestnikom/laureatom akcji marketingowych (dalej: "laureaci"). Wydanie materiałów-nagród, co do zasady, odbywać się będzie w ten sposób, że Spółka dokona przekazania materiałów na rzecz laureata akcji marketingowej. Będzie dokonywać zakupu tych materiałów-nagród we własnym imieniu, a kontrahent zlecający usługę reklamową nie stanie się właścicielem tych materiałów-nagród. Tym samym nie dojdzie do wydania nagród kontrahentowi. Spółka nabędzie materiały-nagrody w ramach realizacji usługi reklamowej i wyda je bezpośrednio laureatom, a za wyświadczenie kompleksowej usługi reklamowej będzie wystawiać kontrahentom faktury i opodatkowywać je stawką podstawową. Kalkulując należne jej wynagrodzenie, uwzględni koszty związane z obsługą danej akcji marketingowej, swoją marżę i wartość nabytych materiałów-nagród.

Spółka w związku z tym zapytała: czy wydanie materiałów-nagród na rzecz laureatów (np. zwycięzców konkursu) akcji marketingowych będzie podlegać opodatkowaniu VAT jako dostawa towarów?

Zdaniem Spółki ww. czynność nie będzie podlegała po jej stronie opodatkowaniu VAT, gdyż wydanie materiałów-nagród nastąpi w ramach świadczonej usługi reklamowej i będzie stanowić element tej usługi, świadczonej na rzecz kontrahentów. Usługa reklamowa będzie opodatkowana VAT według stawki podstawowej.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej zwana: "u.p.t.u.") nieodpłatne wydanie przez agencję reklamową materiałów-nagród stanowi dostawę towarów w rozumieniu tej ustawy, ale w opisanej sytuacji wydanie materiałów-nagród jest częścią innej kompleksowej czynności - usługi reklamowej, obejmującej swoim zakresem przekazanie wymienionych we wniosku materiałów-nagród, których wartość wkalkulowana jest w jej cenę. Tym samym, wartość tych towarów będzie jednym z elementów podstawy opodatkowania świadczonej przez agencję reklamową usługi reklamowej, opodatkowanym w ramach tej usługi i niestanowiącym odrębnego przedmiotu opodatkowania VAT.

U.p.t.u. nie definiuje usług reklamowych, a wyjaśnienie tego pojęcia można odnaleźć w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej zwany: "TSUE"), m.in. w wyroku w sprawie C-69/92 Luksemburg, C-68/92 Francja oraz C-73/92 Hiszpania. W ocenie TSUE pojęcie usług reklamowych należy rozumieć jako wszelką działalność promocyjną, tzn. taką, której celem jest informowanie odbiorców o istnieniu firmy i jakości oferowanych produktów lub usług w celu zwiększenia ich sprzedaży. Usługi reklamowe tworzą wszelkie czynności stanowiące integralną część kampanii reklamowej, które mają na celu reklamę produktu lub usług.

W opinii Spółki należało więc uznać, iż nabywanie materiałów-nagród, a następnie przekazywanie ich ww. podmiotom (w ramach akcji marketingowej) jest elementem świadczonej przez Spółkę usługi reklamowej. W orzecznictwie TSUE wykształciło się stanowisko, że w przypadku usług kompleksowych składających się z kilku czynności - w sytuacji, gdy czynności te w aspekcie gospodarczym tworzą jedną całość i rozdzielenie ich miałoby sztuczny charakter - wszystkie te czynności stanowią jednolite świadczenie dla celów VAT (C-41/04). Na podstawie orzeczeń TSUE można dojść do wniosku, iż świadczeniem pobocznym do świadczenia głównego, jest czynność, która sama w sobie nie stanowi celu jej nabywcy, a jest jedynie środkiem zapewniającym lepsze wykonanie świadczenia głównego. Rozdzielenie tych świadczeń i odrębne ustalanie dla nich konsekwencji na gruncie VAT miałoby charakter sztuczny i nie odpowiadałoby charakterowi ekonomicznemu transakcji.

Zdaniem Spółki wydawanie materiałów-nagród będzie więc elementem usługi polegającej na kompleksowej obsłudze akcji marketingowej (np. konkursu) i z tego powodu nie ma podstaw by uznać, że sama czynność wydania materiałów-nagród jest czynnością podlegającą odrębnemu opodatkowaniu VAT. Taka czynność będzie podlegała opodatkowaniu VAT w sposób pośredni w ramach świadczonej usługi reklamowej.

Gdyby czynność wydania materiałów-nagród została uznana za czynność opodatkowaną VAT (oddzielną dostawę towaru), skutkowałoby to podwójnym opodatkowaniem VAT, de facto tej samej czynności - w pierwszej kolejności jako dostawy towarów (art. 7 ust. 2 u.p.t.u.), następnie jako świadczenia usług w ramach usługi reklamowej (w skład której będzie wchodzić m.in. nabywanie i wydawanie materiałów-nagród). Prezentowane przez nią stanowisko znalazło szerokie poparcie w ocenie organów podatkowych, jak i sądów administracyjnych.

2. Minister Finansów (zwany dalej także "Ministrem") w interpretacji indywidualnej z [...] stycznia 2013r. uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Po odwołaniu się do treści art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 i 2, art. 8 ust. 1 i 2 u.p.t.u. stwierdził, że do uznania, iż dostawa towarów i świadczenie usługi podlega opodatkowaniu VAT, bezwzględnym warunkiem jest "odpłatność" za daną czynność. Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. Istotną cechą wynagrodzenia jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług i otrzymaną zapłatą.

Minister na przykładzie orzecznictwa TSUE wskazał, że czynności podlegają opodatkowaniu jedynie wtedy, gdy zostały wykonane odpłatnie (wyrok z 15 lipca 1982r. w sprawie Hong-Kong Trade Development Council); czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto odpłatność za otrzymane świadczenie (towar, usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem (wyrok z 8 marca 1988r. w sprawie Apple and Pear Development Counsil). Zapłata stanowi integralną część przepisów prawa wspólnotowego, które nie odwołuje się prawa państw członkowskich i wykładnia tego wyrażenia nie może być pozostawiona dyskrecjonalnemu władztwu każdego państwa członkowskiego. Świadczenie podlega opodatkowaniu jedynie, gdy podstawę opodatkowania stanowi świadczenie wzajemne otrzymane przez świadczącego usługę. Świadczenie wzajemne musi stanowić pewną wartość subiektywną, gdyż podstawą opodatkowania jest świadczenie wzajemne rzeczywiście otrzymane, nie zaś wartość otrzymana według kryteriów obiektywnych. Do wystąpienia opodatkowania w VAT konieczne jest istnienie bezpośredniego związku płatności z konkretną czynnością oraz istnienie konsumenta tej czynności (C-16/93). Pod pojęciem odpłatności za świadczenie usług rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego). Opodatkowaniu VAT będzie więc podlegało tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument -odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu VAT.

Minister uznał, że w okolicznościach sprawy nieodpłatne wydanie uczestnikom przez Spółkę nagród w ramach akcji marketingowych wypełnia znamiona dostawy towarów w rozumieniu art. 7 u.p.t.u. Na uczestników przenoszone jest prawo do rozporządzania wydawanymi towarami (nagrodami), jak właściciel, których Spółka jest właścicielem od momentu ich zakupu do momentu wydania nagrody uczestnikowi. To, że wydanie nagród następuje nieodpłatnie, nie oznacza, że czynność ta jest czynnością nieodpłatną, gdyż z wniosku o interpretację wynika, wynagrodzenie Spółki z tytułu świadczenia usługi marketingowej obejmuje też koszty nabycia ww. nagród. Zapłaty za wydanie nagród nie dokonuje nabywca (uczestnik) lecz osoba trzecia - zleceniodawca. Czynność wydania nagród w ramach programu lojalnościowego, jako odpłatna dostawa towarów, podlega VAT na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., gdyż wypełnia znamiona dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 u.p.t.u.

Podobna kwestia była przedmiotem orzeczenia TSUE z 7 października 2010r. w sprawach połączonych Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs v. Loyalty Management UK Ltd i Baxi Group (C-53/09, C-55/09), gdzie stwierdzono, że płatności dokonywane przez sponsora na rzecz podmiotu zarządzającego programem, który dostarcza klientom prezenty lojalnościowe należy uznać w części za wynagrodzenie płacone przez osobę trzecią za dostawę towarów klientom, a w części za wynagrodzenie za usługi świadczone przez zarządzającego tym programem na rzecz sponsora.

Usługa marketingowa świadczona przez Spółkę nie może zostać uznana, na gruncie przepisów u.p.t.u., za jedno świadczenie, gdyż w ramach świadczenia wykonywane są dwie czynności: świadczenie usługi na rzecz zleceniodawcy i dostawa towarów na rzecz uczestnika/laureata. Obie czynności wykonywane przez Spółkę podlegają VAT, na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., jedna jako odpłatna dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 u.p.t.u., a druga jako świadczenie usług, o czym mowa w art. 7 ust. 1 u.p.t.u. Skarżąca powinna zatem wykazać sprzedaż towaru jako odrębną od świadczonej usługi transakcję.

3. Minister Finansów, w odpowiedzi z 14 marca 2013r. na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skierowane przez Spółkę 18 lutego 2013r. stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji.

4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie ww. interpretacji Ministra Finansów i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego, ze względu na naruszenie: 1) art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60, ze zm., dalej: "O.p.") przez wydanie przez ten sam organ rozbieżnych rozstrzygnięć w analogicznych stanach faktycznych, na Grucie tego samego stanu prawnego; 2) art. 5, art. 7, art. 8 u.p.t.u., przez ich błędną wykładnię, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi Spółka podtrzymała dotychczasową argumentację, wskazując, że nieodpłatne wydanie przez agencję reklamową materiałów - nagród stanowi dostawę towarów w rozumieniu u.p.t.u., ale jest częścią innej kompleksowej czynności - usługi reklamowej, obejmującej zakresem przekazanie materiałów-nagród, których wartość wkalkulowana jest w jej cenę. Tym samym, wartość tych towarów będzie jednym z elementów podstawy opodatkowania świadczonej przez agencję reklamową usługi reklamowej, opodatkowanym w ramach tej usługi i niestanowiącym odrębnego przedmiotu opodatkowania VAT. Gdyby uznać, że wydanie nagród jest oddzielną dostawą towarów, odrębnie opodatkowaną, doszłoby do podwójnego opodatkowania VAT tej samej czynności: raz jako dostawy towarów, a następnie w ramach usługi reklamowej, w skład której wchodzi nabywanie nagród.

Skarżąca podkreśliła, że aktualna linia orzecznicza wojewódzkich sądów administracyjnych, potwierdza stanowisko przez nią prezentowane (np. wyroki WSA w: Krakowie z 24 stycznia 2013r. sygn. akt I SA/Kr 1593/12; Gliwicach z 8 października 2012r., o sygn. akt III SA/GI 976/12).

5. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skarga jest bezzasadna.

2. Wojewódzkie sądy administracyjne powołane zostały do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej, przy czym zakres tej kontroli ograniczony jest do kontroli legalności działania organów administracji (art. 1 ust. 1 i 2 ustawy 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.). Indywidualne akty administracyjne, takie jak akty wymienione w art. 3 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), w tym interpretacje indywidualne wydane przez Ministra Finansów, podlegają uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd ich niezgodności z prawem.

3. Sąd, w ramach kompetencji wyznaczonej przez wyżej wskazane przepisy, stwierdza, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie narusza prawa. Wydano ją na mocy obowiązujących przepisów prawa podatkowego, wskazanych w treści interpretacji, przy uwzględnieniu stosownych i dozwolonych reguł wykładni, które doprowadziły organ do jasnych i logicznych wniosków, jak również z uwzględnieniem orzecznictwa TSUE, które dotyczyło analogicznych kwestii, do tych, które zostały opisane przez skarżącą Spółkę we wniosku o interpretację indywidualną.

4. W związku z tym nie sposób uznać, że w rozpoznawanej sprawie przed Ministrem Finansów doszło do naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych, którą wyraża przepis art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 14h O.p. i to w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Po pierwsze dlatego, że Minister Finansów wiernie przedstawił w zaskarżonej interpretacji indywidualnej zarówno zdarzenie przyszłe, jak i stanowisko skarżącej Spółki, odnosząc się do wskazanych przez nią przepisów prawa, jak również powołał normy prawne, które jego zdaniem wskazywały na nieprawidłowość stanowiska wnioskodawczyni.

Po drugie jedynie z negatywnej oceny dokonanej przez Ministra Finansów stanowiska skarżącej Spółki nie można wnioskować, iż zaskarżoną interpretację wydano z naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych.

Po trzecie powoływane w skardze interpretacje organów podatkowych, zbieżne ze stanowiskiem Skarżącej, nie były wskazywane w opisie stanu faktycznego. Spółka odwołała się do nich w stanowisku wyrażonym we wniosku o interpretację indywidualną, ale Minister Finansów przeciwstawił im poglądy wyrażane w dotychczasowym orzecznictwie TSUE, więc o naruszeniu ww. przepisu art. 121 § 1 O.p., w związku z nie odwołaniem się do ich treści, nie może być mowy.

Sąd stwierdza ponadto, że ewentualna zmienność w sprawie stanowisk organów administracyjnych może być poczytywana za naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych (por. wyrok NSA z 18 października 2001 r., III SA 1233/00, niepubl.). Nie zawsze jednak uzasadnia to uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Zasada zaufania do organów administracyjnych nie może być rozumiana jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem i powielających poprzednie błędy (wyroki NSA: z 1 czerwca 2001r. sygn. akt I SA/Gd 1145/09, niepubl.; z 8 grudnia 1999r. sygn. akt SA/Sz 1775/98, "Serwis Podatkowy" 2001, nr 4, poz. 12; z 30 września 2005r. sygn. akt FSK 2528/04, LexPolonica).

Zdaniem Sądu w świetle powyższych poglądów, jak również z uwagi na okoliczności podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej, odwołujące się przede wszystkim do słusznej i trafnej wykładni art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 i 2 u.p.t.u. oraz orzecznictwa TSUE, nie można więc uznać, że Minister Finansów naruszył art. 121 § 1 O.p. k.p.a. w związku z art. 14h O.p. w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

5. W ocenie Sądu Minister, wydając zaskarżoną w niniejszej sprawie interpretację indywidualną działał zgodnie z obowiązującym prawem. W sposób należyty uzasadnił swoje stanowisko.

Sąd stwierdza, że wbrew twierdzeniom Spółki zawartym w skardze, nie można uznać, że w stanie sprawy będzie dochodziło do podwójnego opodatkowania VAT raz nagrody, a raz usługi marketingowej. Płatność, której dokonuje zleceniodawca na rzecz skarżącej Spółki da się podzielić na dwa elementy, na co wskazuje treści wniosku o interpretację, gdyż w cenie usługi została skalkulowana cena nagród wydawanym laureatom – osobom trzecim. Tym samym prawidłowe było odwołanie się przez Ministra Finansów do wyroku TSUE z 7 października 2010r. w sprawach połączonych C-53/09 i C-55/09. TSUE w wyroku tym wskazał, że w ramach programu lojalnościowego dla klientów, takiego jak programy będące przedmiotem spraw przed sądem krajowym, art. 5, art. 6, art. 11 część A ust. 1 lit. a) oraz art. 17 ust. 2 w brzmieniu wynikającym z art. 28f pkt 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w brzmieniu ustalonym na mocy dyrektywy Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., należy rozumieć następująco:

– płatności dokonywane przez podmiot zarządzający takim programem na rzecz dostawców, którzy dostarczają prezenty lojalnościowe klientom, należy, w sprawie C-53/09, uznać za wynagrodzenie płacone przez osobę trzecią za dostawę towarów tym klientom, względnie za świadczenie im usług. Zadaniem sądu krajowego jest natomiast ustalenie, czy płatności te obejmują także wynagrodzenie za świadczenie usług odpowiadające odrębnej usłudze;

– płatności dokonywane przez sponsora na rzecz podmiotu zarządzającego omawianym programem, który to podmiot dostarcza klientom prezenty lojalnościowe należy, w sprawie C-55/09, uznać w części za wynagrodzenie płacone przez osobę trzecią za dostawę towarów klientom, a w części za wynagrodzenie za usługi świadczone przez zarządzającego tym programem na rzecz sponsora.

Stan sprawy zaprezentowany we wniosku o interpretację indywidualną zbliżony jest do ww. sprawy C-55/09, w związku z tym prawidłowe było uznanie przez Ministra Finansów w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej, że na gruncie u.p.t.u. należało przyjąć, że wydawanie towarów uczestnikom/laureatom, w ramach różnych przedsięwzięć nie jest uznawane za jedno świadczenie. Wykonywane są dwie czynności: świadczenie usług na rzecz zleceniodawcy i dostawa towarów na rzecz uczestnika/laureata. Obie te czynności dokonywane są odpłatnie, za obie płaci zleceniodawca. W związku z tym prawidłowe było także odwołanie się przez Ministra Finansów do orzeczeń TSUE w zakresie możliwości opodatkowania wyłącznie świadczeń odpłatnych, gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi i odpłatność pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana VAT.

Sąd stwierdza również, że przesądzającego znaczenia w sprawie nie może mieć okoliczność, że do płatności dochodzi między skarżącą Spółką, a zleceniodawcą. W ww. orzeczeniu w sprawach połączonych C-53/09 i C- 55/09 TSUE wskazał bowiem, że "szósta dyrektywa (odpowiednio obecnie dyrektywa 112) nie wymaga dla uznania dostawy towarów lub świadczenia usług za czynności odpłatne w rozumieniu art. 2 pkt 1 tej dyrektywy, by wynagrodzenie za te towary lub usługi było płatne bezpośrednio przez ich odbiorcę" (w rozpoznawanej sprawie przez osobę odbierającą nagrodę). "Zgodnie bowiem z art. 11 cz. A ust. 1 lit. a) tej dyrektywy wynagrodzenie może bowiem pochodzić od osoby trzeciej".

Zdaniem Sądu to, że skarżąca Spółka dokonuje nieodpłatnych przekazań towarów na rzecz laureatów/uczestników, stosownie do art. 7 ust. 1 u.p.t.u., jest niewątpliwe w świetle stanu sprawy, nie oznacza to jednak, że czynność ta nie powinna być opodatkowana VAT w związku z tym, że za uczestnika skarżącej Spółce płaci de facto zleceniodawca i w tym zakresie prawidłowe było odwołanie się przez Ministra Finansów do art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., w związku z istnieniem dostawy towarów. Nie sposób też uznać, że Minister Finansów dokonał błędnej interpretacji art. 8 ust. 1 u.p.t.u. przyjmując, że należy opodatkować VAT świadczenie usług marketingowych na rzecz zleceniodawcy.

Skoro bowiem istnieje możliwość podzielenia płatności, którą otrzymuje skarżąca Spółka na dwa elementy, zasadnie Minister Finansów uznał, że w stanie sprawy, który wynika z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej skarżąca Spółka dokonuje nieodpłatnego przekazania towarów w postaci nagród (dostawa), a także świadczy usługę marketingową, które to czynności podlegają opodatkowaniu VAT, jako dwa odrębne elementy. Okoliczność, że cena usługi marketingowej obejmuje także wartość wydanej nagrody, w świetle jednoznacznej treści ww. przepisu art. 7 ust. 2 u.p.t.u. w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. nie daje podstaw do twierdzenia, że wydanie nagrody nie powinno podlegać opodatkowaniu. Okoliczność, że cena usługi marketingowej obejmuje także wartość wydanej nagrody, w świetle jednoznacznej treści ww. przepisu art. 7 ust. 2 u.p.t.u. nie daje podstaw do twierdzenia, że wydanie nagrody nie powinno podlegać opodatkowaniu.

6. Sąd, mając powyższe na uwadze uznał, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie naruszała wskazanych w skardze przepisów. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.